“Had je tegen mij als jochie gezegd: ‘Je mag geen koekje pakken’, dan deed ik het juist. En misschien pakte ik er zelfs wel tien. Ik was anders bedraad dan mijn ouders en mijn drie zussen en was in die tijd behoorlijk onhandelbaar.” 
Niet zo gek dus dat Niels al jong stevig botst met regels en verwachtingen. Dat gebeurt thuis, in een warm christelijk gezin in het Zuid-Hollandse Nieuwkoop, maar ook op de reformatorische middelbare school De Driestar. 

Vrijgevochten type

Denkt hij terug aan zijn geloofsopvoeding, dan herinnert hij zich vooral de regeltjes: op zondag niet sporten, altijd naar de kerk en keurig binnen de lijntjes kleuren. “Het geloof voelde in mijn jeugd niet als een bron van vrijheid, maar als een verstikkend systeem. God werd vaak gepresenteerd als iemand die er vooral op uit was mijn plezier te beperken. Althans, zo kwam het op mij over. En dat stootte mij – als behoorlijk vrijgevochten type –enorm tegen de borst. Dat zorgde ervoor dat ik vanaf mijn tienerjaren zo weinig mogelijk met het geloof te maken wilde hebben.” 

Een ogenschijnlijk bevrijde Niels zet vanaf dan graag de bloemetjes buiten. “Met een grote vriendengroep in het dorp begonnen we steeds vaker en steeds meer alcohol te drinken. Ik zal een jaar of 15 zijn geweest, en was door mijn best dominante karakter altijd de gangmaker in de groep.” 

Ik kreeg heftige hallucinaties

Niet lang na de drank komen de drugs in zijn leven. Hij is 17 jaar als hij “uit nieuwsgierigheid” samen met twee vrienden vijf xtc-pillen bestelt. “Net als met drankgebruik kende ik geen grenzen. Dus die pillen gingen direct op. Ik vond het geluksgevoel dat xtc opwekt geweldig en wilde direct meer. Via via bestelden we tien nieuwe pillen, alleen bleek dat spul iets anders te zijn, een of ander tripmiddel. Ik kreeg heftige hallucinaties, maar bleef gek genoeg heel rustig. De beelden die ik tijdens die trip zag van angstaanjagende figuren vond ik niet eng, maar fascineerden me juist.”

Ondernemersgeest

Niets houdt Niels tegen om verder te gaan met gebruiken, en al snel begint hij met iets lucratiefs: het dealen van drugs. “Als ik ergens voor ga, dan stort ik me er voor de volle honderd procent op. Je kunt ook zeggen dat ik een aardige ondernemersgeest heb, want ik heb als twintiger ook een tijdje mijn eigen restaurant gerund.” 
Met drugs ziet hij dan ook direct mogelijkheden. “Ik had op dat moment geen baantje en merkte meteen dat ik zo heel makkelijk geld kon verdienen. Het begon met de verkoop van vijftig pillen, al snel gevolgd door vijfhonderd en later nog meer. Daarnaast leverde ik drugs in poedervorm en kweekte ik thuis wiet voor de handel.” 

Talloze rode vlaggen

Ondertussen blijft hij zelf gebruiken, steeds vaker en steeds meer. Maar de kick waar hij naar zoekt, laat zich steeds moeilijker vinden. “Zo zalig als de eerste keer werd het nooit meer. Dus jaagde ik de jaren die volgden iets na wat niet meer bestond, waardoor ik ongemerkt elke dag dieper in het moeras zakte.”

Dat hij te ver gaat, weet hij ergens wel. Maar hij negeert talloze rode vlaggen. Tot de politie hem arresteert voor het bezit van verdovende middelen. Die arrestatie lijkt een wake-up call, maar verandert voorlopig niets. “Ik werd vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs en wist de drugs in mijn huis – met een waarde van zo’n 10.000 euro – te verstoppen.”  

• 

  Bewust toeleven naar Pasen? Download de gratis Visie-app!

  Tijdens de veertigdagentijd vind je in de Visie-app iedere dag een meditatie en een lied rond het thema: ‘Zie, Ik maak iets nieuws’. De overdenkingen worden gemaakt door geïnterviewden of schrijvers van Visie.

  Visie-app downloaden

Hij wilde afkicken, maar hield dat nog geen twee maanden vol. “Ik merkte dat ik de drugs miste en voelde me somber. Eigenlijk wilde ik helemaal niet stoppen. De kick van het gebruiken, het dealen en het leventje eromheen… daardoor voelde ik me echt iemand.”

Onder invloed in zijn auto

Tot die ene zondagochtend, in 2023. Na de zoveelste nacht feesten, en nog steeds high van de drugs, leest Niels een berichtje op zijn telefoon: het is een uitnodiging voor een kerkdienst van Mozaiek071, een nieuwe kerk in Voorschoten.  “Ik zat wat te scrollen en kwam het per toeval tegen en klikte op de link. Ik zag dat de dienst over een kwartier zou beginnen en ik zat er amper een paar minuten rijden vandaan. Iets in de uitnodiging trok me.” 

