Stel je een druk restaurant in Amerika voor. Kletterend servies, geroezemoes van stemmen, soms een harde lach. Aan een van de tafeltjes staat een jongeman op. Hij zoekt een plek tussen andere tafels en blijft staan. Plotseling maakt hij een perfecte achterwaartse salto, landt keurig op zijn sneakers en wandelt daarna met een kleine glimlach terug naar zijn eigen plek. Niemand kijkt op of om. Maar de andere taekwondo-beoefenaars met wie hij hier is, glunderen.

Xander – hij was het – kijkt er ruim een half jaar na dato nog steeds verbaasd op terug. “Níémand leek het te merken – ze aten gewoon door!”

‘Héél vaak vierde’

Zodra je de ruime slaapkamer van Xander binnenstapt, zie je het: dit is de kamer van een kampioen. Overal glimmen trofeeën en bokalen, en aan de blauwgeverfde muur naast zijn bed hangen tientallen medailles uit binnen- en buitenland. Naast het hoofdeind staan vier grote, zilverkleurige bekers: zijn nieuwste aanwinsten. In elke categorie won hij goud tijdens een World Cup in Oezbekistan, in oktober 2025. “Het gebeurt zelden dat iemand in elke categorie wint en vier bekers mee naar huis neemt”, zegt hij. “Natuurlijk ben ik daar trots op; voor mij was dit een absoluut hoogtepunt. Maar het eerlijke verhaal? Ik ben ook héél vaak vierde geworden bij wedstrijden en toernooien.”

Tig sporten

Voordat Xander – werkzaam als cameraman bij Blauw Bloed – in aanraking kwam met taekwondo, had hij al tig sporten beoefend. “Van voetbal, badminton en turnen tot schaatsen, schaken en breakdance. En voordat ik naar de basisschool ging, zat ik al op een soort peutergym. Ik herinner me daar weinig van; alleen dat ik rozijnendoosjes mocht trakteren als ik jarig was.”

Heeft hij dat sportieve van huis uit meegekregen? “Mijn theorie is dat het vooral van mijn moeders kant komt. Zij zat vroeger op atletiek en heeft ook wat andere sporten gedaan. Mijn vader kan veel dingen, maar is niet heel sportief. Een van mijn opa’s, de vader van mijn moeder, was vroeger gymdocent. Dus het zit waarschijnlijk wel ergens in mijn genen.”

Een komische Disney-serie

Wat taekwondo betreft, zou je Xander uit Oudewater een laatbloeier kunnen noemen. Hij startte er pas mee toen hij al 13 was. Nooit eerder had hij judo of een andere vechtsport beoefend. “Sterker nog: ik had nog nooit van taekwondo gehoord.”

En nog steeds kan hij erom lachen via welke verrassende omweg hij bij deze van oorsprong Koreaanse vechtsport terechtkwam. “Na schooltijd stuitte ik een keer – al zappend – op een komische Disney-serie: Kickin’ It, over een groepje vrienden die samen op karate zitten. Ik was er direct door gegrepen. Dat had te maken met de humor, maar vooral ook met de salto’s en andere spectaculaire bewegingen, plus de wapens en het planken breken. In die serie werd het steeds karate genoemd. Maar toen ik bij een lokale karateclub in Haastrecht ging kijken, bleek dat totaal niet wat ik zocht. Geen wapens, geen draaiende trappen, geen planken breken en ander spektakel… Ik ging googelen om te ontdekken wat het dan wél was, maar kwam daar niet achter. Behoorlijk frustrerend.”

Ik had nog nooit van taekwondo gehoord

De puzzelstukjes vielen pas op hun plek toen er een poosje later een flyer door jullie brievenbus gleed?

“Klopt. Een uitnodiging voor kinderen vanaf 13 jaar om taekwondo te leren bij een dojang – een sportschool voor taekwondo – hier in Oudewater. Het ging om een specifieke stijl, Songahm Taekwondo. Toen ik op deze term ging googelen, ontdekte ik opeens allerlei filmpjes met alles wat ik in die tv-serie had gezien. Ik was meteen verkocht. Ik liet die flyer aan mijn ouders zien, en gaf aan dat ik heel graag een proefles wilde volgen.”

‘Ik kon niks terugdoen’

Xander vertelt dat hij zich, juist in die fase van zijn leven, nogal kwetsbaar voelde.

“Ik heb zo’n anderhalf jaar lang heel erg last gehad van de baard in mijn keel”, legt hij uit. “Op school was ik het doelwit van pestkoppen, omdat ik niet kon praten. Mijn stem sloeg voortdurend over, vooral als er een beetje spanning bij kwam kijken. Dus dat maakte me superonzeker. Ik kon niks terugdoen als ze me uitlachten en nadeden.”

Omdat hij niet kon praten, ging zijn moeder mee naar die proefles. “Taekwondo is een heel respectvolle sport, en kent allerlei tradities. Eentje ervan is dat je altijd toestemming aan je trainer moet vragen voordat je de zaal betreedt, omdat hij moet aangeven dat het veilig is.”

