'Geen gedoe met een stofzuigerslang bij het plassen': wat een ruimtereis Elbert Smelt leerde over thuis
Leestijd: 3 minDoor Elbert Smelt
Ik zat laatst in een ruimtestation, een neppe welteverstaan. Ik, die al duizelig word van een draaimolen, ben namelijk helemaal geen spacegeek. Maar voor het programma Topdoks mocht ik uitzoeken wat de ruimte doet met je lijf.
En ik kan je zeggen: dat is niet mis. Denk je maar eens in: je eet maandenlang gevriesdroogd eten. En plassen? Vergeet het maar. Je moet je urine direct opzuigen met een soort stofzuigerslang die je bij je plasser moet houden.
Wie is Elbert Smelt?
“En ademen dan?” vraag ik met gemengde gevoelens van nieuwsgierigheid én afgrijzen. De ruimtevaartarts kijkt me aan alsof ik net had voorgesteld een aquarium mee de ruimte in te nemen. Maar dan legt ze rustig uit: “In de ruimte werkt lucht anders dan op aarde. Uitgeademde CO2 stijgt niet vanzelf op, maar kan zich als een wolk rond iemand verzamelen. Daarom moet de lucht in de cabine voortdurend worden rondgeblazen, anders kan die CO2 de zuurstof verdringen en is het einde verhaal.” Ze lacht even. “Dus een cappuccino drinken? Helaas, dat schuim zweeft alle kanten op.”
Het trekt me nog steeds niet, die ruimte. Ik voel me een gevangene in mijn ruimtepak. En dan hebben we het nog niet eens over slapen gehad: in een kast, vastgesnoerd in een slaapzak, rechtop!
“En de straling dan?” roep ik uit. Misschien maakt onbekend onbemind, dus ik doe nog een poging mijn kennis te verbreden. “Zo dicht bij de zon, dat is toch kankerverwekkend?” De arts knikt bevestigend, alsof ik zojuist heb ontdekt dat regen nat is.
Wat is in- en uitademen eigenlijk al een megacadeau
Ik kijk nog eens om me heen door het koepelvormige raam, waar een scherm de aarde simuleert. Rivieren slingeren door de continenten, bergen staan er vredig bij en de wolken doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Alles perfect beschermd door onze atmosfeer, alsof de aarde een grote, knuffelige deken omgeslagen heeft gekregen. Ik zie geen landsgrenzen, geen machtsblokken, geen roeptoeterende social media. Geen raketinslagen, geen extreme hitte, geen overstromingen. Gewoon een bol, een thuis, voor iedereen.
Ik zucht, en mompel: “Wat is in- en uitademen eigenlijk al een megacadeau.” Dit reisje naar de ruimte heeft me maar weer laten zien hoe blij ik ben met mijn thuis op aarde. Waar ik tenminste niet hoef na te denken over een stofzuigerslang bij het plassen.
De erfenis van de vader van Elbert Smelt leeft voort in Lima
Auteurs
Meest gelezen
- Wat is het favoriete vakantieland van Arjan Lock? 'Dit is het land waaraan ik mijn hart heb verpand'
Visie op het weekend
Wat is het favoriete vakantieland van Arjan Lock? 'Dit is het land waaraan ik mijn hart heb verpand'
- Marieke vertrok in haar eentje naar Schotland. Dit is wat die reis haar leerde: ‘Wandelen is helend'
Portret
Marieke vertrok in haar eentje naar Schotland. Dit is wat die reis haar leerde: ‘Wandelen is helend'
- Een rondwandeling door Strijen: 'Mozart is ooit nog in zijn koets door dit dorp gereden'
Reportage
Een rondwandeling door Strijen: 'Mozart is ooit nog in zijn koets door dit dorp gereden'
Lees ook
- Naar een christelijke camping, waarom zou je?
Onder de zon
Naar een christelijke camping, waarom zou je?
⭐Premium - Theoloog Alain Verheij vraagt zich af of er in de hemel nog wel een Reisgids bestaat
Essay
Theoloog Alain Verheij vraagt zich af of er in de hemel nog wel een Reisgids bestaat
⭐Premium - TimZingt is verdwaald in Noord-Frankrijk: ''Gezellig!' zegt mijn vrouw'
Column
TimZingt is verdwaald in Noord-Frankrijk: ''Gezellig!' zegt mijn vrouw'
⭐Premium