Als er één ding is dat Benjamin met zijn verhaal wil bereiken, dan is het dit: chronisch zieken beschermen tegen gebedsgenezingsdiensten. “Je mag weten: er is een alternatief.”

Eindelijk een diagnose

Benjamin spreekt uit ervaring. Na jaren tobben krijgt hij in 2018 eindelijk een diagnose: ME/CVS, het chronischevermoeidheidssyndroom. “Wat deze aandoening precies inhoudt, weten ze niet”, legt Benjamin uit. “Het is een zogenoemde PAIS-aandoening: een postacuutinfectiesyndroom. De bekendste vorm ervan is long covid, en Q-koorts en de ziekte van Lyme vallen er ook onder. Bij mij uit het zich in zware griepklachten, zodra ik ook maar iets doe. Ik word dus letterlijk ziek als ik me inspan.”

De gevolgen zijn ingrijpend. Buiten komt hij wel, maar daarvoor is hij afhankelijk van zijn scootmobiel. En elke dag moet Benjamin een paar uur rusten. “Mijn zenuwstelsel werkt niet goed, waardoor ik niet ver kan lopen, niet lang kan zitten en niet veel kan staan. De dagen breng ik daarom vooral liggend door.”

Sinds zijn diagnose is Benjamin volledig afgekeurd. “Daarvóór kende ik al periodes waarin ik me ernstig ziek voelde. Met de kennis van nu weet ik dat die ziekte toen ook al speelde. Maar sinds een jaar of acht beheerst het mijn leven volledig en kan ik niet meer normaal functioneren.”

‘Waarom blijf ik ziek?’

In de beginperiode van zijn ziek-zijn, ver vóór de diagnose, stellen gemeenteleden uit de evangelisch-charismatische kerk waar hij en zijn vrouw Monique lid van zijn, voor om voor hem te bidden. Benjamin herinnert het zich nog goed: “Monique en ik waren nog niet zo lang getrouwd. Ik lag zo’n twintig uur per dag op bed en we hadden weinig inkomen. Ons leven stond daardoor op losse schroeven: we wisten niet hoe onze toekomst eruitzag.”

De reden dat ik ziek bleef, zou met mijn vrouw te maken hebben

Omdat Benjamin zo diep zit, stellen diezelfde gemeenteleden voor een gebedsgenezingsdienst voor hem te organiseren. Benjamin voelt ergens een bepaalde druk om daaraan gehoor te geven, maar een dienst op een groot podium ziet hij niet zitten. De voorganger en een paar ouderlingen komen daarom bij hem thuis om voor hem te bidden. “Er zijn toen dingen gezegd waarvan ik nu denk: dit is zo ongepast en schadelijk.”

Na een korte stilte: “Ziekte wordt daar gezien als iets wat een oorzaak moet hebben. En als je niet geneest, heb je niet genoeg geloof. Dat kreeg ik ook telkens te horen: ik zou een groter geloof moeten hebben, niet moeten twijfelen aan God en nagaan of er dingen in mijn leven konden zijn die mijn genezing belemmerden. Daardoor had ik steeds het gevoel dat ik tekortschoot. Ik ging me afvragen: wat doe ik fout? Waarom blijf ik ziek?”

De voorganger lijkt al tijdens dat huisbezoek het antwoord te weten: het zou met Benjamins vrouw te maken hebben. Dat vermoeden had hij bij andere gemeenteleden gecheckt, en die hadden het bevestigd. Benjamin en Monique blijven verbijsterd achter. “De voorganger kwam eigenlijk met niets concreets, maar legde met die woorden een enorme last op onze schouders.”

Ze gingen in een cirkel om me heen staan, legden hun handen op me en begonnen 'in Jezus' naam' gebeden over mij uit te spreken

Het blijft niet bij deze ene poging tot gebedsgenezing vanuit de gemeente. Wanneer het stel een tijd later – ondanks Benjamins chronische vermoeidheid – meegaat op gemeenteweekend, zoeken een paar mensen Benjamin op om opnieuw voor hem te bidden. Benjamin kan het moment zo weer voor zich halen: “Ze gingen in een cirkel om me heen staan, legden hun handen op me en begonnen ‘in Jezus’ naam’ gebeden over mij uit te spreken.”

Ontzettend onveilig

“Ik heb jaren nodig gehad om te bevatten wat er op die momenten precies gebeurde”, vertelt Benjamin. “Op het moment zelf voelde ik me vooral ongemakkelijk, maar achteraf gezien voelde ik me ontzettend onveilig. Door mijn ziekte zat ik in een enorm kwetsbare positie, en tegelijkertijd kreeg ik constant te horen dat ik tekortschoot in mijn geloof. Dat snijdt enorm in je zelfbeeld en godsbeeld.”

