Let wel, de Netflixproductie is geen remake van de eerdere tv-serie, maar een nieuwe verfilming van de gelijknamige boekenreeks. Die reeks verscheen al haast een eeuw geleden en werd geschreven door Laura Ingalls Wilder. In de semi-autobiografische verhalen blikt de schrijfster terug op haar jeugd in een pioniersgezin, dat zich vestigt op de ruige prairie van het Amerikaanse Middenwesten. De Netflixserie blijft inhoudelijk iets dichter bij de boeken dan de eerdere reeks, waarin scenarist en producent Michael Landon – die ook vader Charles Ingalls speelde – veel zelfverzonnen verhaallijnen verwerkte.

Die vader was destijds een populair personage, vooral onder vrouwelijke kijkers. In elke aflevering deed hij wel iets stoers: houthakken, jagen, vechten met een schurk. In dat opzicht hoeft de nieuwe serie niet teleur te stellen; ook de nieuwe Charles, gespeeld door Australiër Luke Bracey, is een heel charmante verschijning. Die ook nog eens gevoeliger en minder autoritair is dan de eerdere Charles.

Want ja, dit is wel Het kleine huis voor de 21e eeuw. En dus zijn de mannen wat liever, de vrouwen wat zelfstandiger, en is er veel meer aandacht voor de morele complexiteiten van het frontiersbestaan. Dat is niet zomaar een kwestie van politieke correctheid, maar in veel gevallen een terechte update. Zo vestigt de familie Ingalls zich in eerste instantie op land dat toebehoort aan de inheemse Osage-stam, wat tot complicaties leidt. In de boeken gaat dat nog gepaard met wat racistische typeringen, in de eerste serie is de toon al milder, maar in de nieuwe productie zijn de Osage voor het eerst volwaardige personages. Daarnaast is er bijvoorbeeld een prominente rol voor een Afro-Amerikaanse arts – een historisch personage, ook genoemd in de boeken, dat in de eerdere verfilming geen rol kreeg.

Maar goed, uiteindelijk draait dit verhaal natuurlijk niet om politieke statements of historische finesse. Liefhebbers zijn vooral op zoek naar huifkarromantiek – liedjes bij het kampvuur, wuivend koren, samen een blokhut bouwen. En daarin voorziet ook de nieuwe serie volop. Met een fijne cast, opvallend fraai camerawerk, en een toon die niet doorslaat in sentiment. Het Kijkwijzeradvies van 12+ is aan de strenge kant; als de kleinsten op bed liggen, is dit prima gezinsvermaak.

• 

  Joodse journalist Natascha van Weezel kiest voor verbinding: 'Het is een wespennest waar ik me in begeef'

  Joodse journalist Natascha van Weezel kiest voor verbinding: 'Het is een wespennest waar ik me in begeef'