Maar dat kon jij niet?

“Nee. Dus dat moet voor die trainer ook wel een rare situatie zijn geweest: mijn moeder moest uitleggen wat er met mij aan de hand was. Gelukkig had hij al snel in de gaten hoe interessant ik zijn les vond en hoe gretig ik alles in me opnam. Bij deze trainer voelde ik me vanaf die eerste keer veilig en gezien.”

Tornadokick

Xander stortte zich fanatiek op deze nieuwe sport. Want die gaf hem de mogelijkheid zich te uiten toen zijn stem hem in de steek liet. Omdat de trainer zijn enorme drive zag, nam hij na de officiële les de tijd om hem een-op-een de complexe technieken te leren, zoals de tornadokick. “Dat is een trap waarbij je een hoge, draaiende sprong maakt en tijdens die draaibeweging met één gestrekt been schopt. Heel spectaculair om te zien, en moeilijk om goed uit te voeren. Taekwondo is óók wel een beetje een showsport.”

Trappen, stoten en salto’s

Op zijn slaapkamer oefende Xander eindeloos om allerlei trappen, stoten en salto’s onder de knie te krijgen. “Mijn trainer in Oudewater stopte na een jaar, omdat hij voor zijn gezin koos. Zelf trainde hij bij een dojang in Rotterdam. Gelukkig was mijn vader bereid mij daarnaartoe te brengen, zodat ik verder kon trainen. Hij heeft een eigen bedrijf en daar komt veel administratie bij kijken, dus die kon hij dan mooi bijwerken. Hij nam zijn laptop mee, en zat dan op een bankje te werken.”

Je ontdekte al snel dat taekwondo voor jou dé sport is?

Xander knikt. “Je kunt gerust zeggen dat ik er obsessief mee bezig was, zo leuk en uitdagend vond ik het. In Rotterdam boden ze trainingen aan binnen verschillende onderdelen van Songahm Taekwondo. Ik volgde vaak drie lessen op één avond. En thuis ging ik dan zelf verder trainen, op mijn slaapkamer of in de woonkamer. En als het lekker weer was ook wel in onze achtertuin, of in een park.”

Wanneer behaalde jij je zwarte band?

“Eind 2016, op mijn 16e.”

Van een proefles naar een zwarte band in drie jaar: dat is bijzonder snel?

“Inderdaad, maar het klopt wat ze vaak zeggen, ook in andere vechtsporten: ‘Na die zwarte band begint het pas écht.’ Als ik nu opnames van mezelf uit die tijd terugzie, denk ik: nou, echt goed was ik toen nog helemaal niet.”

Internationale reizen

Het was rond diezelfde tijd dat Xander zijn eerste internationale reizen maakte, om mee te doen aan trainingen en toernooien. “In 2015 ging ik samen met mijn vader voor het eerst naar Engeland, om seminars te volgen van een aantal van mijn grote helden uit de Amerikaanse vechtsportwereld. Die kende ik vanuit de YouTube-filmpjes die ik had gevonden naar aanleiding van Kickin’ It. Dat vond ik fantastisch. Ik nam een hele stapel dvd’s van hen mee terug, om thuis eindeloos te bekijken, te analyseren en” – hij schiet in de lach – “natuurlijk zo goed mogelijk na te doen. Technieken kun je altijd verbeteren.”

Drie tweede plekken

In 2016 volgde Xanders eerste internationale toernooi. Samen met zijn vader vloog hij hiervoor naar de Portugese kustplaats Cascais. Hij behaalde er – als debutant – meteen drie tweede plekken. “Ik vond het een unieke ervaring, omdat ik daar taekwondo-beoefenaars uit de hele wereld ontmoette en genoot van het zeer hoge niveau. Mijn vader is trouwens ook fysiotherapeut, wat erg handig is bij blessures. Maar hij fungeert ook als een soort officieuze coach: mijn vader houdt alle scores nauwgezet voor me bij. De band die we inmiddels door onze gezamenlijke reizen hebben opgebouwd, ervaar ik als heel bijzonder. Hij is er altijd voor me. Ook houden we beiden van fotografie, en op reis genieten we ervan om op zoek te gaan naar fotogenieke plekken.”

Welke herinnering aan jullie gezamenlijke reizen blijft je altijd bij?

“Waar ik me nooit bewust van was, is dat er op het wereldkampioenschap in Amerika altijd op zondag een speciale kerkdienst wordt gehouden voor sporters. Dat vond ik zo’n mooie verrassing. Voor mijzelf was de link tussen taekwondo en geloof altijd heel logisch: waarden als discipline, volhouden en respect spelen in beide een grote rol. Met christelijke sporters uit de hele wereld samenkomen om op zo’n toernooi God te aanbidden, vind ik heel bijzonder.”

