Jorieke moet even wennen: 'Jaren wilde ik even géén geluid om me heen, nu weet ik niet wat ik met mezelf aan moet'
Leestijd: 3 minDoor Jorieke Eijlers
Het is stil. Ik hoor alleen het gezoem van de koelkast en buiten het gefluit van wat vogels. Op zich een idyllisch geluid, ware het niet dat diezelfde vogels in deze tijd van het jaar nesten onder ons dak bouwen en je ze om vijf uur ’s ochtends het liefst persoonlijk richting Zuid-Frankrijk wilt begeleiden.
Wie is Jorieke Eijlers?
Deze stilte op een maandagochtend kan ik me niet herinneren. Geen “mama!”, geen geklets, gedrein of gelach. Mijn jongste is aan het wennen op de grote school.
Jarenlang heb ik verlangd naar even géén geluid om me heen. Zeker op dagen waarop de wallen op mijn voeten hingen. Maar nu het dan ook daadwerkelijk stil ís, weet ik eigenlijk niet wat ik met mezelf aan moet.
Honderd klussen zijn de afgelopen 6,5 jaar blijven liggen. Denk aan fotoalbums maken, rommellaatjes uitmesten en dan weer organiseren, kinderkleren op Vinted zetten of gewoon genadig richting de kringloop brengen, kozijnen verven… Het moest allemaal gebeuren “als ze straks allebei naar school zijn”. Dat heb ik jarenlang gezegd. En dan wilde ik ook nog wandelen, boodschappen doen, cadeautjes kopen en wat werken.
Toch heb ik nog steeds goede hoop dat ik die paar uurtjes alleen heel nuttig én ontspannen ga besteden
Maar telkens als ik dat zei, begonnen mensen een beetje te lachen.
Hetzelfde lachje dat je krijgt als je hoogzwanger zegt dat je “ook wel tijd voor jezelf wilt blijven houden”. Een lachje van: “Ach lieverd, wie gaat haar de waarheid alvast vertellen?”
Toch heb ik nog steeds goede hoop dat ik die paar uurtjes alleen heel nuttig én ontspannen ga besteden. Maar voorlopig nog niet… Nu ervaar ik vooral onrust. Alsof ik iets vergeten ben. Alsof ik ieder moment vanuit de wc hoor galmen: “Mama! Ik heb gepoept én geplast!”
Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!
Die onrust blijft: ik denk alleen maar aan mijn kind. Hoe hij vanmorgen vol spanning, maar dapper, de klas in liep. Ik wacht op een berichtje dat het goed gaat en ondertussen kijk ik babyfoto’s terug – waar ik dus trouwens nog steeds een album van moet maken. En wat nu dus eindelijk zou kunnen!
Ach. Het is ook voor mij nog wennen.
Jorieke ziet Opwekking als teruggaan naar de kerk: 'Ik moet er niet aan denken, tegelijk voel ik heimwee'
Auteurs
Meest gelezen
- Een rondwandeling door Strijen: 'Mozart is ooit nog in zijn koets door dit dorp gereden'
Reportage
Een rondwandeling door Strijen: 'Mozart is ooit nog in zijn koets door dit dorp gereden'
- Naar een christelijke camping, waarom zou je? 'Durf ook eens uit je eigen bubbel te stappen'
Onder de zon
Naar een christelijke camping, waarom zou je? 'Durf ook eens uit je eigen bubbel te stappen'
- 'Mijn stiefvader dreigde me te verdrinken’: hoe Mona al jong leerde leven met angst en dreiging
Kijktip
'Mijn stiefvader dreigde me te verdrinken’: hoe Mona al jong leerde leven met angst en dreiging
Lees ook
- Aan deze vraagt irriteert Jorieke Eijlers zich elk jaar weer: 'Mijn hoofd werkt zo niet'
Column
Aan deze vraagt irriteert Jorieke Eijlers zich elk jaar weer: 'Mijn hoofd werkt zo niet'
⭐Premium - Esther: ‘Aan het sterfbed van mijn opa zei ik: opa, ik vergeef je’
Het laatste woord
Esther: ‘Aan het sterfbed van mijn opa zei ik: opa, ik vergeef je’
⭐Premium - Elbert schrijft zijn laatste column voor Visie: 'Ik neem de telefoon op en sta even met mijn mond vol tanden'
Column
Elbert schrijft zijn laatste column voor Visie: 'Ik neem de telefoon op en sta even met mijn mond vol tanden'
⭐Premium