Wat kan God nu aan míjn leven toevoegen? denkt Fara. Het is 2021. Ze studeert Creative Business in Amsterdam, werkt hard aan haar toekomst en heeft een mooie baan in de sales. Ze bouwt aan haar carrière, geniet van het jongvolwassen leven met vrienden en heeft haar leven voor haar idee goed op de rit. “Ik had het gevoel dat ik het perfecte plaatje voor mezelf had gecreëerd”, blikt ze terug. “Ik was trots op wat ik bereikte. Ik wilde de beste versie van mezelf zijn – en dat lukte. Waar had ik God voor nodig?”

Houvast

Geloven in God is in haar tienertijd geen optie. In gesprekken met christelijke klasgenoten beredeneert ze het geloof moeiteloos weg. “‘Waarom is er zo veel ellende in de wereld?’ vroeg ik dan. ‘Waarom geneest God niet iedereen? En hoe kan het dat mensen die geloven alsnog slechte dingen doen?’ Ook vond ik het vreemd dat er zo veel verschillende stromingen en religies zijn – wie heeft dan gelijk? Bovendien was geloof iets voor mensen die houvast nodig hadden, vond ik. En zo wist ik op alles wel een antwoord.”

Groeiend onbegrip

Terwijl Fara tijdens haar studie nog thuis woont, komt haar moeder plotseling tot geloof. Van de ene op de andere dag mag ze geen popmuziek meer luisteren waarin wordt gevloekt, en schelden is niet meer oké. Fara’s moeder vertelt iedereen over de liefde van Jezus en wat dat met haar heeft gedaan. Als er vriendinnen langskomen, spreekt ze openlijk over het geloof en waarom bepaalde muziek en gewoontes volgens haar invloed op je hebben. “Ik schaamde me kapot voor haar.”

Op alles wist ik wel een antwoord

De bekering van haar moeder zorgt voor groeiend onbegrip. “Mijn moeder werkte hard en zorgde dat we het financieel goed hadden, maar ze gaf daarvoor alle eer aan God. Dat vond ik zó oneerlijk. Ze had het toch zelf gedaan? Waarom moest ze God daarvoor bedanken en prijzen?”

‘Niet mijn wereld’

Rond de verjaardag van haar moeder gaat Fara – tegen haar zin in – mee naar een doordeweekse kerkdienst. Ze weet dat het haar moeder gelukkig maakt, maar zelf heeft ze er weinig mee. Die dinsdagavond zit er een kleine groep mensen in een zaaltje, er wordt een kaarsje aangestoken en er is geen muziek. “Ik zat daar omdat het moest, maar ik vond het eerlijk gezegd saai. Mensen spraken vol overtuiging over God, maar ik begreep daar niets van. Het voelde alsof iedereen iets ervoer waar ik volledig buiten stond.”

Haar moeder vertelt hoe God haar heeft vergeven en dat iedereen – ook Fara – bij Hem mag komen zoals hij is. “Dat voelde ongemakkelijk. Alsof er iets over mij werd uitgesproken waar ik niet om had gevraagd. Het bevestigde alleen maar dat dit niet mijn wereld was.”

Omdat het steeds vaker botst tussen Fara en haar moeder, besluit Fara op haar 21e uit huis te gaan. “Dat was een verademing. Ik hoefde geen rekening meer te houden met haar geloof en wilde vooral niet afhankelijk zijn van wie dan ook. Ik probeerde opnieuw perfect en zelfstandig te zijn. Maar de manier waarop ik dat deed, was achteraf niet goed voor me.”

Want hoe deed je dat?

“Eigenlijk lukte alles in mijn leven. Ik had een leuke baan, mijn studie ging me makkelijk af en ik woonde fijn. Toch vroeg ik me af: hoe kan het dat ik altijd geluk heb? Op TikTok kwam ik video’s tegen over spiritualiteit. Dat geluk, zeiden ze, kon je zelf aantrekken. Manifesteren noemden ze dat. Voor ik het wist, hield ik me daarmee bezig. Ik brandde salie, stak kaarsen aan en sprak van alles over mijn toekomst uit – alsof ik het zo kon sturen.

In die periode kwam ik in de spirituele wereld en in video’s steeds mensen tegen die uiteindelijk hetzelfde zeiden als christenen. Ik had zelfs een dure spirituele cursus gekocht, terwijl iemand op straat me later gratis een flyer gaf met bijna dezelfde boodschap – maar dan over Jezus. Dat zette me aan het denken.”

Voor het eerst dacht ik: bestaat God dan toch?

Onveilig en verdrietig

Niet veel later gaat Fara met vriendinnen op vakantie naar Zuid-Spanje. Het brengt haar alleen totaal niet wat ze ervan verwachtte, en na twee dagen boekt ze midden in de nacht haar ticket om. In haar eentje reist ze met de bus naar het vliegveld. “Het voelde onveilig en ergens ook verdrietig. Het enige waar ik aan kon denken, was dat mijn moeder vast voor me bad.”

Aangekomen op het vliegveld, vroeg in de zondagochtend, belt Fara haar moeder. “Ik wist: zij is nu wakker. Ze nam op en bad voor mijn veiligheid, voor mijn spullen en vooral voor rust. Ze was emotioneel en zei hoe dankbaar ze was dat God met mij meereisde en mij beschermde – ook als ik Hem niet wilde zien.