Vliegende trap

Xander pakt zijn telefoon erbij en laat een actiefoto zien die zijn vader in de VS heeft gemaakt. Daarop zie je Xander (in zijn witte taekwondo-tenue) een hoge, vliegende trap maken tegen het decor van een loodgrijze lucht en roodachtige bergen. “Dit was ergens in Arizona, op een regenachtige dag met dreigend onweer. De timing was lastig en het ging niet in één keer helemaal goed, maar uiteindelijk wel. Ik denk niet dat we ooit een nóg mooiere foto zullen maken: perfect uitgelicht, perfecte kick, op een schitterende plek. Alles klopte gewoon. Op zo’n moment ervaar ik wel wat een zegen van God het is dat we dit soort dingen samen kunnen doen, en dat mijn vader op al die speciale momenten vanaf het begin bij me is.”

Je had het net over blessures. Is het een blessuregevoelige sport?

“Jawel, ik heb best veel kleine dingetjes gehad. Nog niks groots, gelukkig. Juist door hoge trappen zoals op die foto, kun je snel last krijgen van je hamstrings. Een paar jaar geleden heb ik een blessurepreventietraining gevolgd, dat hielp.”

Planken doormidden slaan

Xander glimlacht als hij terugdenkt aan zijn zwarteband-examen. Hiervoor moest hij onder andere negen planken doormidden slaan. Zijn laatste techniek (een zijwaartse slag) ging niet goed, waardoor hij een bot in zijn linkerduim brak. “Ik ben linkshandig en zat op dat moment in een toetsweek op de middelbare school. Dus dat was extra vervelend.”

Desondanks heb je die zwarte band gehaald?

“Ja. Ik mocht mijn laatste plank nogmaals proberen, met een andere techniek. Door een stoot met mijn rechterhand lukte het me alsnog die plank te breken. En nee, dat is geen lekker gevoel.”

Je bedoelt: het doet pijn?

“Met je blote hand door een vurenhouten plank slaan, is inderdaad pijnlijk voor je knokkels.”

Hij wijst naar de zijkant van zijn hoofd. “Het is een mentaal spelletje: je moet mentaal de knop omzetten om dit te kunnen doen. Zonder rem erop en vanuit ontspannenheid snel stoten, dan lukt het.”

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

De besten ter wereld

Zijn tomeloze inzet tijdens trainingen in de dojang en thuis wierp zijn vruchten af. Inmiddels mag hij zich meervoudig Europees kampioen taekwondo noemen, en op het WK veroverde hij in 2024 een bronzen plak. “Dat ik me nu kan meten met de besten ter wereld, had ik nooit kunnen bedenken toen ik als 13-jarige, letterlijk stemloze jongen mijn eerste les volgde.”

Week in week uit werkt Xander aan het verbeteren van zijn techniek. Want: “De lat kan wat mij betreft altijd nog wel een stukje hoger.”

Wat vindt je moeder ervan dat je zo intensief met deze uitdagende en blessuregevoelige sport bezig bent?

Hij fronst. “Op dit punt verschillen mijn ouders duidelijk van elkaar. Mijn moeder was altijd wat terughoudender en dat heeft invloed gehad op hoe ik trainde. Daardoor vond ik het al snel spannend om risico’s te nemen, zoals het maken van salto’s. Vaak dacht ik vanuit angst: als het maar niet fout gaat. Juist daarom probeer ik mezelf nu bewust mentaal uit te dagen door bijvoorbeeld salto’s te maken op willekeurige plekken, zoals in restaurants of supermarkten tijdens het WK in Amerika. Ik wil die aangeleerde voorzichtigheid doorbreken en mezelf mentaal sterker maken.”

Taekwondo is óók een beetje een showsport

Een perfect shot

Of zijn taekwondo-skills ooit van pas zijn gekomen tijdens zijn werk als cameraman bij Blauw Bloed? Die vraag tovert een grote glimlach op Xanders gezicht. “Jazeker! Ik heb al twee keer, met camerakoffer en al, een sprint getrokken om een perfect shot te kunnen maken, dat niemand anders had. Iemand die niet zo fanatiek sport als ik had dat nooit gered. Eén keer ging het om een opname met Willem-Alexander en Máxima bij een veerpont hier vlakbij, en één keer om prinses Margriet, bij een WK tweespan in Apeldoorn. Ik ben er nog steeds heel trots op dat me dit beide keren is gelukt. Net als in de sport ga ik ook in mijn werk altijd tot het gaatje.”

Nog vijf jaar

Over de vraag wat zijn ultieme droom is op sportief gebied, hoeft Xander niet lang na te denken: “Een gouden plak winnen op een WK. De praktijk leert dat de meeste taekwondo-beoefenaars rond het 30e levensjaar op de toppen van hun kunnen zijn.”

Glimlachend, de blik gericht op de staande bokszak in zijn slaapkamer: “Dus ik heb nu nog zo’n vijf jaar, en ga daar sowieso keihard voor trainen.”

• 

  Is het genoeg om te weten dat God van je houdt – ook als je niets bijdraagt?

  Klik hier