“Als we op vakantie waren, maakten we altijd wel een kanotocht”, vertelt Jannali (33) aan de houten keukentafel van haar bijzondere woning – een watertoren - in Nieuw-Lekkerland. In 2023 verbleef haar familie met aanhang op hun vakantieadres in het noorden van Frankrijk, op hun geliefde camping in Dienville. Een deel van de groep verbleef op een andere camping een stukje verderop. “Met zo’n veertig familieleden was er niet genoeg plek op één kampeerterrein.” 

Wat in eerste instantie een fijne vakantie was, eindigde in een drama. Veertien familieleden maakten op die bewuste woensdagmiddag in juli een kanotocht op het kanaal tussen Mathaux en Blaincourt-sur-Aube. Dankzij kanotochten in voorgaande jaren kenden ze het gebied aardig goed. 

Vreselijke nachtmerrie

Niet iedereen ging mee met de kanotocht. Jannali paste die middag op haar dochters Jerah en Hinde. “Ik zat nietsvermoedend de was te doen, toen ik mijn vader over het hek van het vakantiehuisje zag stappen. Aan zijn gezicht zag ik meteen dat het mis was.” Hij vertelde haar dat Sven was verdronken en dat Ardin nog niet was gevonden. Het eerste wat Jannali vroeg, was of haar 5-jarige zoontje Ezer in orde was. Dat bevestigde haar vader. Daarna bleef het stil. “Het landde niet, ik kon het gewoon niet bevatten.” Ze wil er niet te veel over kwijt. “Het is heel traumatisch geweest. We zijn in een vreselijke nachtmerrie beland.” 

Uit nieuwsgierigheid besloten ze richting de waterval te varen

Gelukkig bleef Ezer ongedeerd. “Hij had alleen een klein schrammetje bij zijn oog, verder helemaal niks. Het is echt een wonder dat hij er zo goed vanaf is gekomen, want hij was zolang onder water geweest. Dat hij er nog is… daar zie ik echt Gods hand in.”  

Waterval

Wat was er precies gebeurd die middag? De familie koos een andere kanoroute uit, vertelt Jannali. Ze begonnen de tocht bij de camping. “Normaal gesproken peddelden we juist stroomopwaarts en kwamen we op de camping weer uit.”  

Na een uurtje varen bereikte de groep een splitsing. Hun gebruikelijke route ging naar rechts, maar linksaf zagen ze verderop een waterval. Uit nieuwsgierigheid besloten ze richting de waterval te varen, niet wetende dat ze terecht zouden komen op een levensgevaarlijk deel van het kanaal. Onder de waterval bevond zich een komvormige verdieping. Die dempte neerstortend water, maar veroorzaakte tegelijkertijd een sterke stroming.  

“Van bovenaf zag je dat niet”, zegt Jannali, die na het ongeluk de plek bezocht waar het misging. “Het gebied zag er totaal niet gevaarlijk uit,” zegt zegeëmotioneerd. Jannali valt even stil. “Sven zat samen met ons zoontje Ezer in de kano. Hij zou Ezer nooit opzettelijk in gevaar brengen. Hij was altijd zo’n liefdevolle vader en een toegewijde man die goed zorgde voor zijn gezin.” 

Dodelijke draaikolk

De kano van Sven, die voorop voer, kwam in een draaikolk terecht en sloeg om. Vervolgens werden Sven en Ezer door de sterke stroming naar beneden gezogen. Sven dook meteen achter zijn zoon aan, maar kwam daardoor zelf in de problemen. Ondertussen sprong zijn zwager Ardin in het water om te helpen.  Ze vochten tegen de stroom in om Ezer te redden.  

Met grote moeite slaagden ze erin om hem naar een veilig deel van het water te gooien. Een familielid haalde hem daar uit het water. Voor Sven en Ardin kwam redding te laat. “Het was onmogelijk om tegen de stroming in te zwemmen”, verzucht Jannali. Sven werd uit het water gehaald en gereanimeerd, maar hulp mocht niet meer baten. Ook Ardin overleefde het niet. Hij werd later in het water teruggevonden.  

