Het is een normale doordeweekse dag als Deborah wordt gebeld op haar oude Nokia. Een zware mannenstem vraagt of hij vanavond langs kan komen, rond een uur of half tien. Zodra de avond valt, begint Deborah zich klaar te maken. Ze trekt haar dagelijkse kloffie uit, en een passend lingeriesetje aan. Als de bel gaat, doet ze open, en net wanneer ze verwacht een man binnen te laten, doen twee donkerblauwe uniformen haar opschrikken uit haar gedachten. “Goedenavond mevrouw”, klinkt het. “Wij zijn van de zedenpolitie, en hebben u de afgelopen maanden gevolgd. Mogen we even binnenkomen?”

Zogenaamde afspraak

Het is inmiddels een jaar of tien geleden, maar Deborah herinnert het zich nog als de dag van gisteren. Ze vertelt erover in haar knusse bovenwoning in de binnenstad van Gouda. Ze heeft plaatsgenomen in de hoek van haar bank, gaat even verzitten en vertelt verder: “Er stond een vrouwelijke politieagent voor mijn deur. Ze zei dat ik me even moest aankleden, ze wilde graag met me praten. Naast haar stond een mannelijke agent. Hij had me waarschijnlijk eerder die dag gebeld om zogenaamd een afspraak te maken.”

Die avond laat Deborah de agenten binnen en ze nemen plaats in de woonkamer. “De agente vertelde meteen dat het verboden was om klanten thuis te ontvangen. Dat ze me al maanden volgden, en wisten dat ik dag en nacht klanten over de vloer kreeg. Dat ik een boete van minstens tienduizend euro zou krijgen van de Belastingdienst. En dat ik mijn huis zou kwijtraken. Ik zou op straat komen te staan.”

Ik kreeg alles wat een jong meisje zich kon wensen

Zo nu en dan staart Deborah even uit het raam, terwijl ze in gedachten teruggaat naar die bewuste avond. Ook nu is ze even stil, maar zegt dan stellig: “En weet je? Ik besloot haar mijn hele verhaal te vertellen, van begin tot eind.”

Keurig ABN

Dat verhaal begint in Rotterdam, waar Deborah opgroeit met twee oudere broers. Haar ouders hadden al voor Deborahs geboorte besloten van Suriname naar Nederland te verhuizen, om zichzelf van een goede toekomst te verzekeren. “Ze hadden één doel,” herinnert Deborah zich, “en dat was succesvol zijn. En dat gold ook voor ons, hun kinderen. We moesten ons best doen op school, een mooie carrière nastreven en keurig Nederlands spreken. Dat laatste vonden ze heel belangrijk. Mijn ouders spraken zelf nog wel Surinaams, maar wij moesten hen altijd in keurig ABN antwoorden.”

Haar ouders houden bovendien enorm van mooie spullen. Ze geven Deborah en haar broers veel speelgoed en nieuwe kleren. “We zagen er altijd tot in de puntjes verzorgd uit. Sterker nog, we werden zelfs enorm verwend. In materieel opzicht had ik alles wat een jong meisje zich kon wensen. Dan zouden we het sowieso gaan maken, dachten ze.”

Een knuffel

Maar hoeveel speelgoed en kleding ze ook krijgt, het ontbreekt Deborah aan één ding: warmte. “Ze toonden hun liefde met spullen, maar het enige wat ík graag wilde, was een knuffel. En horen dat ze van me hielden. Dat ik goed genoeg was, ook als het op school niet lukte. Maar dat konden ze me niet geven, omdat mijn ouders dat zelf ook niet van huis uit hebben meegekregen.”

Die nieuwe spullen en nette kleren vallen op bij de andere kinderen op school. Deborah wordt gepest en voelt zich een buitenbeentje, terwijl ze er juist zo graag bij wil horen. “Zodra ik een groep kinderen op het schoolplein zag staan, wilde ik niets liever dan eropaf stappen. Maar dat durfde ik niet, te bang om afgewezen te worden. Die angst heb ik altijd al gehad: ik voelde me minderwaardig.”

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Speciaal persoon

Deborah keert meer en meer in zichzelf, terwijl er vanbinnen juist van alles in haar omgaat. “Ik was een zeer gevoelig kind met een rijke innerlijke leefwereld. Ik herinner me bijvoorbeeld dat ik het op school heel leuk vond om verhalen te schrijven, daarin kon ik mijn fantasie de vrije loop laten. En ik hield enorm van dansen.”