Op dat moment ervoer ik iets wat ik niet kon verklaren. Veiligheid. Liefde. Bescherming. Mijn lichaam ontspande, mijn gedachten werden stil. Ik ervoer een rust die ik nog nooit gevoeld had. En dat na een gebed! Voor het eerst dacht ik: bestaat God dan toch?”

En toen was je terug in Nederland.

“In de weken daarop dacht ik steeds vaker na over het gebed van mijn moeder en de dingen die ze vertelde over vergeving, verlossing en liefde. Na een paar maanden besloot ik een keer mee te gaan naar de kerk waar mijn moeder inmiddels bij betrokken was – een andere dan waar ik eerder was geweest. Ik dacht dat we met een orgel gingen zingen over Maria, maar dat was absoluut niet het geval. Er zongen jongeren in een band, ik kreeg een bijbel in mijn handen gedrukt en mensen spraken me aan en vroegen wie ik was. Waarom zouden zij dit allemaal vrijwillig doen? vroeg ik me af. Het voelde zo warm, en al helemaal niet nep. Ik was verbaasd over de meelevendheid en saamhorigheid van die mensen.”

Kantelend beeld van God

Niet alleen de mensen maken indruk op Fara, ook haar beeld van God begint te kantelen. In de weken daarna hoort ze getuigenissen en preken over wie Jezus is. Dat Hij de weg, de waarheid en het leven is en dat Hij de Naam boven alle namen is. “Dat had ik nog nooit zo gehoord. Ik dacht: als God echt groter is dan alle religies en spirituele stromingen bij elkaar, dan moet Hij dat maar aan mij laten zien.”

Op een avond kort daarna bidt Fara voor het eerst. Niet netjes of volgens een voorbeeld, maar ze daagt God uit. “Ik zei: ‘Als U werkelijk boven alles staat, boven alles wat ik heb gezocht, laat het mij dan zien.’ Ik bad in de naam van Jezus voor mijn levenspad en voor alles wat voor mij bestemd is. Ik vroeg of Hij mij wilde leiden.”

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

‘Steek je hand op’

Fara’s interesse in het geloof groeit en een paar weken later gaat ze met haar zus naar een andere kerk. Daar vraagt de voorganger of er iemand is die zijn of haar leven aan Jezus wil geven. “‘Steek je hand dan op’, zei hij. Ik had mijn ogen dicht en dacht: nee, dit ga ik niet doen. Maar hij vroeg het nog een keer. En nog een keer.”

Fara’s hart begint te bonzen. Ergens wil ze wel, maar ze durft niet. “Toen zei de voorganger: ‘Als je hart snel klopt en je voelt dat dit voor jou is, steek dan je hand op.’ Toen kon ik er niet meer omheen. Ik stak mijn hand op. Een warm gevoel overspoelde me, het geroezemoes in de zaal verdween. En in een beeld zag ik een deur voor me.”

Diezelfde nacht droomt Fara. Ze ziet de deur die ze eerder die dag zag, maar deze keer staat Jezus ernaast. “Ik liep met Hem naar binnen en zag allerlei momenten uit mijn leven waarin ik me eenzaam of verloren voelde. Bij elk moment liet Hij zien dat Hij er wél was. Dat ik nooit alleen was geweest. Van mijn kindertijd tot mijn studententijd – Hij was erbij.”

Fara wordt wakker door een fel licht en barst in huilen uit. “Het was confronterend, maar zo puur.”

Op reis naar Jeruzalem

Of God bestaat, is voor Fara vanaf dat moment geen vraag meer. Maar wat betekent dit voor haar dagelijks leven? “Ik vond het ontzettend lastig om de Bijbel te lezen. Wat is er belangrijk aan zo’n oud boek? vroeg ik me af.”

Ik liet me dopen in de Jordaan en heb vanaf toen nooit meer achteromgekeken

Als haar moeder onverwacht op reis gaat naar Jeruzalem, vraagt ze Fara mee. Daar komt de Bijbel voor haar tot leven. Samen met haar moeder bezoekt ze een gemeente in Jeruzalem waar de voorganger direct op Fara afkomt. “Hij vroeg of ik mijn leven aan Jezus wilde geven en mijn oude leven achter me wilde laten. Diezelfde week liet ik me dopen in de Jordaan en vanaf toen heb ik nooit meer achteromgekeken.”

Stap voor stap

Langzaam valt bij Fara het kwartje waarom mensen – onder wie haar moeder – het geloof zó belangrijk vinden. “Mijn leven was niet meteen zoals Jezus het voor mij bedoeld heeft”, benadrukt Fara. “Ik moest echt leren wat het betekent om Hem te volgen in het dagelijks leven. In het begin ging ik op zondag naar de kerk, maar beheerde ik doordeweeks nog de social media van een spiritualiteitsplatform. Stap voor stap leerde ik wat het betekent om God in álles te betrekken.”

“Ik ben van nul naar honderd gegaan”, zegt Fara, terugkijkend op haar geloofsreis. “Waar ik vroeger alles zelf probeerde te sturen en te manifesteren, mag ik nu rusten in mijn wandel met God. “Vroeger dacht ik dat geloven een zwakte was. Nu weet ik: het is de grootste rijkdom die er is.”