De vraag boorde zich recht mijn hart in, inmiddels alweer een tijd terug. Ik weet het nog goed: ik voelde me zo verloren in deze hele terugkeer naar de kerk. Je hoort niet zomaar opeens ergens bij. Een worstelende vreemdeling, zo voelde ik me.

• 

  Jorieke Eijlers zoekt een nieuwe kerk: 'De perfecte kerk? Die bestaat niet'

  Jorieke Eijlers zoekt een nieuwe kerk: 'De perfecte kerk? Die bestaat niet'

Ik ga alweer een tijdje op zondag naar de kerk. Waar ik het meest tegenop zie? Het koffiemoment. Want dan moet je socializen. Vaak ben ik dan maar erg druk met de kinderen.

Helemaal snappen, doe ik mijn eigen ongemak niet. Ik wilde toch zo graag weer een gemeenschap om ons heen? En ja, een gemeenschap betekent ook mensen. En praten.

Maar die vragen tijdens de koffie komen als dartpijlen op me af.

“Jij bent nieuw! Waar kom je vandaan?”
“Woon je hier al lang?”
“Uit welke kerk kom je?”

Nu woon ik al een tijd in het dorp, maar ben ik nieuw in deze kerk. Dus ik word óf hartelijk verwelkomd als nieuwe gelovige – wat ik dus niet ben – óf er wordt gevraagd uit welke kerk ik kom.

En op die laatste vraag zeg ik dan: “Eigenlijk uit geen.” Om de vragende blikken maar snel te beantwoorden, vervolg ik: “Ik ben namelijk heel lang niet naar de kerk gegaan. Het was een nare plek voor me geworden.” En bij opnieuw vragende blikken (en als poging het ongemak weg te jagen) haast ik me te zeggen: “Maar ik geloof heel erg hoor! Alleen dat ging voor mij ook prima zonder kerk.”

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Mijn poging is tevergeefs. Want die zin roept vaak tóch opnieuw ongemak op. En dat snap ik wel. Want als de kerkgang heel belangrijk voor je is, is het niet zo prettig om te horen dat iemand ook prima zonder kan.

Maar ongemak en smalltalk gaan niet goed samen, dus rond ik het gesprek vaak snel af met: “Maar nu ben ik bezig met de terugkeer naar de kerk.”

Vaak lach ik erbij, en de ander lacht dan meestal ook. Want het is altijd fijn als iemand teruggaat naar iets waar jij veel waarde aan hecht.

Maar toch… Het ongemak is dan wel weg, vanbinnen voel ik spanning. Want voor mij hangt er zoveel lading aan deze hele terugkeer. Zelfs deze gesprekjes vind ik al moeilijk.

Een deel van mij wil misschien wel helemaal niet meer bij een kerk horen

Een deel van mij wil misschien wel helemaal niet meer bij een kerk horen. Het benauwt me. Mijn hele systeem roept: “Vlucht! Ga hier weg! Dit is niet goed voor je!”

Maar ergens vanbinnen fluistert een stem, steeds weer opnieuw: “Blijf. Leer. Heel.”

“Kan ik je helpen bij de weg terug?” Lang plopte die vraag af en toe op in mijn gedachten. Toen durfde ik er niet aan, nu heb ik eindelijk de moed gevat. Met bibberende knieën en een kloppend hart loop ik naar dezelfde mevrouw toe en kan ik vol overtuiging zeggen: “Je hebt me dit een jaar geleden gezegd. En nu heb ik een antwoord: ja. Wil je me helpen? Ik wil zo graag met iemand over de kerk praten, want ik vind het zo ontzettend moeilijk.”

En weer hoorde ik die fluistering: “Word heel.”

• 

  Jorieke ziet Opwekking als teruggaan naar de kerk: 'Ik moet er niet aan denken, tegelijk voel ik heimwee'

  Klik hier