Een andere kerk

Het duurt nog een jaar of drie voordat Benjamin en Monique besluiten bij deze gemeente weg te gaan. Pas als ze verhuizen, gaan ze ook op zoek naar een andere kerk. “We hadden toen een legitieme reden om de stekker eruit te trekken. Eerder wisten we gewoon niet hoe we dat moesten aanpakken. Ergens konden we toen nog niet precies benoemen waarom we ons daar zo ongemakkelijk voelden. Wel gingen we gedesillusioneerd weg. Want we wisten: dit is niet het beeld dat we van God hebben. Dat ik ziek ben, ligt niet aan een van ons.”

• 

  Ondanks gebed verloor Deborah haar vader: 'Ik was er heilig van overtuigd dat hij zou genezen'

  Ondanks gebed verloor Deborah haar vader: 'Ik was er heilig van overtuigd dat hij zou genezen'

Op spectaculaire wijze

Benjamin en Monique komen in hun nieuwe woonplaats bij een jonge beweging van de remonstranten terecht. “Hier zat het vol met gedesillusioneerde mensen die – net als wij – pijn hadden ervaren in de evangelisch-charismatische kerk. Daardoor wist ik: ik heb me dus al die jaren niet iets ingebeeld.”

Ondanks al deze ervaringen wil Benjamin zich niet afkeren van God. “Ik geloof dat God de mensheid heeft gemaakt, dus genezen is voor Hem een koud kunstje. En dat gebeurt soms – God zij dank – op spectaculaire wijze. Maar dat komt zo sporadisch voor, dat het op geen enkele manier de werkwijze van evangelisch-charismatische diensten rechtvaardigt. Ik zou iedere chronisch zieke afraden naar zo’n dienst te gaan. Je mag weten: er is een alternatief.”

Warm bad

Dat alternatief komt Benjamin zo’n zeven jaar geleden op het spoor. Het is december 2018 als hij doodziek op bed ligt. Hij heeft doorligplekken en zorgt slecht voor zichzelf. Inmiddels heeft Benjamin zich, na een lange zoektocht, samen met Monique aangesloten bij een Nederlands-Gereformeerde Kerk. “Een warm bad”, zoals hij het noemt.

Mijn onzekerheid kreeg alle ruimte in dat gebed

Daar vraagt Benjamin na een tijdje ziekenzalving aan. Dat is in deze gemeente niet gebruikelijk, maar de voorganger gaat er enthousiast op in en maakt een afspraak voor een huisbezoek. Benjamin kijkt er met warme gevoelens op terug. “We waren met een klein groepje: mijn vrouw, de predikant, een oudste en iemand die bij ons in de wijk woont. Het was zo’n intieme setting, waardoor er alle ruimte was voor mijn kwetsbaarheid en twijfel. God heeft soms een reden om niet te genezen. Wat die reden precies is, weet ik niet – maar precies die onzekerheid kreeg in dit gebed alle ruimte.”

Benjamin en Monique voelen zich volledig opgenomen in hun nieuwe gemeente. “Hier wordt echt naar ons omgezien. Waar we eerder zelf aan de bel moesten trekken als het niet meer ging, zorgt deze gemeente voor ons zonder dat we ook maar ergens om hoeven vragen. Ik heb gemeenteleden aan de deur gehad om maaltijden te brengen, terwijl ik ze niet eens goed kende.”

Nieuwe medicatie

Een maand na de ziekenzalving krijgt Benjamin plotseling bericht van zijn medisch specialist: er is nieuwe medicatie die zijn klachten zou kunnen verminderen. Hij besluit het uit te testen en wonder boven wonder hebben de medicijnen een positief effect op hem. Zijn kwaliteit van leven verbetert zó sterk, dat hij het samen met Monique aandurft een gezin te stichten. In 2019 wordt hun eerste zoon geboren, en in 2025 hun tweede.

Ondanks de medicijnen is het leven voor Benjamin nog steeds erg zwaar. Maar zonder de medicijnen én de nieuwe gemeente had hij een jong gezin niet aangedurfd. “Iedere zondagavond, als ik mijn pillendoos vul, dank ik God opnieuw. Door die medicijnen is mijn kwaliteit van leven verdubbeld. En nee, ik heb geen spectaculaire gebedsgenezing meegemaakt. Maar je kunt je afvragen wat een groter wonder is: een spectaculaire gebedsgenezing, óf gemeenteleden die maandenlang voor je koken als je net een kindje hebt gekregen.”

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!