Inmiddels ben ik al een paar zondagen bezig met terugkeren naar de kerk. Ik moest toch een beetje shoppen, want de keuze is reuze.

Maar toch was het eigenlijk best makkelijk. De reden? We hebben grenzen gesteld.

Waar ik op sommige gebieden daar wat moeite mee heb, ben ik op andere vlakken een pro als het om grenzen gaat. Zoals bij het uitzoeken van mijn trouwjurk. Ik wilde niet zo’n bruid zijn die maanden doet over een jurk kopen. Zoveel tijd en energie: liever niet.

Eén winkel, en daar moest het gebeuren. En zo geschiedde.

Hoe minder winkelen, hoe beter voor mijn welzijn

Ook heb ik sinds een tijdje mijn favoriete kledingwinkel ontdekt, en dus ga ik enkel daar nog heen om nieuwe outfits te scoren. Hoe minder winkelen, hoe beter voor mijn welzijn.

Maar helaas heb ik ook wat grenzeloosheid in me. Mijn burn-out ontstond natuurlijk niet uit het niets.

Maar met het zoeken van een nieuwe kerk lag daar die prachtige grens die we samen hadden bedacht. We: dat zijn de drummer en ik. Hij gaat mee in deze terugkeer, al ligt het zwaartepunt wel bij mij. Op zondag slaapt of speelt de drummer vaak, dus ben ik er vaker te vinden.

Wat we zoeken? Onderdeel zijn van een gemeenschap.

Buiten het dorp is voor ons dus geen optie. Een half uur rijden om een gemeenschap op te zoeken voelt nogal omslachtig, en dan hebben we er in het dorp nog niks aan.

Nu ligt er één gemeente in puin. Daar mijn kerktrauma helen lijkt me niet echt helpend.   

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Een andere kerk heeft vooral oude, grijze mensen in de gemeente. Mijn kinderen gun ik ook hun gemeenschapje.

Weer een andere kerk staat theologisch te ver van me af. Bepaalde winkels zijn gewoon niet mijn stijl.

Maar dit kerkje, waar ik niet ongemerkt naar buiten kan glippen omdat er altijd wel iemand is die me aanspreekt, daar voel ik de meeste rust.

Niet dat het totaal bij ons past. Maar dat hoeft ook niet. Ik ben niet op zoek naar de perfecte kerk. Ik weet namelijk dat die niet bestaat.

En ik hoor altijd van gasten: het gaat niet om wat je haalt, maar om wat je geeft…

Dus bijt ik op mijn lip bij het zoveelste saaie lied, mededelingen van vergaderingen over LHBTQ, of een drie kwartier durende preek met de metafoor van de liniaal — waar blijkbaar veel wijze lessen uit te halen zijn.

Deze winkel heeft veel te bieden, al is niet alles in mijn kleur of in mijn smaak aanwezig. Maar voor nu ben ik voorlopig even uitgezocht. Dit wordt de kerk voor mijn terugkeer. Hopelijk heb ik niet de neiging om snel te gaan ruilen.

• 

  Jorieke Eijlers gaat terug naar school: 'Met dezelfde grote mond, maar ook met meer zelfvertrouwen'

  Klik hier