'Geen gedoe met een stofzuigerslang bij het plassen': wat een ruimtereis Elbert Smelt leerde over thuis
Leestijd: 3 minDoor Elbert Smelt
Ik zat laatst in een ruimtestation, een neppe welteverstaan. Ik, die al duizelig word van een draaimolen, ben namelijk helemaal geen spacegeek. Maar voor het programma Topdoks mocht ik uitzoeken wat de ruimte doet met je lijf.
En ik kan je zeggen: dat is niet mis. Denk je maar eens in: je eet maandenlang gevriesdroogd eten. En plassen? Vergeet het maar. Je moet je urine direct opzuigen met een soort stofzuigerslang die je bij je plasser moet houden.
Wie is Elbert Smelt?
“En ademen dan?” vraag ik met gemengde gevoelens van nieuwsgierigheid én afgrijzen. De ruimtevaartarts kijkt me aan alsof ik net had voorgesteld een aquarium mee de ruimte in te nemen. Maar dan legt ze rustig uit: “In de ruimte werkt lucht anders dan op aarde. Uitgeademde CO2 stijgt niet vanzelf op, maar kan zich als een wolk rond iemand verzamelen. Daarom moet de lucht in de cabine voortdurend worden rondgeblazen, anders kan die CO2 de zuurstof verdringen en is het einde verhaal.” Ze lacht even. “Dus een cappuccino drinken? Helaas, dat schuim zweeft alle kanten op.”
Het trekt me nog steeds niet, die ruimte. Ik voel me een gevangene in mijn ruimtepak. En dan hebben we het nog niet eens over slapen gehad: in een kast, vastgesnoerd in een slaapzak, rechtop!
“En de straling dan?” roep ik uit. Misschien maakt onbekend onbemind, dus ik doe nog een poging mijn kennis te verbreden. “Zo dicht bij de zon, dat is toch kankerverwekkend?” De arts knikt bevestigend, alsof ik zojuist heb ontdekt dat regen nat is.
Wat is in- en uitademen eigenlijk al een megacadeau
Ik kijk nog eens om me heen door het koepelvormige raam, waar een scherm de aarde simuleert. Rivieren slingeren door de continenten, bergen staan er vredig bij en de wolken doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Alles perfect beschermd door onze atmosfeer, alsof de aarde een grote, knuffelige deken omgeslagen heeft gekregen. Ik zie geen landsgrenzen, geen machtsblokken, geen roeptoeterende social media. Geen raketinslagen, geen extreme hitte, geen overstromingen. Gewoon een bol, een thuis, voor iedereen.
Ik zucht, en mompel: “Wat is in- en uitademen eigenlijk al een megacadeau.” Dit reisje naar de ruimte heeft me maar weer laten zien hoe blij ik ben met mijn thuis op aarde. Waar ik tenminste niet hoef na te denken over een stofzuigerslang bij het plassen.
De erfenis van de vader van Elbert Smelt leeft voort in Lima
Auteurs
Meest gelezen
- Arjan Lock neemt afscheid van de EO: 'Ik durf de omroep met een gerust hart los te laten'
Achtergrond
Arjan Lock neemt afscheid van de EO: 'Ik durf de omroep met een gerust hart los te laten'
- Waarom heeft God de mug gemaakt? 'Sta ik weer machteloos te hannesen met klamboes'
Achtergrond
Waarom heeft God de mug gemaakt? 'Sta ik weer machteloos te hannesen met klamboes'
- Bidden op de middenstip en Bijbelstudie in de kleedkamer: is dit het meest christelijke WK ooit?
Interview
Bidden op de middenstip en Bijbelstudie in de kleedkamer: is dit het meest christelijke WK ooit?
Lees ook
- Waarom Arjen ten Brinke krijgsmachtpredikant werd (bij de marine): 'Golven van negen meter hoog: geen idee of ik daar straks tegen kan'
Interview
Waarom Arjen ten Brinke krijgsmachtpredikant werd (bij de marine): 'Golven van negen meter hoog: geen idee of ik daar straks tegen kan'
⭐Premium - Loïs mist haar opa enorm: ‘Vlak voor zijn dood schreef hij nog één zin op’
Het laatste woord
Loïs mist haar opa enorm: ‘Vlak voor zijn dood schreef hij nog één zin op’
⭐Premium - Hoe vind je rust in de ratrace van de hypernerveuze samenleving? 'Tijd voor een schommelstoel'
Essay
Hoe vind je rust in de ratrace van de hypernerveuze samenleving? 'Tijd voor een schommelstoel'
⭐Premium