Na het verlies van zijn zusje vond Thomas troost en houvast in de kerk: ‘God laat ons nooit los’

“Ik kom uit een gezin van doorzetters”, vertelt Thomas, die nog bij zijn ouders in Huizen woont. “Begin januari 2012, toen ik 8 was, verloor ik mijn 12-jarige zus Danique en bleven mijn ouders en ik met z’n drieën achter. Mijn zus was ’s avonds met twee vriendinnen in de badkamer toen het misging door een verkeerd afgestelde geiser. Danique en één vriendinnetje zijn omgekomen door koolmonoxidevergiftiging. Alleen het derde meisje overleefde het.”

‘Een gat in ons gezin’

“Haar dood sloeg een gat in ons gezin, en mijn jeugd is erdoor getekend”, zegt hij. “Voor mijn ouders stond de verwerking van deze enorme tragedie jarenlang stil.”

Bij jouzelf lag dat anders?

Thomas knikt. “In de eerste twee jaar leefde ik in een donker dal, zoals David beschrijft in Psalm 23. Ik liep dagelijks rond met dat grote verdriet. Toch vond ik rond mijn 10e juist in dat dal al een vorm van acceptatie.”

Fronsend: “Heel apart: nog voordat ik Christus en zijn lijden aan het kruis echt persoonlijk kende, was Hij voor mij op de een of andere manier een trooster. Uitgerekend het lijden was de eerste ‘karaktereigenschap’ waarin ik God vond. Hij weet als geen ander wat lijden is.”

Ben je kerkelijk opgegroeid?

“Formeel hoorden we als gezin bij de katholieke kerk in Naarden. Maar daar kwamen we alleen met Kerstmis en andere bijzondere dagen, al heb ik wel vormsel gedaan en eerste communie. Nadat mijn zusje was overleden, gingen we nooit meer naar de kerk. Haar dood vormde voor mijn ouders een blokkade. In hun rauwe rouw worstelden ze met de klassieke vraag: hoe kan een goede God dit lijden toelaten? Pas de laatste jaren is daar beweging in gekomen en zijn ze daar, mede door de verandering die ik heb doorgemaakt, alsnog intensief mee bezig gegaan.”

Ik dacht dat God mij nooit zou kunnen vergeven

Dun draadje

Thomas’ weg naar het geloof was bepaald geen rechte lijn. Sterker nog: het toch al dunne draadje dat hem er tot zijn 8e mee verbond, leek in zijn tienerjaren steeds verder uiteen te rafelen. “Na mijn mbo-opleiding Event­management rolde ik de uitgaanswereld in. In de zomermaanden werkte ik als kaartverkoper voor allerlei clubs op het Spaanse toeristeneiland Mallorca en in de Griekse badplaats Chersonissos, op Kreta. Uitgaan, drank, vrouwen: dat was mijn leven. Ik schaam me er nu voor.”

Na een korte stilte: “Weet je wat ik wat dit betreft heel mooi vond? De houding van Geert Rebel, een gelovige vriend die ik ken van het kickboksen. Hij luisterde, veroordeelde me niet en bleef mijn vriend. Daarin zie ik, achteraf, iets van Christus’ houding.”

Wanneer veranderde er wel echt iets in je leven?

“De echte verandering begon toen ik op de bagageafdeling van Schiphol werkte. Dat heb ik vier jaar gedaan. Ik had een collega, Renato, die mij als eerste uitlegde wat genade is. Ergens had ik nog wel een Godsbesef, maar ik dacht dat Hij me nooit zou vergeven vanwege mijn verleden: zo veel vrouwen met wie ik het bed had gedeeld, al die drank, al die feesten... Maar Renato zei: ‘Niets wat jij doet, goed of slecht, bepaalt of jij in de hemel komt of niet.’ Hij sprak geen oordeel uit, maar bood hoop. Op één dag sprak hij anderhalf uur met me over Jezus en Gods grote liefde. Daarna deed ik veel Bijbelstudie met hem en leerde ik steeds meer over het evangelie. Renato heeft heel veel impact op mij gehad, ook op mijn latere keuze om theologie te gaan studeren. Via hem kreeg ik echt een passie voor Gods Woord.”

Nog één zomer

Niet dat Thomas direct helemaal ‘om’ was. Renato’s hoopvolle boodschap sprak hem weliswaar aan, maar het uitgaansleven bleef ook aan hem trekken. “Er was toen nog één zomer waarin ik God om uitstel vroeg”, zegt Thomas. “Ik zei letterlijk zoiets als: ‘God, als ik hier nog één keer mag zondigen, dan kom ik na de zomer naar U toe.’ Superbrutaal, natuurlijk.”

Het lijkt wel op dat gebed van de kerkvader Augustinus: ‘Bekeer me, maar nu nog niet.’

“Inderdaad. Maar: ik hield me wel aan die belofte. In de nazomer van 2024 heb ik mijn leven volledig aan de Here God gewijd. Dat zie ik als mijn bekeringsmoment, waarop ik mijn oude levensstijl definitief achter me heb gelaten. Dat klinkt trouwens misschien makkelijker dan het is, maar met Gods genade kon ik breken met mijn oude leven en me richten op het nieuwe leven met Jezus.”

