Deborah Monfils verloor ondanks gebed haar vader. 'Ik was er heilig van overtuigd dat hij zou genezen'

“Gebedsgenezing is een heel beladen onderwerp”, zegt Deborah, die samen met haar man en hun twee kinderen in Limburg woont. “Er kan ontzettend veel misgaan. Mensen kunnen erdoor gekwetst raken, of – wat mij overkwam – diep teleurgesteld worden. Ik geloof dat God gebedsgenezing heeft bedoeld als iets moois, iets waardoor wij naar de buitenwereld van Hem kunnen getuigen. Maar we kunnen er ook vreselijk de mist mee ingaan.”

Zelfs vlak voor zijn overlijden geloofde ik nog steeds dat hij zou genezen

De diagnose kanker

Daar kan ze uit eigen ervaring over meepraten. Ze was 18 toen haar vader de diagnose kanker kreeg. “Hij had non-hodgkin, een vorm van lymfeklierkanker. We zaten op dat moment in een kleine, pinksterachtige huisgemeente. Die bestaat inmiddels niet meer, en de voorganger is al overleden. De leer was simpel: als je Jezus volgt, kan je eigenlijk niets overkomen en word je niet ziek. Toen mijn vader de diagnose kanker kreeg, was ik er – net als iedereen – heilig van overtuigd dat hij zou genezen. En toen het steeds slechter met hem ging, dacht ik: dan wordt het wonder straks alleen maar groter.”

Je voelde geen enkele angst toen je hem steeds verder zag aftakelen?

“Totaal niet. Zelfs vlak voor zijn overlijden geloofde ik nog steeds dat hij zou genezen. Dat had ook te maken met allerlei profetieën die in onze gemeente met grote stelligheid werden uitgesproken over zijn genezing. Nepprofetieën, zeg ik nu.”

Bleef jouw vader net als iedereen geloven dat hij helemaal zou herstellen?

“In het begin zeker. Maar hij werd steeds zieker en was op een gegeven moment nauwelijks aanspreekbaar. Wat hij toen precies dacht, weten we daarom niet.”

Opwekken uit de dood

Zelfs toen haar vader uiteindelijk tóch overleed, klampte Deborah zich vast aan wat zij zag als Gods belofte van volledig herstel. “Na zijn overlijden lag mijn vader enkele dagen opgebaard in het uitvaartcentrum. Ik ging daarheen en bad dat God hem alsnog zou genezen.”

Door hem op te wekken uit de dood, bedoel je?

“Ja. Ik studeerde op dat moment geneeskunde – dat heb ik vier jaar gedaan – en zou met een vriendin op vakantie gaan. Ik zei tegen haar: ‘Laten we nog even wachten tot mijn vader wordt opgewekt.’ Achteraf schaam ik me daarvoor, maar ik was er tot in het diepst van mijn hart van overtuigd dat hij zou herleven.”

Pas na zijn begrafenis besefte je dat je het mis had?

“Ja. Rijkelijk laat, hè?”

• Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

‘Dat is gewoon ongeloof’

Deborah vertelt dat haar moeder als enige twijfels had tijdens het ziekteproces. “Ik heb één broer, hij is vijf jaar ouder. Wij vonden haar twijfel allebei vreemd en dachten: dat is gewoon ongeloof.”

Wat zei ze daar zelf over?

“Ze vertelde ons dat ze ook een profetie had gekregen: een beeld waarin ze mijn vader in een doodskist zag liggen. Zij ging daarmee naar onze toenmalige voorganger, die het beeld anders uitlegde en ontkende dat mijn vader zou sterven. Later hoorden mijn broer en ik dat ze in dat beeld precies de kist en de kleding had gezien waarin hij uiteindelijk begraven werd. Dat was best bizar.”

Ik heb nooit getwijfeld aan God

Zette het geen breekijzer in jouw geloof toen je vader in 2004 – ondanks alle gebeden en ‘profetieën’ – overleed?

Na een korte stilte: “Het was alsof er een sluier werd weggetrokken. We hadden het verkeerd gezien. Mijn wereldbeeld kantelde, omdat ik een verkeerde leer had meegekregen. Maar ik verloor mijn geloof in God niet. Ik moest alleen leren dat God niet altijd geneest, om redenen die wij niet kennen. Ik heb nooit getwijfeld aan God, wel aan ons: wij mensen kunnen fouten maken. Dit was wat dat betreft een heel harde les.”

Wat zei jullie voorganger over het uitblijven van de genezing?

“Hij beweerde dat mijn vader aan het einde van zijn leven kennelijk nog had gezondigd, waardoor de genezing niet kwam. Toen wist ik zeker dat ik moest breken met deze gemeente én met deze misleidende leer.”

• Tom de Wal weer vrij na arrestatie: ‘Een bizarre gebeurtenis’ – felle reacties vanuit christelijke hoek

  Tom de Wal weer vrij na arrestatie: ‘Een bizarre gebeurtenis’ – felle reacties vanuit christelijke hoek

Soeverein

In de jaren daarna dacht Deborah veel na over gebedsgenezing, vertelt ze. “Gaandeweg groeide bij mij een – wat mij betreft Bijbels – inzicht: God is almachtig en kán genezen, maar Hij doet dat niet altijd. Hij is soeverein. Er is geen Bijbelse basis voor het idee dat God altijd geneest als je maar gelooft en Jezus volgt. Zo simpel ligt het niet.”

