“Het hoort bij de moeilijkste vragen, wat mij betreft”, zegt Jurjen aan het begin van de aflevering. “Als voorganger in Amsterdam heb ik er vaak mee te maken gehad en ook in mijn eigen gezin en vriendengroep herken ik de vraag: hoe ga je om met langdurige ziekte, fysiek en mentaal, terwijl je ook graag overeind houdt dat je gelooft dat God wonderen kan doen?”

Die spanning loopt door de hele aflevering heen. Jurjen vertelt dat hij heeft meegemaakt dat er na gebed genezing plaatsvond, maar ook dat herstel soms uitblijft. Juist daarom probeert hij woorden te geven aan een werkelijkheid die voor veel mensen herkenbaar is: het verlangen naar een wonder én de vraag hoe je blijft geloven als dat wonder niet komt.

God belooft herstel en heling, en tot die tijd is Hij erbij

In zijn zoektocht naar woorden vraagt Jurjen ook theoloog Willem Ouweneel om reactie. Hij benoemt eerlijk wat veel mensen zien, maar zelden hardop zeggen: “Ik geloof in wonderen, in tekenen en dat God kan genezen. Maar juist genezing van aangeboren handicaps of ernstige chronische ziekten horen we maar zelden."

Tegelijk zoekt Ouweneel naar een andere vorm van hoop. “De bemoediging ligt uiteindelijk toch in de toekomst: God belooft herstel en heling, en tot die tijd is Hij erbij.” Hij wijst erop dat een beperking niet het laatste woord hoeft te hebben over iemands leven. “We hebben allemaal onze beperkingen”, zegt hij, om vervolgens de nadruk te leggen op de vraag welke gaven, mogelijkheden en kracht iemand óók ontvangen heeft. Daarbij noemt hij voorbeelden van mensen die ondanks ernstige beperkingen hun talenten ontwikkelen en van grote betekenis zijn.

Ook Marina de Haan deelt in de podcast een aangrijpend verhaal over leven met chronische ziekte. “Ik heb zo vaak en zo lang gebeden om genezing, maar die bleef uit. Dat maakte me teleurgesteld. Soms vroeg ik me af: hoeveel kan ik nog dragen?” vertelt ze eerlijk. “Maar ik heb geleerd om in dat diepe dal niet mijn tentje op te zetten.” Juist op een moment dat bidden niet meer lukte, vond ze troost in het lied It is well with my soul. “Ik ben ziek, mijn lichaam is ziek, maar met mijn ziel gaat het goed.”

Wat deze aflevering sterk maakt, is dat Jurjen de pijn niet gladstrijkt. Hij zoekt niet naar snelle antwoorden, maar naar woorden die recht doen aan de werkelijkheid van gebed, teleurstelling en hoop. In zijn afsluiting verwijst hij naar de Psalmen als taal voor wie het zelf niet meer weet. “Zij geven mij misschien wel het meest troost”, zegt hij. “Omdat ze zo herkenbaar zijn in hun roep naar God.” En juist daarin klinkt voor hem geloof door: 'Uit de diepten roep ik tot U, Heer'. Woorden die niet oplossen, maar wel ruimte geven om je vast te klampen aan Gods nabijheid.

En heeft ziekte iets met zonde te maken, of is dat juist een pijnlijke misvatting? Beluister het in de podcast Vraag het Jurjen.

• 

  Benjamin Jongenburger raakte diep teleurgesteld in gebedsgenezing: 'Telkens als ik niet genas, dacht ik: wat doe ik fout?'

  Klik hier