Het is klassiek ballet waar Deborah haar ziel en zaligheid in kwijt kan. “Ik kon daar helemaal in opgaan. Het was een manier om met mijn gevoelens om te gaan en alle angst een plek te geven. En het was mijn grote droom om ballerina te worden.”

Maar die droom valt in duigen als ze rond haar 12e auditie doet voor een dansopleiding, en wordt afgewezen. “Mijn angst om er niet bij te horen werd werkelijkheid, en ik voelde me ontzettend mislukt. Ik was kapot vanbinnen.”

In diezelfde periode wordt Deborah seksueel misbruikt door een bekende uit de familie. Het misbruik houdt jaren aan, en verwart haar over wat liefde nu eigenlijk is. “Ik voelde me niet goed genoeg, en die gedachte is een eigen leven gaan leiden. Ik besloot dat ik mezelf moest veranderen, anders zou ik het niet overleven in deze wereld. De wereld vond ik namelijk hard en eng, en ik was te zacht en niet geschikt. Er moest een hardere ik komen, waar mensen niet meer zomaar overheen zouden lopen.”

Die nieuwe ik moet bovendien goed overkomen, zoals haar ouders haar altijd hebben geleerd. “Met mooie kleren kon ik een bepaalde controle over mezelf behouden. En met luxe spullen kon ik mezelf het gevoel geven dat ik echt iemand was: een speciaal persoon.”

Snel geld

Om dat luxeleven te bekostigen, gaat Deborah op zoek naar manieren om snel geld te verdienen. Ze is een jaar of 19 als een vriendin haar vertelt dat ze goed en makkelijk geld kunnen verdienen bij een nieuwe massage­salon in de stad. Daar komen vooral rijke zakenmannen, die veel geld betalen voor een erotische massage.

“Ik ben daar vrij naïef in gegaan.” Deborah zwijgt even en knikt bedachtzaam. “Ik zag het vooral als een manier om luxe te kunnen leven, en aan dat luxeleven raakte ik min of meer verslaafd. Ook omdat ik me in dat werk helemaal niet onzeker of minderwaardig voelde. Hier voelde ik me gewild, gewenst en bovenal: niet afgewezen.”

Verbroken verloving

Deborah verruilt de massagesalon al snel voor privéhuizen, en later nachtclubs. Gedreven door het gevoel succesvol te zijn en nog altijd op zoek naar bevestiging, raakt ze langzamerhand verstrikt in een web van prostitutie, geheimen en foute mannen. Pogingen om eruit te komen, mislukken steeds weer. “Want overal waar ik opnieuw wilde beginnen, legde ik de lat weer te hoog. Ik wilde presteren, succesvol zijn. Maar daar kon ik niet aan voldoen, en dan voelde ik me weer mislukt.”

Wanneer Deborah opnieuw in zak en as zit omdat ze is bedrogen door een vriendje, neemt haar broer haar mee naar de kerk. “Het was een pinkstergemeente, en ik voelde me er direct thuis. Ik zag stralende mensen, die met hart en ziel zongen en zelfs dansten. Na een tijdje ontmoette ik daar een man die me ervan verzekerde dat God hem had gezegd dat wij moesten trouwen. Ik geloofde hem. We kregen een relatie en verloofden ons, maar twee jaar later – op het moment dat mijn trouwjurk werd gemaakt – verbrak hij die verloving. Mijn hart was gebroken.”

Alles was mislukt en ik werd de ergste versie van mezelf

Zwanger en verslaafd

Na een korte stilte: “En na die afwijzing viel ik keihard terug in mijn oude leven. Via via kwam ik te werken bij een escortbedrijf, en die wereld fascineerde me. Een chauffeur haalde me thuis op, bracht me naar klanten en zette me ook weer thuis af. Hier verdiende ik ontzettend goed. En ik voelde me succesvol.”

Maar dan raakt Deborah in verwachting. In 2000 bevalt ze van een dochter, maar de relatie met de vader houdt geen stand, en het lukt haar niet om uit de prostitutie te blijven. “De prostitutie was het enige waarvan ik wist: hier kan ik goed geld verdienen en hier word ik niet afgewezen.”

Door haar werk komt ze dagelijks in aanraking met drugs, en na een tijdje raakt ze verslaafd aan crack. “Telkens nam ik me voor om te stoppen, vooral voor mijn dochter. Maar toch bestelde ik dan weer. Ik was dagenlang, nachtenlang aan het gebruiken en raakte steeds meer de weg kwijt. Ik kon niet meer eten, niet meer slapen en werd paranoia. Overal waar ik keek, zag ik korrels crack liggen. Ik kon gewoon niet meer zonder.”