Ik vroeg God – superbrutaal – om uitstel: nog één zomer

‘Je begraaft je oude leven’

“Via via kwam ik terecht bij Celebration Church, een evangelische en laagdrempelige gemeente in Huizen. Daar heb ik me vorig jaar op 25 januari laten dopen. Hoewel ik er inmiddels van overtuigd ben dat de kinderdoop voluit Bijbels is, vind ik de symboliek van de volwassenendoop schitterend. Je begraaft je oude leven in het ‘watergraf’, en staat daarna op in een nieuw leven met Jezus. Voor mij was die doop een heel emotioneel, onvergetelijk moment.”

Waren je ouders erbij?

“Ja, gelukkig wel. Als getuigenis deelde ik een boodschap over de hoop op de opstanding, gebaseerd op 1 Tessalonicenzen 4 vers 16. Daar schrijft Paulus dat de doden die in Christus zijn ontslapen, zullen worden opgewekt als Hij terugkomt en dat ze dan voor altijd met Hem zullen zijn. ‘Troost elkaar met deze woorden’, benadrukt Paulus. Ik wilde mijn ouders duidelijk maken dat het overlijden van mijn zus niet het einde was, en dat zij dit verlies niet alleen hoeven te dragen, maar dit samen met God mogen doen. Dat raakte hen, zag ik. Ze gaan inmiddels soms ook mee naar de kerk. Ze zijn er echt mee bezig. Ik bid met hen en soms bidden ze ook voor mij.”

Meteen enthousiast

Een predikant die weleens voorging in Celebration Church, wekte niet lang daarna Thomas’ interesse in een hbo-studie theologie aan de Christelijke Hogeschool Ede. “In februari 2025 bezocht ik een open studiedag, en ik was meteen enthousiast. Alleen al het feit dat er gebeden wordt voordat de lesdag begint, maakte op mij diepe indruk. Dus ik schreef me in en ben nu eerstejaars.”

De komende maanden loopt Thomas één dag per week stage in de Meentkerk, een hervormde PKN-gemeente in Huizen. “Daar heb ik veel zin in, omdat ik veel hoop te leren van de predikant die mij begeleidt, dominee Ferdinand van den Bosch. Bijvoorbeeld als ik meega tijdens pastorale bezoeken.”

Je hebt je in een evangelische gemeente laten dopen. Waarom koos je een meer traditionele kerk als stageplek?

“Ik ben dankbaar voor alles wat ik in deze evangelische gemeente heb ontvangen, en ik leid er ook nog altijd een Bijbelstudiegroep met zo’n dertig jongeren. Toch voel ik me, mede door wat ik heb geleerd tijdens mijn studie en de preken die ik beluister, qua prediking en liturgie inmiddels meer thuis in een traditionele kerk. Vandaar mijn keuze voor deze stageplek.”

• Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Ex-moslim gedoopt

“Als ik het even kan,” zegt hij even later, “nodig ik niet-kerkelijke mensen uit mijn omgeving uit om met mij mee te gaan naar de kerk. Ik vind het bijzonder om te merken hoe het evangelie ook in deze tijd van secularisatie harten raakt en verandert. Zo heb ik afgelopen augustus een ex-moslim gedoopt, een collega van Schiphol. Hij kende de Bijbel niet, maar wilde – na een droom over Jezus – van alles over Hem weten. Dus ik heb hem een tijdlang onderwijs gegeven. Hij gaf nadrukkelijk aan dat hij door míj gedoopt wilde worden. Hoewel ik natuurlijk geen officiële kerkelijke aanstelling heb, voelde ik de vrijheid en de roeping om dit te doen, in het Gooimeer.”

Met geopende handen: “Als iemand tegen mij zegt: ‘Ik wil alleen door jou gedoopt worden’, dan kan ik toch niet weigeren?”

‘Ken jij Jezus al?’

“En ik heb inmiddels trouwens nóg iemand gedoopt”, vervolgt Thomas. “Een vriend uit de sportschool. Op een dag vroeg ik hem spontaan: ‘Ken jij Jezus al?’ Hij reageerde stomverbaasd. Precies de avond ervoor had hij tot God gebeden: of Hij het hem wilde laten weten als Hij echt bestond… Door dit ‘toeval’ was ook hij ervan overtuigd dat ik hem moest dopen. En opnieuw kon ik gewoon geen nee zeggen.”

Iets missionairs

Op de vraag hoe Thomas zijn toekomst ziet als het gaat om Gods roeping voor zijn leven, blijft het even stil. Peinzend: “Ik ben zó benieuwd waar en hoe God mij na deze studie in zijn koninkrijk wil gaan inzetten. Misschien zal het iets missionairs zijn, misschien iets op het vlak van geestelijke verzorging. Door mijn eigen ervaringen met lijden en verlies, de kwetsbaarheid van het leven, denk ik dat ik sowieso dicht bij mensen kan staan. En wat is het dan mooi om samen de Bijbel te openen en te ontdekken wat God in allerlei levensomstandigheden tot ons te zeggen heeft. Hier en nu.”

Dagboek van Danique

Het gesprek komt nog even op zijn jonggestorven zus. “Wat op mij diepe indruk maakte,” zegt Thomas, “is dat ze haar oordeel over anderen altijd opschortte, en dat ze heel nederig was. Daarin weerspiegelde zij Christus’ karakter. We hebben haar dagboek ook nog. Daaruit bleek dat zij echt veel bezig was met God. Ze had een diepe band met Hem.”

Met stralende ogen: “Dat vind ik nou zó mooi aan het evangelie: wij kunnen de Here God wel loslaten, maar Hij laat ons niet los. Nooit.”

• Niels stapte high in de auto naar de kerk: ‘Die ochtend kantelde alles voor mij’

  Klik hier