Christien is zo’n vrouw naast wie je graag in de kerkbank schuift: ze legt makkelijk contact, maakt meteen een praatje en is oprecht in je geïnteresseerd. En ze is er altijd: al bijna haar hele leven gaat Christien trouw naar de Kruiskerk in haar woonplaats Nijkerk, een gemeente waarover ze met liefde spreekt. Ze was er bovendien jarenlang actief in het jeugdwerk, en als diaken. Nu is ze wijkbezoeker. Niet voor niets typeert ze zichzelf als een ‘doener’.

Er miste iets

Toch voelde Christien zelf een paar jaar geleden dat er iets miste. “Ik zat elke zondag in de kerk, luisterde naar de preek en ging weer naar huis. En dat was het. Op een gegeven moment moest ik eerlijk zijn: het geloof was voor mij vooral iets geworden wat ik ontving, niet iets wat me in beweging zette. Het vuur was eruit. Ik dacht: misschien moet ik eens uit mijn comfortzone stappen?” 

Christien – getrouwd, moeder van drie kinderen en oma van zes kleinkinderen – vertelt hierover in haar huiskamer. Als professioneel trainster gaf ze jarenlang EHBO- en BHV-cursussen, tot artrose het werk fysiek te zwaar maakte. "Daarop besloot ik zélf weer in de schoolbankjes te schuiven," zegt ze terwijl ze dampende koffie inschenkt. 

Geen plotselinge ommekeer

“In de kerk klonk een oproep om mee te doen met de Alpha-cursus. Die legt in vijftien avonden de basis van het christelijk geloof uit, met ruimte voor gesprek en ontmoeting. ’Maar de Alpha-cursus is toch voor de heidenen?’ zei ik vroeger weleens voor de grap. Toch heb ik me aangemeld als deelnemer. Het was in één woord geweldig: ik heb het geloof opnieuw ontdekt.” 
Ze haast zich erbij te zeggen: “Het was geen plotselinge ommekeer, hoor, als in: ‘Tóén zag ik het licht.’ Maar ik merk wel dat ik, door de basis van het evangelie opnieuw te doordenken, het geloof steeds dieper ben gaan beleven. Ik wil sindsdien méér: meer verdieping, meer leren, meer ontdekken van het koninkrijk van God. Tijdens de kleinschalige en persoonlijke gesprekken bij Alpha is dat voor mij echt gaan leven.”

‘In de hemel komen’

Vooral haar ontdekking dat ‘in de hemel komen’ niet het belangrijkste is van het geloof, was voor Christien een eye-opener. “Toch gaat het daar best vaak over als je met christenen praat: kom je later in de hemel, of niet?” 

Die gedachte kan leiden tot een afwachtende en passieve houding, besefte ze. “Juist al hier op aarde kun je als christen heel veel betekenen voor andere mensen. Dat werd mijn drijfveer in het geloof. Jezus zegt zelf: ‘Zoek eerst het koninkrijk van God, en de rest komt vanzelf.’ De hemel is dus niet onze verzekering voor later. We kunnen vandaag al aan de slag om het licht van Christus in deze wereld zichtbaar te maken.” 

• 

  Leonie gaat viraal met Bijbelse kunstwerken: 'Schilderen is mijn manier om God te aanbidden'

  Leonie gaat viraal met Bijbelse kunstwerken: 'Schilderen is mijn manier om God te aanbidden'

Nieuwe inzichten

Om haar geloof verder te verdiepen én praktischer te maken, deed Christien onder meer mee aan een Bijbelleesplan, luistert ze verschillende christelijke podcasts en volgt ze een online Bijbelcursus van de organisatie Royal Mission. Ze voelt zich enorm verrijkt door alle nieuwe inzichten die ze hierdoor opdoet. “Een preek aanhoren is heel mooi, maar daarmee stopt het niet als het goed is. Ik las onlangs deze uitspraak: ‘We zijn als christenen het zout van de aarde. Zout hoort niet in het zoutvaatje te blijven, het hoort tussen de aardappels.’” 

