Twee mannen. Twee totaal verschillende levens. En toch lijken hun verhalen elkaar ergens te raken. Dieperink werd dood aangetroffen, maanden nadat hij was beschuldigd van aanranding van een minderjarige jongen. De zaak werd geseponeerd, maar zijn carrière was voorgoed beschadigd. Fluiten op het WK zat er niet meer in, terwijl dat het hoogtepunt van zijn carrière had moeten worden. De 26-jarige Roes beschrijft hoe hij jarenlang alles opofferde voor één doel: olympisch goud. Blessures maakten daar een einde aan. Terwijl zijn ploeggenoten in Milaan geschiedenis schreven, moest hij vanaf de zijlijn toekijken.

Twee dromen in duigen. Twee mannen die hun houvast verloren. Of dat nu door eigen toedoen kwam of juist niet: als alles waarop je je identiteit hebt gebouwd, instort, kan de leegte ondraaglijk worden.

Maar wie leert ons dat we ook nog iemand zijn als de droom uiteenspat?

Wat gebeurt er als niet alleen je droom verdwijnt, maar ook het verhaal dat je over jezelf vertelt? Ik moet denken aan de woorden van psycholoog Edith Eger, die onlangs op 98-jarige leeftijd overleed. Ze overleefde Auschwitz, waar haar ouders werden vermoord. In haar boek Het geschenk schrijft ze dat vrijheid niet begint wanneer het lijden ophoudt, maar wanneer je beseft dat je méér bent dan wat je is overkomen. Dat klinkt bijna te eenvoudig voor zo veel verdriet. En toch is het misschien wel de moeilijkste les die er bestaat.

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Ik herken het: hoe identiteit en eigenwaarde ongemerkt kunnen samenvallen met je werk, je prestaties of de dromen die je koestert. Alsof je pas iets waard bent als het lukt. En alsof er niets meer van je overblijft wanneer het mislukt. Misschien is dat wel de stille epidemie van deze tijd. We leren kinderen dromen na te jagen en te excelleren. Maar wie leert ons dat we ook nog iemand zijn als de droom uiteenspat? Want carrières kunnen eindigen. Reputaties kunnen instorten. Lichamen kunnen je in de steek laten. Maar een mens is meer dan zijn grootste succes. En ook meer dan zijn diepste val. Soms is juist dát het geschenk, dat je pas ziet wanneer alles wat vanzelfsprekend leek, is weggevallen.

Opvallend genoeg schrijft Roes in zijn verklaring: “Mijn familie gaf helemaal niet om prestaties of medailles. Ze wilden mij gewoon terug.”

Mijn gedachten gaan uit naar de familie van Rob Dieperink.

• 

  Margje over geroofde Joodse bezittingen: 'Horen niet thuis in vergetelheid, maar in gerechtigheid'

  Klik hier