Deze stilte op een maandagochtend kan ik me niet herinneren. Geen “mama!”, geen geklets, gedrein of gelach. Mijn jongste is aan het wennen op de grote school.

Jarenlang heb ik verlangd naar even géén geluid om me heen. Zeker op dagen waarop de wallen op mijn voeten hingen. Maar nu het dan ook daadwerkelijk stil ís, weet ik eigenlijk niet wat ik met mezelf aan moet.

Honderd klussen zijn de afgelopen 6,5 jaar blijven liggen. Denk aan fotoalbums maken, rommellaatjes uitmesten en dan weer organiseren, kinderkleren op Vinted zetten of gewoon genadig richting de kringloop brengen, kozijnen verven… Het moest allemaal gebeuren “als ze straks allebei naar school zijn”. Dat heb ik jarenlang gezegd. En dan wilde ik ook nog wandelen, boodschappen doen, cadeautjes kopen en wat werken.

Toch heb ik nog steeds goede hoop dat ik die paar uurtjes alleen heel nuttig én ontspannen ga besteden

Maar telkens als ik dat zei, begonnen mensen een beetje te lachen.

Hetzelfde lachje dat je krijgt als je hoogzwanger zegt dat je “ook wel tijd voor jezelf wilt blijven houden”. Een lachje van: “Ach lieverd, wie gaat haar de waarheid alvast vertellen?”

Toch heb ik nog steeds goede hoop dat ik die paar uurtjes alleen heel nuttig én ontspannen ga besteden. Maar voorlopig nog niet… Nu ervaar ik vooral onrust. Alsof ik iets vergeten ben. Alsof ik ieder moment vanuit de wc hoor galmen: “Mama! Ik heb gepoept én geplast!”

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Die onrust blijft: ik denk alleen maar aan mijn kind. Hoe hij vanmorgen vol spanning, maar dapper, de klas in liep. Ik wacht op een berichtje dat het goed gaat en ondertussen kijk ik babyfoto’s terug – waar ik dus trouwens nog steeds een album van moet maken. En wat nu dus eindelijk zou kunnen!

Ach. Het is ook voor mij nog wennen.

• 

  Jorieke ziet Opwekking als teruggaan naar de kerk: 'Ik moet er niet aan denken, tegelijk voel ik heimwee'

  Klik hier