• 

  Fara kwam tot geloof na een ontmoeting met Jezus: 'Ik werd wakker van een fel licht'

  Fara kwam tot geloof na een ontmoeting met Jezus: 'Ik werd wakker van een fel licht'

Zonder lang nadenken, stapt hij – onder invloed – in zijn auto en ploft helemaal achterin de kerk neer. “Daar zat ik, op een plek waar ik als tiener zo’n hekel aan had gekregen. En toch bleef ik zitten, want ik ervaarde voor het eerst iets van de liefde van God. Onder woorden brengen kon ik het nog niet. Maar ik vond de rust en warmte die ik ervaarde heel fijn.”

‘Ze bedoelde mij’

De week erop gebeurt hetzelfde: Niels heeft weer nachtenlang gefeest en belandt rechtstreeks van een afterparty opnieuw in dezelfde kerk. Dit keer verloopt het bezoek anders. “Normaal doen ze één oproep voor gebed, maar nu herhaalde de vrouw op het podium die twee keer. Ze voegde eraan toe: ‘Er is hier iemand die echt naar voren moet komen.’ Diep vanbinnen wist ik dat ze mij bedoelde, maar ik durfde niet op te staan. Dus maakte ik een dealtje met God. Ik zei: ‘Als ze de oproep nog één keer doet, ga ik.’ En wat denk je? Ze deed de oproep voor de derde keer.” 

Niels raapt al zijn moed bij elkaar en sjokt in wazige toestand naar het podium waar mensen klaarstaan om voor hem te bidden. Dan gebeurt er iets wat hij alleen maar aan God toe kan schrijven. “De mensen die voor me baden, noemden dingen uit mijn leven die ze onmogelijk konden weten. Ze noemden details over gebeurtenissen die je alleen weet als je mij goed kent. Maar ik was daar een wildvreemde. Voor mij was dat het bewijs: God houdt van mij!” 

Pijnlijke breuk

Niels komt tot geloof en bezoekt vanaf dan elke zondag Mozaiek071. Het klinkt als een soepele wending, maar voor hem betekent het ook een pijnlijke breuk: vriendschappen die draaiden om feesten en drugs vallen weg.  
“Ik moest afscheid nemen van een leven waarin alles draaide om status, geld en adrenalinekicks. Dat deed pijn, want het was alles wat ik kende. Maar wilde ik God volgen, dan moest ik volledig breken met mijn oude leven. Dat lukte me niet op eigen kracht, en daarin ervaar ik Gods genade: hoe dichter ik bij Hem kwam, hoe meer mijn problemen naar de achtergrond verdwenen.” 

Alles draaide om status, geld en adrenalinekicks

Wat ook helpt? Hij stort zich – volledig in lijn met zijn ‘alles of niets’-persoonlijkheid – op het leven als volgeling van Jezus. Zo sluit hij zich aan bij een kring in de kerk, leest hij de Bijbel in vier maanden van kaft tot kaft en schrijft hij zich in voor de Bijbelschool van de christelijke organisatie Royal Mission. “Ik voelde me sterk geroepen om dat te doen.”

Flirten met de criminele wereld

Na de Bijbelschool kiest hij voor jongerenwerk bij Youth for Christ, in een achterstandswijk in Rotterdam. Hij leeft voortaan van giften en spreekt in kerken en organisaties over thema’s die hem aan het hart gaan. Het liefst spreekt hij met jongeren die in hetzelfde schuitje zitten als waar hij ooit in zat. “Ik weet wat er speelt onder jongeren die flirten met de criminele wereld en spreek hun taal, omdat ik daar zelf ook zo diep in heb gezeten. Sterker nog, zonder God had ik niet meer op deze aardbol rondgelopen, daar ben ik zeker van. Vroeg of laat zouden mijn levensstijl en drugsgebruik me de kop hebben gekost.”   

‘Werk in uitvoering’

Is het bekeringsverhaal van Niels één groot succesverhaal? Nou, nee: er zijn nog steeds spanningen, fouten en dagen waarop hij zichzelf tegenkomt, vertelt hij. “Het is echt ‘werk in uitvoering’. Want de sporen van mijn verleden zitten diep. Mijn grootste uitdaging? Ik heb opnieuw moeten leren voelen, en omgaan met mijn emoties. Ik wist niet hoe ik liefde kon ervaren of tonen, of hoe ik verdriet kon toelaten. Domweg omdat ik mezelf jarenlang had verdoofd.”  

Geen knuffelverhaal

Bewondering? Daar is Niels niet op uit met zijn verhaal. “Ik wil niet dat christenen alleen maar een fijn gevoel krijgen als ze mijn getuigenis horen. Het mag geen knuffelverhaal worden. Natuurlijk wil ik anderen inspireren, maar dan vooral om gelovigen op te roepen een diepe relatie met God te ontwikkelen. Dat je alles in je leven in dienst stelt van zijn koninkrijk én je identiteit in Hem vindt. Lange tijd haalde ik mijn identiteit uit wat ik deed, gebruikte en bereikte. Nu leef ik uit Gods liefde en daar krijg ik zo ongelooflijk veel voor terug. Wat niet is veranderd? Ik ren nog steeds keihard. Vroeger zonder richting – als een kip zonder kop – op zoek naar geluk. Nu ga ik voor God. En ja, nog altijd volle bak.” 

• 

  Na het verlies van zijn zusje vond Thomas troost en houvast in de kerk: ‘God laat ons nooit los’

  Klik hier