Sommige christenen zijn ervan overtuigd dat God wel degelijk altijd geneest.

“Ik veroordeel hen niet, want ik heb dat zelf jarenlang geloofd. Het is ook een veilige en dus aanlokkelijke gedachte: als het waar is, hoef je nooit meer bang te zijn. Ik snap dus dat mensen zich aangetrokken voelen tot gemeenten waar dit welvaartsevangelie klinkt.”

Jij leeft liever met deze spanning: God kan genezen, maar doet dat niet altijd en wij weten niet waarom?

“Ja. Dat vraagt vertrouwen: ‘Mijn leven is in uw handen en ik vertrouw erop dat U goed bent, wat U ook doet.’ Dat vertrouwen is iets heel wonderlijks. Alleen God kan het je geven. Het komt niet uit onszelf. God is zó groot, en zijn gedachten gaan ver boven de onze uit. We mogen er in elke situatie op vertrouwen dat Hij van ons houdt en voor ons zorgt. Je mag bidden om genezing, erom smeken zelfs. Maar tegelijkertijd: God beslist, want Hij is soeverein.”

22 weken zwanger

Ruim drieënhalf jaar geleden kruiste kanker opnieuw het pad van Deborah. “Ik ontdekte een knobbeltje in mijn borst, en dat bleek borstkanker te zijn. Ik was getrouwd, moeder van een zoontje en 22 weken zwanger van onze tweede. Dat was een enorme klap, mede omdat ik had gezien dat mijn vader – ondanks alle gebeden om genezing – was overleden aan de gevolgen van kanker. Vooral de gedachte dat ik misschien mijn man en twee jonge kinderen zou achterlaten, vond ik ondraaglijk.”

Een bemoediging

Een paar maanden vóór haar diagnose kreeg Deborah een bijzondere bemoediging. “Bij het koffiedrinken na een dienst in onze gemeente sprak een gemeentelid me aan. Hij vertelde dat hij het gevoel had gekregen voor mij te moeten bidden en iets voor me te kopen. In de Bijbelwinkel vond hij uiteindelijk een tegeltje met een gedicht over Gods nabijheid en zorg. Er stond ook een babywiegje op. Hij zei: ‘Misschien moet je het wel doorgeven aan iemand die zwanger is.’ Niemand wist dat ik zwanger was. Voor mij was het een enorme bevestiging. Tegelijk dacht ik: waarom heb ik deze bemoediging nodig?”

Kalm en vredig

Pas na haar diagnose begreep ze het. “Opmerkelijk genoeg voelde ik geen angst”, vertelt Deborah. “Ik bleef kalm en vredig. Ik wist: mijn leven is in Gods hand. Of ik nu zou genezen of niet, Hij is erbij.”

• Wat als bidden moeilijk is? Drie gebeden voor piekeraars en twijfelaars

  Wat als bidden moeilijk is? Drie gebeden voor piekeraars en twijfelaars

Hoe reageerde jouw moeder op het feit dat bij jou borstkanker was geconstateerd?

“Dat was wel bijzonder. Sinds het overlijden van mijn vader was ze altijd erg angstig dat mij en mijn broer ook iets zou overkomen. Als ik bijvoorbeeld keelpijn had, reageerde ze paniekerig. Bij mijn vader begon het namelijk met keelpijn. Maar toen ze hoorde dat ik kanker had en voor mij bad, kreeg ze – tot haar eigen verrassing – heel sterk het woord ‘genezing’ op haar hart. Omdat zij normaal gesproken eerder pessimistisch is, wist ik: dit komt niet uit haarzelf, dit is geen wensdenken. Dat vond ik heel bemoedigend.”

Moest je chemotherapie ondergaan?

“Ja. Dat vond ik vooral moeilijk vanwege dat meisje in mijn buik. Zij zou die giftige stoffen binnenkrijgen. Maar het kon niet anders. Ik werd eerst geopereerd, waarna bleek dat de kanker agressiever was dan ik had gehoopt. Daarna kreeg ik vier zware chemokuren, en later tien lichtere. En aansluitend nog radiotherapie. Het dieptepunt was dat ik een maand voor de bevalling corona kreeg. Door mijn verzwakte immuunsysteem werd ik doodziek, ik viel zelfs letterlijk flauw van de koorts. Uiteindelijk knapte ik op en beviel ik van een gezonde dochter, waar ik God enorm dankbaar voor ben. Tien maanden na de bevalling kreeg ik de rest van de chemo, twaalf weken lang.”

Ben je inmiddels kankervrij verklaard?

Glimlachend: “Mijn oncoloog is daar voorzichtig in. Maar ik ben ervan overtuigd dat God mij heeft genezen. Hoe het ook verder gaat: mijn leven is in zijn hand. Dat is het allerbelangrijkste.”

• Waarom journalist Jilke Tanis wel haar fiets op slot zet, maar ook drie maanden een gast in huis neemt

  Waarom journalist Jilke Tanis wel haar fiets op slot zet, maar ook drie maanden een gast in huis neemt

• Ondanks christenvervolging predikt Babu op straat. 'Het leven voor christenen wordt steeds zwaarder in India'

  Ondanks christenvervolging predikt Babu op straat. 'Het leven voor christenen wordt steeds zwaarder in India'