Jorieke Eijlers gaat terug naar school: 'Met dezelfde grote mond, maar ook meer zelfvertrouwen'
Column
Leestijd: 3 minDoor Jorieke Eijlers
Lees gratis verder
Meld je nu aan en krijg 3 maanden gratis onbeperkt toegang tot alle artikelen en digitale magazines van Visie.
"En zien jullie dat meisje daar, uiteraard cool achteraan? Dat ben ik!" Ik wijs naar een groepsfoto waar 2002-2003 onder staat. Er wordt gelachen, net iets te hard. De looks worden blijkbaar niet echt gewaardeerd.
Wie is Jorieke Eijlers?
Als een echte, in hun ogen, boomer reageer ik precies zoals verwacht: “Ja, maar dat was écht in de mode hoor!” Dat zegt mijn moeder ook altijd als ik me afvraag waarom wij erbij liepen zoals we deden. Maar ik weet héél goed dat wij er niét tof bij liepen.
En nu klonk ik dus net zo. Dat moment waarop je jezelf hoort praten en denkt: zo, daar ging ik.
Ik ben terug op dezelfde plek, maar in een andere functie. Op de Evangelische Hogeschool. De school ruikt nog precies hetzelfde. Een muffe geur die toch iets gezelligs oproept. De toiletten lijken rechtstreeks uit het openluchtmuseum te komen en de blauwe vloerbedekking heeft ook mijn tienervoeten gedragen. Ik reed er eerst wel voorbij, want waar het gebouw eerst in een vriendelijke woonwijk stond, staat het nu verstopt tussen allerlei hoge gebouwen.
Toen was ik een 17-jarige, onzeker maar met een grote mond. Nu ben ik 40 – volgens sommigen nog steeds met een grote mond, maar inmiddels wat zelfverzekerder als heuse docent presenteren.
Toen had ik geen idee wat ik met mijn leven aan moest. Mijn tutor zei dat ik nu echt een toets moest gaan halen, anders werd het niks met een vervolgstudie. Dat was voorspellend, want ik heb ook pas na zeven jaar mijn papiertje gekregen. Nu denken mijn leerlingen dat alles in mijn leven in kannen en kruiken is. Want dat denk je nu eenmaal over je docent.
- Jorieke Eijlers over haar drummende man: 'Ik kwam van een koude kermis thuis'
Jorieke Eijlers over haar drummende man: 'Ik kwam van een koude kermis thuis'
Mijn toekomst was toen één groot gapend gat. Ik wilde het zo graag ingevuld zien, maar wist niet waarmee. Ik wist niet wat ik wilde studeren. Ik wist niet wie ik was. Ik was nog niet klaar voor de grotemensenwereld. Lang leve het tussenjaar!
Terwijl ik naar de foto kijk en het lachen nog even doorgaat, grinnik ik in mezelf. Want hier sta ik dan maar wel. Al die jaren later. Wie had dat gedacht? En dan hoor ik mezelf hardop zeggen: “Wacht maar. Voordat je het weet, sta je ook zo naar jezelf te kijken."
Oké, nu ben ik echt mijn moeder geworden.
Jorieke Eijlers verliet de kerk: ‘Ik moest kiezen: de kerk loslaten of God kwijtraken’
Auteurs
