Anne is een aanstekelijk verteller. Ze is eerlijk, heeft zelfspot en praat beeldend. “Mijn blik is van binnen naar buiten gegaan; de geestelijke wereld is voor me open gegaan”, zegt ze, als ze beschrijft hoe haar leven een paar jaar geleden veranderde. 

Ze vertelt erover in haar knusse huis in Utrecht, met uitzicht over de Vecht. Ze noemt haar getuigenis “een klassiek bekeringsverhaal”, maar doorsnee is het allerminst. Af en toe aarzelt ze even en kijkt ze omhoog naar het antieke houten balkenplafond van de smaakvol verbouwde schuur aan het water. Anne is zelf ook een ander mens geworden, blijkt tijdens het gesprek.  

Ben je altijd al spiritueel geweest?

“Nee, ik kom uit een niet-gelovig gezin. Maar ik ben wel altijd een zoeker geweest. Ik was zo’n meisje die met grote ogen verwonderd alles in zich opnam. Toen ik ging studeren, begon ik me af te vragen: is er meer tussen hemel en aarde?” 

Waar kwam die vraag vandaan?

“Door een boek genaamd Wie ben ik? Dat was het startpunt van mijn zoektocht, die dertig jaar zou duren. Ik las alles over aura’s, chakra’s en persoonlijkheidstypologieën. Ik deed zelfs een vijfjarige opleiding voor lichaamsgerichte psychotherapie en kwam onderweg ook astrologie, numerologie en tarot tegen. Ik probeerde alles uit, op zoek naar antwoorden en heling: waarom ben ik hier, wat is het doel van het leven? Er móést meer zijn.” 

Ik zat in een hamsterrad van zoeken naar mezelf

Vond je bij een van die levenswijzen rust?

“Soms even, maar dan kwam er weer iets anders langs. De zoektocht was een jacht naar telkens iets nieuws. Ik volgde honderden trainingen en retreats, sommige heel lichaamsgericht, zoals tantra, waarbij je via seksualiteit op zoek gaat naar God.” 

Je zocht God?

“Ik gebruikte wel dat woord, maar inhoudelijk wist ik niet wie de God van de Bijbel was. Ik wist ook niet wat het kruis betekende. Ik verzamelde wél Jezus- en Mariabeelden en afbeeldingen; ze fascineerden me. Op een gegeven moment kwam ik in het sjamanisme terecht: ik nam deel aan cermonies in zweethutten, gebruikte geestverruimende middelen zoals ayahuasca en zocht regelmatig bovennatuurlijke dimensies op onder invloed van pure wiet.”

Waar was je al die jaren ten diepste naar op zoek?

“Terugkijkend denk ik dat ik, net als iedereen, gebroken was en mezelf probeerde te fixen. Ik zat in een hamsterrad van zoeken naar mezelf, naar genezing van trauma. Hoe harder ik rende, hoe meer frustratie erbij kwam. Weer een dure cursus, weer een training. Ik kreeg duizend inzichten, maar bleef me leeg voelen.”

Dieper verstrikt

Haar rusteloze zoektocht naar verdieping raakte ook de mensen om haar heen. Annes huwelijk strandde in 2015, waardoor haar gezin met drie kinderen uiteenviel. Dit sloeg diepe wonden. “Uiteindelijk trokken mijn kinderen volledig in bij hun vader. Ik was m’n gezin kwijt en bleef achter met een diep gevoel van gemis.”  

Haar problemen stapelden zich intussen op: een nieuwe ongelukkige relatie, afhankelijkheid van liefde, mannen en wiet en het gevoel ontoereikend te zijn. “Ik besefte: als ik nu op m’n sterfbed zou liggen, heb ik dit kostbare leven gefaald. Dat voelde alsof ik in de hel was beland.” 

Was dat toen het christelijk geloof in beeld kwam?

“Misschien begon dat al wel iets eerder, toen ik op Facebook een influencer volgde die net zo vast zat in de spirituele wereld als ik, maar zich had bekeerd. Ze postte allemaal ‘From New Age to Jesus’-filmpjes die ik eindeloos ging kijken. Ik besefte dat ik mezelf had vastgedraaid in het spirituele hamsterrad van het zelf en dat ik daar niet op eigen kracht uit kon komen.” 

Hoe veranderde dat?