Absoluut dieptepunt

Als haar dochter een jaar of 7 is, zoekt Deborah hulp bij stichting De Hoop. Samen met haar dochter krijgt ze een interne woonplek en strikte begeleiding. “Daar ben ik voor het eerst gaan praten. Over wat ik had gemist in mijn kindertijd, over het seksueel misbruik en de keuzes die ik daarna heb gemaakt.”

In gesprekken met psychiaters krijgt Deborah uiteindelijk de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis. “Mij werd verteld dat je daar niet van kunt genezen, maar toch is daar, bij De Hoop, de heling begonnen. Voor het eerst ontmoette ik christenen die de lat niet zo hoog legden als in de kerk waar ik eerder naartoe ging. Ze vertelden me dat ik bij Jezus tot rust mocht komen, en niet hoefde te presteren. Het zijn de eerste tekenen, of – hoe ik het later ben gaan noemen – bouwstenen van Gods weg naar mijn genezing.”

Maar die genezing verloopt niet zonder slag of stoot. Omdat Deborah bij De Hoop tegen de regels in relaties met mannen aangaat, wordt ze eruit gezet. Ze valt terug in de prostitutie, maar weet hier al snel weer uit te komen. Ze gaat in therapie en zoekt hulp bij Jeugdzorg voor de zorg voor haar dochter. Ze werkt hard aan zichzelf, en weet zelfs van haar drugsverslaving af te komen. Net wanneer ze denkt dat het haar is gelukt om een goede moeder te zijn, blijkt haar dochter op 13-jarige leeftijd zwanger te zijn. “Een absoluut dieptepunt. Alles was mislukt, en ik werd de ergste versie van mezelf.”

Dag en nacht adverteren

Na jaren van werken aan herstel, komt het bericht binnen als een bom. “Ik voelde me totaal ontwricht, en kon het simpelweg niet aan. Via Jeugdzorg besloot ik daarom vrijwillig op zoek te gaan naar een pleeggezin, maar mijn hulpvraag veranderde al snel in een gedwongen uithuisplaatsing. De vader van mijn dochter kwam namelijk plotseling weer in beeld en dreigde mijn dochter en haar zoontje iets aan te doen. Zodra Jeugdzorg daar lucht van kreeg, stonden ze vrijwel direct op de stoep. Ze brachten mijn dochter en kleinzoon bij een pleeggezin onder en ik mocht ze nauwelijks meer zien. Ik was ze helemaal kwijt, en draaide door. Ik wilde dood.”

Deborah staart weer even naar buiten, laat de woorden landen en vervolgt: “Ik zat zo diep, dat ik alle normen en waarden die ik had, overboord gooide. Ik ben datgene gaan doen waarvan ik zei het nooit te zullen gaan doen: in mijn eentje thuis klanten ontvangen. Ik gebruikte een goedkope Nokia als werktelefoon en ben dag en nacht gaan adverteren op een prostitutiewebsite.”

Tot die avond waarop de politie voor de deur staat. “Die vrouwelijke politie­agent heeft naar mijn hele verhaal geluisterd. En toen ik klaar was, zei ze: ‘Als jij vanavond stopt, heeft dit geen gevolgen voor jou.’”

Een nieuw begin

Die woorden zetten Deborahs hele leven op z’n kop. “Het was een kans op een nieuw begin.” Haar ogen lichten op wanneer ze eraan terugdenkt. “Het was God die mij een nieuwe kans gaf en die greep ik met beide handen aan. Nog diezelfde nacht ben ik gestopt, en nooit meer teruggevallen.”

We zijn bijna tien jaar verder, en inmiddels heeft Deborahs leven een totaal andere wending gekregen. In 2017 ontmoet ze haar grote liefde, Roland, met wie ze kort daarna trouwt. Ze hebben vier kleinkinderen van Deborahs dochter, en ook met haar ouders heeft Deborah goed contact. “Het heeft even geduurd, maar ik heb ze vergeven voor wat ik als kind heb gemist. Ik weet nu dat ook zij kwetsbare kinderen van God zijn. Bij God zijn alle dingen mogelijk, Hij maakt alles nieuw.”

• 

  Leonie gaat viraal met Bijbelse kunstwerken: 'Schilderen is mijn manier om God te aanbidden'

  Klik hier