Als tiener was ik er al, op de Pinksterconferentie van Opwekking. Er ging een behoorlijk charismatische wereld voor me open. Ik vroeg me alleen wel elk jaar opnieuw af waarom het zóveel over de Heilige Geest moest gaan. Achteraf gezien is dat ongeveer net zo opmerkelijk als klagen dat het met Kerst steeds over Jezus’ geboorte gaat. Het heet niet voor niets Pinksterconferentie. Maar dat kwartje viel laat. Heel laat.

Vroeger kwam ik er helemaal in de geest vandaan, om het maar even in Opwekkingstaal te zeggen. Daarna begon steevast hetzelfde deel: het gewone leven. De conferentiehigh ebde weg en ik bleef achter met mezelf. Met onzekerheden, angsten, vermoeidheid en het toch wat stuntelige aanmodderen van het bestaan. Ergens wilde ik dat opgetilde gevoel vasthouden. Misschien ontstaat daar wel de conferentiehopper, steeds weer op zoek naar de volgende geestelijke opleving.

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

En toch ga ik elk jaar weer naar Opwekking.

Niet uit pure geestdrift, maar omdat ik er voor Groot Nieuws Radio live radio maak. Uit mezelf zou ik waarschijnlijk niet meer zo snel vier dagen op een immens christelijke conferentie doorbrengen. Ik voel me er vervreemd van en tóch wil ik er ergens ook weer zijn. Een beetje zoals ik de terugkeer naar de kerk ervaar. Ik moet er soms niet aan denken en tegelijk voel ik heimwee.

Ik heb al lang geen echt Opwekkingsgevoel meer. En eerlijk gezegd ook niet meer zo’n behoefte aan zo’n geestelijke high. Misschien komt het door mijn werk: ik zit al zo vaak in die christelijke bubbel dat het juist verfrissend is om in het weekend even buiten te staan.

En is dat niet ten diepste waar Gods Geest zichtbaar wordt?

En toch betrap ik mezelf soms op de gedachte dat ik best weer eens als gewone campinggast zou willen gaan. Gewoon met een leuk groepje mensen. Samen naar de dienst, beetje napraten, samen beleven en delen. Dat is het eigenlijk. Het samen zijn. En is dat niet ten diepste waar Gods Geest zichtbaar wordt? In het delen van zijn liefde en er écht mogen zijn. Ook al ben je vol vuur of ervaar je het weekend enkel als een koude bries.

Misschien tijd om het weer eens als bezoeker aan te durven. (Zeg ik dit nu echt? O nee wacht, dan moet ik toch weer gaan kamperen. Laat maar.)

• 

  Jorieke Eijlers heeft last van het paradijssyndroom: de perfecte dag bestaat niet

  Klik hier