“Na weer een ongelukkige affaire met een man was ik wanhopig. Ik stond onder de douche en zakte op mijn knieën. Ik huilde en schreeuwde: ‘Jezus, help me. Jezus, help!’. Ik dacht: als de buren dit horen, denken ze dat er hier iets vreselijks aan de hand is.” 

Veranderde er iets aan je, na die ervaring?

“Ja. Ik werd nachten achter elkaar wakker en zag als in een film alle afslagen in mijn leven waar ik verkeerde keuzes had gemaakt. Ik zat rechtop in bed en dacht alleen maar: ‘O nee, hiermee heb ik mijn kind, mijn man, mijn ouders gekwetst, hier was ik egoïstisch, hier heb ik een spoor van vernietiging achtergelaten’. Het was bijna niet te doen, zo intens. Ik kende het begrip zonde nog niet, maar ik begreep wél dat God mij aan het omvormen was. Het was dus geen mooie bekering met wit licht en liefde; dit voelde vreselijk én noodzakelijk.” 

Ging je ook positieve gevolgen zien van je roep om Jezus?

“Vanaf die bewuste dag heb ik nooit meer een joint aangeraakt. Alleen de geur maakt me al misselijk, ik zie het duister erin. Ik heb direct mijn website als therapeut uit de lucht gehaald, ben gestopt met alle spirituele activiteiten. Ook kijk ik niet meer naar mannen om; ik leef al vier jaar celibatair, terwijl mijn leven daarvoor dagelijks vol flirtgedrag zat. Ik voelde me bevrijd, maar het was tegelijk een eenzame periode, omdat ik dit met niemand kon delen.” 

Had je geen christenen om je heen?

“Die ben ik zelf gaan opzoeken. Ik kende een kerk waar op zondag altijd blije mensen buiten stonden, dus op een dag liep ik naar binnen. Tijdens de dienst voelde ik een diepe rust over me komen, ik wist dat de Heilige Geest neerdaalde. Dat was mijn eerste echte kennismaking met het christelijk geloof. Daarna ging het snel: ik ging elke zondag naar de kerk en liet me al vrij snel dopen.” 

• 

  Leonie gaat viraal met Bijbelse kunstwerken: 'Schilderen is mijn manier om God te aanbidden'

  Leonie gaat viraal met Bijbelse kunstwerken: 'Schilderen is mijn manier om God te aanbidden'

Wat vond je van de kerk?

“Dit bleek een charismatische kerk te zijn, al wist ik toen niet wat dat was. In het begin vond ik de moderne toon en luide muziek opzwepend. Maar al gauw groeide het verlangen naar meer stilte. Ik bad om een andere kerk en kwam terecht bij een protestantse gemeente. Dat is een opluchting: rust, verfijning, zorgvuldige, integere woorden in de preek, liefdevolle liederen. Nu leid ik daar een Alphagroep, doe ik voorzichtig mee in het worshipteam en ontdek ik interesse in gebedswerk.” 

Verschilt je geloof als christen van de spiritualiteit waar je vroeger naar zocht?

“Het is totaal anders. In de spirituele wereld gaat het veel over ‘jezelf gronden’, maar dat ervaar ik nu pas werkelijk. Ik voel een bewuste verbinding met God die doorwerkt in mijn hele leven. Dat merk ik bijvoorbeeld in hoe ik met mensen omga. Als ik bijvoorbeeld onaardig ben geweest tegen mijn moeder, leg ik dat niet meer zomaar naast me neer. Het knaagt, omdat ik anders wil zijn. Dan bid ik ervoor, want ik weet dat ik het niet op eigen kracht kan. God heeft mijn hart en denken veranderd, de Heilige Geest is de helper. En die kende ik vroeger niet.” 

Wat hoop je dat lezers meenemen uit jouw verhaal?

“Dat het heel normaal is om te zoeken naar wie je bent en waarom je hier bent. Therapie of zelfonderzoek kunnen daarbij helpen; dat hoort bij groeien en jezelf leren kennen. Maar het moet geen afgod worden. Uiteindelijk draait het om loslaten en je toevertrouwen aan je Schepper. Hij verlegt je blik van binnen naar buiten: kijk naar de mensen om je heen en vraag je af voor wie jij vandaag iets kunt betekenen.” 

*Vanwege privacy is de naam gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie."

• 

  Anita Brand worstelde met suïcidale gedachten: 'Zonder God was ik er niet meer geweest'

  Klik hier