Het moment waarop Pieters leven op zijn kop wordt gezet, staat in zijn geheugen gegrift. Zijn broer Christiaan is bezig aan een beklimming van de Dhaulagiri, een van de hoogste én moeilijkst te beklimmen bergen in de Himalaya. Na dagen geen contact slaan vrienden en familie alarm. Zoektochten, crowdfundingsacties en eindeloze gesprekken met lokale hulpverleners volgen. Maar Christiaan wordt nooit gevonden.

Geen kist

Tien jaar later spreken we Pieter op de camping waar hij jaarlijks naartoe gaat om zijn broer te herdenken. Het is een paar dagen na de afscheidsdienst die hij samen met familie en vrienden organiseerde. Nog steeds klinkt voorzichtigheid in zijn woorden. Misschien is afscheid nemen van iemand die nooit is teruggevonden ingewikkelder dan afscheid na een vastgestelde dood. Want hoe rouw je als je niet weet of je iemand voorgoed verloren bent?

Ik dacht: zó voelt het dus om je broer te begraven

Dat zijn broer zou zijn overleden, voelde voor Pieter de afgelopen weken overigens niet eerder zo dichtbij. “De maandag voorafgaand aan de dienst werd ik wakker met een enorm verdrietig gevoel. Ik dacht: zó voelt het dus om je broer te begraven. Terwijl ik wist dat dat niet is wat we zouden gaan doen.”

Want een kist was er niet. Wel zo’n 160 mensen. En dát in het Hemelvaartsweekend. “Dat laat wel zien voor hoeveel mensen Christiaan bijzonder was”, glimlacht Pieter.

Eerdere wens

Met de wens een afscheidsdienst te houden, liep Pieter al langer rond. Maar het is pas na tien jaar dat het er eindelijk van komt. De grootste reden: zijn moeder was er niet aan toe. “Zolang mijn moeder leefde, wilde ze Christiaan niet officieel vermist laten verklaren”, legt Pieter uit. “Dus het was pas na haar overlijden dat we deze dienst organiseerden.”

Tegelijk voelt tien jaar later als een symbolisch moment, gaat hij verder. “Helemaal nu mijn broer onlangs op papier officieel vermist is verklaard. Tien is bovendien een mooi rond getal. We dachten: als we het nu niet doen, doen we het waarschijnlijk nooit meer.”

‘We moeten stoppen'

Maar als het aan Pieter lag, had die dienst dus eerder plaatsgevonden. Hij denkt terug aan een moment zo'n negen jaar geleden, toen Pieter met een van Christiaans beste vrienden in Nepal was om zijn broer te vinden – de zoveelste tevergeefse zoekpoging.

“Ik weet nog goed dat we op ons bed in een herberg zaten. De kakkerlakken kropen om ons heen, het regenseizoen zou bijna beginnen. We keken elkaar aan en wisten: we moeten stoppen.”

Pieter voelde "een bepaalde verantwoordelijkheid voor dat besluit”, zegt hij. “Een verantwoordelijkheid die ik als oudste broer misschien mijn hele leven al wel voelde. Christiaan was een avontuurlijke jongen, en ik koos altijd al meer voor de zekerheid. Op die manier voelde dit besluit als het juiste ding om  te doen.”

Ik zette ’s nachts mijn telefoon niet meer aan

‘Christiaan leeft niet meer’

Sindsdien leeft Pieter met wat hij zelf een werkhypothese noemt. “En dat is: Christiaan leeft niet meer”, zegt hij rustig. “We weten niet wat er precies is gebeurd, en daar gaan we de komende veertig jaar ook niet achter komen.”

Na een korte stilte: “Die gedachte hielp me om verder te gaan met mijn leven, mijn leven opnieuw in te richten. Ik zette ’s nachts mijn telefoon bijvoorbeeld niet meer aan voor het geval er nieuws uit Nepal kwam.”

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

De afscheidsdienst van afgelopen weekend voelde op die manier bevrijdend. “Als een markering van dat besluit van negen jaar geleden, en de veranderingen die we de afgelopen jaren hebben ondergaan. Met deze dienst stonden we onszelf als familie en vrienden toe verder te gaan met ons leven, de focus te verleggen.”

Pieter zoekt even naar woorden, want ergens voelt die uitspraak tegenstrijdig, zegt hij. “De afgelopen tien jaar stonden vooral in het teken van Christiaans vermissing. Al die tijd was ik de broer van de jongen die vermist was. Tegelijkertijd stond ik mezelf al negen jaar lang toe verder te leven, en ging het leven juist ook door. Op die manier was de afscheidsdienst een bewuste gezamenlijke viering van dit hele proces.”

Hechte groep mensen

In die tijd worstelde Pieter regelmatig met de vraag waarom God geen duidelijkheid gaf. “Ik dacht: ‘U weet toch waar Christiaan is. Waarom laat U dat niet zien?’ Waarom gaf Hij geen antwoorden? Geen duidelijkheid? Geen lichaam? In die tijd bad ik vaak: ‘God, help ons gewoon even, vertel het ons.’ En natuurlijk voelde ik soms ook boosheid naar mijn broertje toe. Waarom moest hij nou zo’n irritante hobby hebben?”

God zei: ‘Kijk eens naar de mensen die Ik jullie heb gegeven’

Maar het was juist in die verwarring dat Pieter achteraf Gods leiding zag. “En dat zit ‘m vooral in de mensen die we om ons heen hebben verzameld. Iedere keer dat wij ‘God, waar bent U?’ riepen, zei God: ‘Kijk eens naar de mensen die Ik jullie heb gegeven.’”

Even later: “Het gevoel van zo’n hechte groep mensen om ons heen zal er alles mee te maken hebben dat ik daar nu mijn werk van heb gemaakt. Sinds 2025 ben ik buurtpastor in Rotterdam, waar we bouwen aan een sterke geloofsgemeenschap.”

Samen klimmen

En de twijfel? “Die verdwijnt nooit helemaal. Soms schiet nog steeds de gedachte door je hoofd: zou hij opeens opduiken?” Lachend: “We maken er weleens grapjes over. Mocht hij ooit terugkomen, dan moet hij alle appjes die hierover zijn gegaan drie keer met de hand overschrijven.”

Dan, serieuzer: “Maar die kans acht ik totaal niet aannemelijk. Wat ik wel zeker weet, is dat ik hem ooit weer zal zien. Als hemel en aarde samenkomen, gaan we samen een berg beklimmen.”

• 

  Een kano-ongeluk veranderde Jannali’s leven: haar man redde hun zoontje, maar stierf zelf

  Klik hier