Maar dan: het ergst mogelijke gebeurt. Niet met Jan zijn moeder, maar: ik hoor precies die zin al uit de mond van degene naast me! Mijn kringgenoot is me nét voor.

O nee! Wat moet ik nu zeggen?

In die paar seconden maakt mijn hoofd overuren. Het enige wat mij rest, is de beurt doorgeven. Je mag “amen” zeggen als je het niet weet. Maar amen staat gelijk aan: ik kan niet hardop bidden. Wat ik dus ook niet kan. Of wil. Of durf.

Als kind was ik wel gewend om in mijn bed hardop te bidden. Ik bad elke avond hetzelfde riedeltje, zoals: “Dank U wel voor deze dag” en: “Wilt U bij Jerry – mijn overleden pleegbroertje – in de hemel zijn?”

Blijkbaar zag ik de hemel als een plek waar God ook niet aanwezig kon zijn. Of vond ik het erg zielig dat Jerry nog zo klein was en daar in de hemel niemand kende.

Ik weet het nog precies: vanaf dat moment was ik met hardop bidden met van alles bezig, maar niet met God.

Maar de voorspelbaarheid van dat gebed deed me goed. Geen nieuwe woorden. Gewoon een soort ‘Onze Vader’, maar dan mijn eigen gebed.

Maar opeens was het daar. De vreze des hardopgebeds.

Dat begon in de pubertijd. Dan ben je zo lekker overbewust van jezelf én onzeker. Met bidden heb je opeens alle oren op je gericht. Mooie zinnen willen zeggen, maar er niet op komen. Niet voor gek willen staan. Je meten aan andere, échte bidders, die moeiteloos een stroom woorden eruit krijgen dat heilig en doorleefd klinkt. En lang ook. Tergend lang.

Ik weet het nog precies: vanaf dat moment was ik met hardop bidden met van alles bezig, maar niet met God.

Maar als tienerleider, ergens begin twintig, móést ik wel hardop bidden. Want als ik het níét deed, was dat raar. Dus: fake it till you make it. En dat werkt. Want het werd steeds wat makkelijker. Vooral in een kleine, veilige setting vind ik het prettig.

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Bij Groot Nieuws Radio hebben we op donderdag een lunchgebed, geleid door onze nestor Bert Troost, die het kringgebed wel een stuk makkelijker heeft gemaakt.

Zelden ervaar ik nu nog een kloppend hart, zweethandjes of in slaap vallen. Voorafgaand aan het gebed noemt hij een paar onderwerpen en vraagt dan: "Wie wil hier sowieso voor bidden?" En dan gevolgd door, wat mij betreft, het belangrijkste: "Houd het kort en fris!"

Perfect: zo is er altijd wel iets om voor te bidden en val je niet in slaap bij een ellenlang monoloog van iemand die het hardop bidden wel heel gemakkelijk af gaat.

En het beste van alles: zo kan ik gewoon voor Jan z’n moeder bidden. Moet ik wel even als eerste het onderwerp claimen.

• 

  Joriekes persoonlijke hitteplan: 'In een evakostuum door het leven gaan is na het paradijs niet meer zo gebruikelijk'

  Klik hier