Marieke vertrok in haar eentje naar Schotland. Dit is wat die reis haar leerde: ‘Wandelen is helend'
Leestijd: 4 minDoor Elodie Harreman
Ze was nog nooit eerder alleen op reis gegaan, maar voelde: dit moet ik doen. Dit voorjaar vertrok Marieke Pluim naar Schotland om daar de West Highland Way te lopen. Nu weet ze waarom: “God heeft mij zóveel gegeven.”
“Het is onvoorstelbaar wat deze reis mij gebracht heeft”, blikt Marieke terug. Het is inmiddels een week of vier geleden dat ze weer voet op Nederlandse bodem zette, na zo’n 156 kilometer te hebben gewandeld door de Schotse Hooglanden. Een zevendaagse reis waarop ze niet alleen zichzelf maar vooral ook veel andere mensen heeft leren kennen. “Dit had ik nooit durven hopen.”
Marieke vertrekt in haar eentje naar Schotland om te wandelen: 'Ik hoop te vertragen en de stilte te zoeken'
Niet bang
Voordat Marieke vertrok, kreeg ze behoorlijk wat positieve reacties op haar reisplan. “Mensen vonden het vooral heel moedig,” herinnert ze zich, “en vroegen of ik niet bang was om alleen op reis te gaan. Eerlijk gezegd vond ik het inderdaad best spannend. Ik was nog nooit alleen op reis geweest! Maar tijdens mijn reis ben ik geen moment bang geweest.”
Stond ik dan, in mijn eentje voor de Spar!
Goot van de regen
Het was een van de dingen waar ze het meest tegenop zag: de nachten alleen in een tent, vooral als het dan ook nog eens zou regenen. Die angst wordt een van de eerste avonden al werkelijkheid.
“Het góót die avond van de regen. Ik had mijn tent opgezet en wilde naar het dorp om wat te eten. Maar alle pubs zaten vol.” Lachend: “Er was een voetbalwedstrijd, dus dan weet je het wel met die Schotten. Stond ik dan, in mijn eentje voor de Spar!”
Als ze terug het dorp inloopt, tikt iemand plotseling vanuit een van de pubs op een raampje. “Ik keek recht in de gezichten van Nederlanders die ik even daarvoor had ontmoet. Ze hadden een tafeltje weten te vinden en vroegen meteen of ik niet bij hen wilde zitten.” Marieke twijfelt even. "Ik voel me al gauw te veel. Maar wat ben ik blij dat ik het toch heb gedaan. We raakten meteen aan de praat over verlies en rouw. Zo waardevol.”
Wonderlijke ontmoetingen
Het is een van de wonderlijke ontmoetingen waar Marieke er later die reis meer van meemaakt. “Dat is iets dat me het meest heeft verrast deze reis: ik ben echt overweldigd door de vriendelijkheid van alle mensen die ik heb leren kennen. Echt waar, alle wandelaars daar zijn een familie. Het maakt niet uit waar je vandaan komt – Amerika, Canada, Duitsland – je helpt elkaar.”
Marieke denkt aan een Amerikaans stel dat ze ontmoet als ze halverwege de route last krijgt van haar been - ze ziet er een vreemde plek op. “Ze hielpen me op weg en vroegen daarna meteen mijn telefoonnummer, zodat ik ze op de hoogte kon houden.” Na een korte stilte: “Het klinkt zo eenvoudig, maar op zo’n moment doet zoiets simpels een mens heel erg goed.”
Eén middag veranderde alles: Bart liet Utrecht achter voor een nieuw leven in de Bourgogne
‘God werkt door mensen heen’
De reis heeft Marieke een hoop nieuwe inzichten opgeleverd. Een van de mooiste, vindt ze deze: “Het kan niet anders dan dat God al die mensen op mijn pad heeft gebracht. Waar ik vroeger nogal terughoudend was in het benoemen van Gods aanwezigheid in mijn leven, kan ik daar sinds deze reis niet meer omheen. God werkt echt door mensen heen.”
“Ergens,” denkt Marieke hardop verder, “voelde deze reis misschien wel als het leven zelf. Het was lood- en loodzwaar, maar ook fantastisch. En dat is in het leven net zo: er gebeuren hele mooie dingen, maar ook hele zware. Beide zijn onderdeel van het leven en zorgen er samen voor dat je intens kunt genieten van de mooie momenten – juist omdat het soms ook zo zwaar kan zijn.”
Lachend vervolgt ze: “En ik heb geleerd dat kamperen echt niets voor mij is!”
Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!
Auteurs
