“Vergeving zie ik als het krachtigste wapen dat er bestaat. Wanneer je anderen vergeeft, ontneem je iedereen alle munitie. De ander kan jou niet meer raken en zelf heb je niets meer om op te schieten. Dus door te vergeven bevrijd je jezelf én anderen van een loden last. Ik heb het zelf ervaren. Als kind was ik slachtoffer van seksueel misbruik door mijn vader. Lang was ik erg boos, ik wilde hem nooit meer zien.

Op mijn achttiende verzamelde ik al mijn moed bij elkaar en vertelde het aan mijn moeder. Zij voelde zich schuldig en scheidde van mijn vader. Ons gezin viel uit elkaar. Trauma’s in de familie raken alle gezinsleden. Ook voor mijn jongere zus was dit moeilijk.

Ik trouwde, kreeg prachtige kinderen en had betekenisvol werk als hulpverlener, maar mijn huwelijk ervaarde ik als pittig. Ik voelde me schuldig zonder dat daar een reden voor was. Nu weet ik dat veel slachtoffers van seksueel misbruik hier last van hebben. Er is hun iets misdadigs aangedaan. Hoe jong je ook bent, je voelt dat het niet klopt en niet hoort. Dat gevoel zit zo diep dat het onderdeel wordt van je wezen.”

Dikke muur

“Als je traumatische gebeurtenissen meemaakt als kind, doe je er alles aan om hetgeen is gebeurd te vergeten. Je ontwikkelt mechanismen om de pijn en angst niet meer te voelen. Sommige mensen gebruiken drugs om zichzelf te verdoven, anderen beschadigen zichzelf door automutilatie of raken totaal afgesneden van hun gevoel. Ik bouwde ik een dikke muur om mezelf heen, zonder dat ik het door had. Ik was een stuk van mezelf kwijtgeraakt."

Als je boos bent op de ander en bitter blijft, drink je als het ware een gifbeker leeg

"Mijn omgeving merkte niets aan mij, maar zelf raakte ik uitgeput. Op mijn 38e liep ik vast. Als je boos bent op de ander en bitter blijft, drink je als het ware een gifbeker leeg, terwijl je hoopt dat de ander sterft. Ik was nog altijd boos op mijn vader, maar destijds had ik dat niet door. Ik dacht dat ik het verleden een plek had gegeven. Ten einde raad wendde ik me tot God. Ik ben christelijk opgevoed, maar was niet actief met het geloof bezig. Toen ik last kreeg van depressieve gevoelens en mezelf kwijtraakte, voelde ik me meer en meer tot God aangetrokken.

In die periode begreep ik dat geloven gaat om vertrouwen. Ik had geen idee wat ik met mezelf aan moest, maar God wel. Als ik deed wat Hij van me vroeg, kon ik herstellen. Het enige wat ik moest doen, was Hem durven volgen. Voor het eerst sinds mijn volwassen leven wilde ik écht naar Hem luisteren. Eigenlijk is de relatie met God te vergelijken met de band die je opbouwt met een goede vriend: toen ik me voor Hem openstelde, leerde ik hem écht kennen. Ik begon zijn stem ook te ‘horen’. Die was diep troostrijk en liefdevol en zo veel sterker dan alle schuldgevoelens waar ik onder gebukt ging.”

De tekst gaat hieronder verder.

• 

  Tineke werd als kind seksueel misbruikt: ‘Ik was zó dol op deze man, dat ik het misbruik op de koop toenam’

  Klik hier

Trillen op mijn benen

“‘Hoe kan ik onvoorwaardelijk liefhebben?’, vroeg ik God op een dag, nog steeds ten einde raad. Zijn antwoord deed me trillen op mijn benen. Ik voelde heel duidelijk dat God vroeg om mijn vader te vergeven. In eerste instantie voelde ik weerstand. Mijn vader verdiende geen vergeving. Wat hij had gedaan was onvergeeflijk.

En tóch deed ik wat God van me vroeg. Ik belde mijn vader op en zei: ‘Pa, ik vergeef u’. De daad was bovenmenselijk, want zelf had ik de kracht niet om hem te benaderen. Mijn vader zei dat hij blij was mijn stem te horen. Snel ophangen, dacht ik daarna. Het hoge woord was eruit! Ik dacht dat het voorgoed klaar was, maar nadat ik mijn vader vergaf, veranderde er iets in mij. Het was een langzaam proces, maar mijn hart werd lichter en dat van mijn familieleden ook."

Ik voelde heel duidelijk dat God vroeg om mijn vader te vergeven

"Doordat ik in staat was om mijn vader te vergeven, leek ik iedereen in ons gezin vrij te stellen van boosheid. Want als ik het kon opbrengen, dan moesten zij het toch ook kunnen? Mijn vader en ik kregen geen vader-dochterrelatie, maar het lukte me wel om af en toe bij hem langs te gaan, wat ik fijn vond voor mijn zusje. Onze vader had gezondheidsproblemen en mijn zusje zorgde voor hem. Door soms iets voor onze vader te doen of te regelen, kon ik haar ontlasten. Er gebeurde nog iets moois: mijn kinderen leerden hun opa kennen. Het deed hen goed. Ik blijf het bijzonder vinden hoe ver de kracht van vergeving reikt.”

Laatste uren

“Vijf jaar geleden overleed mijn vader. Toen zijn laatste uren aanbraken en mijn zus en ik naast zijn bed zaten, kreeg ik plots een ingeving. Ik belde mijn moeder om te vragen of ze mijn vader wilde vergeven. Zonder twijfel stemde ze hiermee in. Mijn vader was ver weg toen ik de telefoon naast zijn oor hield, maar ik weet zeker dat hij mijn moeders woorden hoorde toen ze zei: ‘Ik vergeef je alles wat er is gebeurd. Je kunt nu rustig gaan’. Hij kon niets meer zeggen. Alleen een traan biggelde over zijn wang."

Vergeving is een wapen, het is een kracht, en tegelijkertijd is het ook ongelooflijk zacht

"Als je vergeeft, komt er beweging. Het is alsof stilstaand, troebel water begint te stromen. Vergeving brengt niet alleen heling, maar ook groei. Om die reden heb ik vergeving onderdeel gemaakt van mijn coachingswerk, trainingen en van het boek dat ik nu schrijf. Vier jaar geleden, nadat ik was gescheiden, besloot ik mensen te helpen die psychisch lijden. Veel mensen is onrecht aangedaan, wat een enorme weerslag heeft op hoe iemand zichzelf ziet en in het leven staat. Als ze eraan toe zijn, ondersteun ik ze om de ander genade te schenken.”

Je vergeeft ook jezelf

“Vergeving wordt vaak verkeerd begrepen en gezien als een vorm van zwakte. Alsof je de positie van de underdog inneemt. Maar die gevoelens doen er niet toe. Vergeven doe je voor jezelf. Want je vergeeft ook jezelf. Je legt als het ware de lading en het verdriet bij de ander neer. Het is niet meer van jou. Je hoeft het gewicht van je zware verleden niet meer met je mee te torsen. Vergeving is een wapen, het is een kracht, en tegelijkertijd is het ook ongelooflijk zacht.”

Tekst: Sonja Brekelmans
Beeld: Nienke van Denderen
Visagie en styling: Très Jolie Visagie
Met dank aan: Puntkomma Bodegraven

• 

  Zij maakt verschil

  Klik hier