Krachtiger dan haar beperkingen: Roos Botman straalt, ondanks rolstoel en beademing

Roos – deze week te gast in De Verandering – komt ter wereld in een warm gezin. Maar al vroeg zien haar ouders dat iets niet klopt aan haar lichaamsbouw. Na talloze onderzoeken volgt de diagnose: ze heeft een ernstige scoliose en twee zware krommingen in haar rug.

Vlak voor haar 5e verjaardag plannen artsen een ingrijpende operatie. “Die ging helaas mis, door een medische fout”, vertelt Roos. “Daar hield ik een incomplete dwarslaesie aan over, waardoor ik vanaf mijn middel verlamd raakte. Dat betekende een leven met veel zorg, ziekenhuizen en fysieke ongemakken.”

Geen lucht

Tijdens het gesprek klinkt om de paar seconden een zacht, ritmisch pompend geluid. Roos wijst naar de flexibele slang die met haar keel is verbonden. “Door de scheefstand van mijn rug kreeg ik vaak bijna geen lucht. Vanaf mijn 8e moest ik permanent aan de beademing om niet te stikken.”

Toch spreekt ze met een opvallende lichtheid over haar kinderjaren. “Verwacht geen verhaal over trauma’s. Ik vond die dagen, weken en maanden in het ziekenhuis juist vaak heel gezellig. Vooral tijdens de sinterklaasperiode, als we schoentjes mochten zetten. Ook waren mijn ouders altijd in de buurt. Die veiligheid en liefde maakten veel goed.”

Knap dat je vooral de leuke dingen benoemt. Je zou ook ontzettend boos kunnen zijn door zo’n medische misser?
“Mensen maken fouten. Zeker bij zo’n zware rugoperatie zijn de risico’s enorm. Zonder die operatie was ik zeker gestikt. Mijn scoliose stond op negentig graden, dus die operatie móést gebeuren. Daarnaast was ik natuurlijk nog te jong om door te hebben wat er aan de hand was. De arts schijnt er naderhand zelf ook helemaal kapot van te zijn geweest. Ik wil niet leven vanuit verwijt.”

Tegelijkertijd voelde ik me knetter onzeker

Wel volgde er na de mislukte operatie nog een rechtszaak, en na vijftien jaar kwam er uiteindelijk een schikking. “Mijn ouders handelden niet uit wrok. Ze wilden mij een goede financiële basis geven, zodat ik later misschien wel zelfstandig kon wonen.”

Gierende hormonen

De puberteit is voor Roos een lastige periode: veel ziekenhuisbezoeken én gierende hormonen. “Op het oog deed ik het goed, want ik schopte het tot het mbo, zat altijd dik in de make-up, liep alle feestjes af en hield wel van een borreltje. Tegelijk voelde ik me vanbinnen knetter onzeker. Ik was altijd aan het zoeken. Wie ben ik? Wat doe ik hier? Ook kregen al mijn vriendinnen verkering, maar ik nooit. Dat maakte me eenzaam. Ik kende totaal geen zelfliefde.”

Maatje

Een luisterend oor vindt ze op haar werk in een kringloopwinkel. Ze is dan 25 jaar en ontmoet daar collega Melvin. “Hij vertelde me over zijn geloof en ik hing aan zijn lippen als hij over God praatte. Hij daagde me uit een Alpha-cursus te volgen. ‘Roos,’ zei hij, ‘je deur is nog niet open.’ Dat klonk nogal cryptisch, maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik ging naar de cursus.”

• Deborah Monfils verloor ondanks gebed haar vader. 'Ik was er heilig van overtuigd dat hij zou genezen'

  Deborah Monfils verloor ondanks gebed haar vader. 'Ik was er heilig van overtuigd dat hij zou genezen'

Dan overlijdt Melvin in 2019 aan acute leukemie, en mist Roos haar maatje in het geloof. Als ze daarna zelf ernstig ziek wordt door een botontsteking in haar heup, schreeuwt ze het voor het eerst uit naar God. “Toen zei ik tegen Hem: ‘Ik geef me over en leg mijn welzijn in uw handen.’ Na mijn bekering begon mijn geloof een houvast te worden. Ik bleef die zelfstandige, mondige dame, maar werd zachter. Ik durf te stellen dat ik nu oprecht blij ben met mezelf. Mijn leven voelt als een lot uit de loterij.”

Een lot uit de loterij? Dat klinkt bijna onwerkelijk.
“Het heeft ermee te maken dat ik weet dat God erbij is, ik hoef het niet alleen te doen. En mijn ouders gaven me liefde, zorg en wijsheid mee. Zonder hen was ik niet wie ik nu ben. Dat besef maakt me dankbaar, zelfs voor de moeilijke momenten. Die weerhouden me er niet van mijn dromen na te jagen.”

Aangepaste bestelbus

Sinds een jaar of zeven woont Roos zelfstandig in haar geboortedorp Wervershoof. Als spreker reist ze, in een aangepaste bestelbus, stad en land af om anderen te vertellen dat ‘beperkingen’ geen obstakels hoeven te zijn voor een rijk, vervuld leven.

• Nieuw: de gratis Visie-app!

  Of je nu op de bank zit, onderweg bent in de trein of op vakantie in het buitenland: met één tik op je scherm duik je in hoopvolle verhalen, inspirerende interviews en alle digitale edities van Visie

  Download de app

Is er in jouw spreekbeurten ook ruimte voor de rauwe kanten van het leven?
“Absoluut. Mijn leven is hard werken, elke dag opnieuw. Mijn ouders doen ontzettend veel voor me, en verpleegkundigen helpen mij met opstaan, douchen en naar bed gaan. En zelf moet ik mijn blaas legen, medicatie toedienen, slijm verwijderen… Erg? Helemaal niet. Dit is mijn lot. In mijn ogen een prijswinnend lot, want: ik leef met God.”

Tekst: Maarten Nota