Legpuzzel

Christien schiet in de lach als ze zichzelf dit hardop hoort zeggen. “Ik hou van dat soort uitspraken! We moeten het geloof niet te hoogverheven maken. Het gaat er juist om dat we elke dag iets meer ontdekken van God, en zo steeds meer van het koninkrijk ontdekken.” 

Ze wijst naar de half afgemaakte Jan van Haasteren-legpuzzel op tafel. “Zoals je ziet, puzzel ik graag. Gods koninkrijk is als de rand. De kaders liggen vast, daar zorgt Hij voor. Maar als christenen mogen wij met elkaar dat koninkrijk gaan invullen en zo het beeld compleet maken. Iedereen probeert dat op zijn eigen manier, met de gaven en talenten die hij of zij heeft gekregen.”  

Je hóeft niet altijd voorrang te nemen

‘Stap uit je boot’

Hoe dat er in haar geval praktisch uitziet, het koninkrijk zichtbaar maken? “Ik blijf natuurlijk kerkelijk actief. Maar daarnaast gaat het vooral om vriendelijk zijn. Bijvoorbeeld in het verkeer: je hóeft niet altijd voorrang te nemen, laat een ander ook eens voorgaan. Het gaat om een levenshouding van waaruit je ervoor openstaat om anderen te helpen.” 

Het lied ‘Stap uit je boot’ van Martin Koornstra, oprichter van Royal Mission, zette Christien naar eigen zeggen in beweging. “Vooral de zin ‘durf op water te lopen’ heeft mij ertoe uitgedaagd om makkelijker dingen te doen die buiten mijn comfortzone liggen. Zoals dit interview: vroeger zou ik dat minder snel hebben gedaan.” 

Op een kistje staan

Er zijn, nuanceert ze, wel grenzen aan hoe ver ze buiten haar comfortzone wil gaan. “Ik ga bijvoorbeeld nooit van m’n leven op de markt op een kistje staan om te preken. Dat past niet bij mij, en ik wil mensen het geloof ook niet door de strot duwen. Ik zoek het meer in het alledaagse, en vraag daarbij of God me wil leiden.” 

Een korte stilte. “Dit wordt toch niet een heel zwaar verhaal, hè?”, vraagt Christien zich plotseling hardop af. “Het mooie van het geloof vind ik juist dat het lucht geeft, en vrijheid. Ik hoop dat niet-gelovigen dat ook aan mij mogen zien: dat het geloof troost geeft en uitzicht, dat je er gelukkig van wordt en dat dit aanstekelijk werkt.” 

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Mank verder

Voor een doener als Christien blijkt juist loslaten soms een lastige les. Jarenlang stond ze voor groepen, gaf ze instructies en leerde ze anderen wat te doen als het erop aankwam. Nu dwingt haar lijf haar tot vertraging. De artrose maakt dat ze niet meer alles kan wat ze gewend was. 
“Ik herken mezelf in Jacob”, zegt ze. “Hij worstelde met God en ging sindsdien mank verder door het leven. Dat was geen straf, maar een permanente les: je hoeft het niet alleen te doen.” 

Ook in het geloof heeft ze moeten leren loslaten, geeft ze aan. Haar kinderen en kleinkinderen gaan op geloofsgebied hun eigen weg. Dat doet soms pijn, verzucht ze. “Ik kan ze niet met me meenemen, ze moeten er zelf voor kiezen. Dat heb ik echt moeten leren.” 

Christien glimlacht, haar blik rust weer op de puzzel. “Misschien is dát wel mijn grootste groei. Ik heb geleerd dat ik niet alles hoef te regelen. Niet voor mezelf, niet voor anderen en zelfs niet voor God. Mijn taak is niet om het koninkrijk af te maken, maar om er vandaag een klein stukje van zichtbaar te maken.” 

• 

  Niels stapte high in de auto naar de kerk: ‘Die ochtend kantelde alles voor mij’

  Klik hier