“Elbert, we willen met je column stoppen.” Even val ik stil. Vijf jaar lang was mijn column in Visie een terugkerend ding in mijn leventje van alledag.

“Eh…”, stamel ik. “Ik sta even met mijn mond vol tanden.” Het was tóch ook een onderdeel van m’n ego, want het doet zeer.

We hangen op. Beteuterd schuif ik weer aan tafel bij de kids. We moeten gauw de auto in voor een optreden van Trinity Wereldwijs. Onderweg vertel ik hoe ik me voel. Ik moet denken aan het gebedje van Hour of Power dat we thuis uit ons hoofd hebben geleerd: ‘Ik ben niet wat ik doe. Ik ben niet wat ik heb. Ik ben niet wat mensen over me zeggen. Ik ben Gods geliefde kind.’ Maar vandaag voelt dat niet vanzelfsprekend.

Vijf jaar lang had ik een innerlijke radar aanstaan: waar moet mijn nieuwe column over gaan?

Als ik later bij het opbouwen van de verkooptafel leegloop tegen Thed, onze vrijwilliger, zegt hij: “Ach Elbert, als God een deur dichtdoet, zet Hij ergens anders wel een raampje open.”

Prompt wandelt er een stoet verstandelijk en lichamelijk beperkte medemensen de zaal binnen. Ze komen luisteren bij de soundcheck, een uitje van hun dagbesteding. Ik ga rond met koekjes, maak een praatje, schenk koffie in. En ik haal er mijn hart aan op. Wat een mooie, enthousiaste mensen! In de ogen van de wereld presteren ze niet veel. Maar wat hebben we het gezellig samen! Mijn baalgevoel is als sneeuw voor de zon verdwenen.

En nu, een paar weken later? Ik heb vrede met de columndeur die dichtgaat. Vijf jaar lang had ik een innerlijke radar aanstaan: waar moet mijn nieuwe column over gaan? Het was bijzonder om verhalen met jullie te delen. En dat raam dat God openzet? Dat stond allang open. Alleen moet je af en toe je neus naar buiten steken om te zien wie er om je heen staan.

Lieve lezers en Visie-redactie: bedankt voor de gezamenlijke kilometers. Het ga jullie goed!

• 

  'Geen gedoe met een stofzuigerslang bij het plassen': wat een ruimtereis Elbert Smelt leerde over thuis

  Klik hier