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Terug naar huis

Na het ontstellende bericht van haar vader, stapte Jannali in een waas bij hem in de auto. Samen reden ze naar de plek van het ongeluk. Toen Jannali Sven zag liggen, stortte haar wereld in. “Dat beeld staat voor altijd op mijn netvlies”, zegt ze, terwijl haar ogen zich vullen met tranen. “Op dat moment dacht ik: het enige wat ik kan doen, is bidden. Ik ging op mijn knieën zitten en smeekte God hem levensadem in te blazen, omdat ik wist dat Hij dat kon. Maar tegelijk bad ik ook: uw wil geschiede.”  

De volgende dag nam Jannali samen met het gezin afscheid van Sven. Nog diezelfde dag besloot ze, eerder dan gepland, terug naar huis te gaan. “Er hingzo’n zware, beklemmende sfeer. Iedereen had zoveel verdriet. Ik dacht: ik moet hier weg. Voor mijn kinderen wilde ik maar één ding: stabiliteit.” 

Terug in Nederland was Jannali druk bezig met het regelen van de uitvaart. Familie en vrienden stonden om haar heen. “Er was voortdurend iemand bij mij in huis. Ik kreeg ondersteuning bij alles wat geregeld moest worden: van koken en het huishouden tot de zorg voor de kinderen en financiële zaken. Ik voelde mij gedragen door alle lieve mensen om mij heen.” 

God blijven prijzen

Na Svens overlijden voelde het voor Jannali of de bodem onder haar voeten was weggeslagen. Tegelijk voorzag God in haar behoeften, zegt ze. “Ik heb al mijn gevoelens naar God uitgesproken. Dat is voor mij heel helend geweest.”  

Troost vond ze in Gods nabijheid en ze stelde heel bewust haar vertrouwen op Hem. “Ook al voelde ik me gebroken, ik besloot toch God te danken en zijn naam te verheerlijken. De tekst op Svens rouwkaart is Job 1:21: “De HEERE heeft gegeven, en de HEERE heeft genomen; de Naam des HEEREN zij geloofd!” Die tekst herinnert mij daar telkens aan. God heeft Sven weggenomen. Maar dankzij Svens inzet bleef Ezer behouden. Het liet mij inzien dat je, te midden van verlies, God kunt blijven prijzen.” 

Het voelde voor Jannali onvoorstelbaar hoe God aanwezig was - en is - in haar leven. “Mijn rouwproces heb ik volledig met Hem doorgebracht. In die periode ontdekte ik dat God mij niet anders aankijkt in mijn verdriet. Hij is mijn Vader, Hij kent mij en begrijpt mij. Dat besef gaf mij vrijheid; ik kan alles met Hem delen. Niets is te groot of te gek voor God; Hij is toegankelijk en oordeelt niet.” 

Ik ben door een diep dal gegaan, maar precies daar heb ik God beter leren kennen

Hechte band

In 2025 trouwde Jannali opnieuw; met Boas, een neef van Sven. “God heeft hem op mijn pad gebracht. Het is een heel proces geweest, maar het gaat eigenlijk heel goed.” Boas is bij haar komen wonen in de watertoren, die Sven tien jaar geleden verbouwde tot hun droomhuis. De twee mannen hadden een hechte band.   

Juist daarin ziet Jannali Gods genade. Ook al gaat het nu beter, het gemis is er nog elke dag. “Op onverwachte momenten grijpt het verdriet me bij de keel.” Toch overheerst dankbaarheid. “Ik geloof dat Sven nu in de hemel is, en ik ben God zo dankbaar dat Hij iemand stuurde die het aandurfde om binnen te stappen in een rouwend gezin.” 

Vertrouwen

God strekte een hand naar haar uit en die heeft ze stevig vastgepakt. “Ik heb me nooit alleen gevoeld; God vulde die leegte op. Zonder Hem was ik niet door deze periode heen gekomen. Ik heb ook tegen Boas gezegd: ‘Ik ga wel met je trouwen, maar God blijft altijd bovenaan staan.’” 

“Ik ben door een diep dal gegaan, maar precies daar heb ik God beter leren kennen. Het is ongekend hoe ik Gods liefdevolle Vaderarmen heb ervaren tijdens het rouwen. Dat geeft me vertrouwen: ik heb nog steeds een toekomst vol van hoop.” 

Tekst: Lynn den Hartog

• 

  Op de dag dat Walter schuldenvrij werd, verloor hij zijn dochter. ‘Ik had het blijkbaar nodig om alles te verliezen’

  Klik hier