‘Vrouwen krijgen een burn-out omdat mannen niet genoeg zorgen.’

Dat is nogal een uitspraak, dacht ik toen ik deze kop boven een opiniestuk in NRC las. ‘In twee decennia zijn vrouwen met kinderen vijftien uur meer gaan werken en mannen in diezelfde periode slechts 0,4 uur meer gaan zorgen. Dan moeten we niet verrast zijn dat vrouwen massaal tegen een burn-out aanlopen’, aldus de schrijfsters.

Een zelfstandige meid is op haar toekomst voorbereid

Zit wat in, constateerde ik terwijl ik naar mijn 79-jarige moeder keek die met mijn 14-jarige dochter een kruiswoordpuzzel maakte. Mijn moeder was op bezoek in onze tijdelijke woonplaats Californië, en voor het eerst in haar leven buiten Europa. Zelf was ik 24 toen ik een ander continent bezocht, mijn dochter 11. Reizen is iets anders dan zorgen, maar toch zegt het iets over hoeveel er per generatie verandert.

Vrouwen zoals mijn moeder, geboren net na de oorlog, mochten iets meer dan hun moeders: een beetje uitgaan, de middelbare school afmaken. Een van mijn tantes ging studeren aan de universiteit, een grote uitzondering. Want het was in die tijd de bedoeling dat meisjes gingen trouwen, kinderen kregen en zorgden. Hun dochters, net als ik geboren in de jaren zeventig, hadden dus ook veelal een moeder die thuis was. Wel kreeg mijn generatie op school een heel andere boodschap: je kan (moet!) studeren, want: ‘Een zelfstandige meid is op haar toekomst voorbereid.’ Mijn generatie is daarmee de eerste die haar eigen geld verdiende en zich hetzelfde kon ontwikkelen als mannen. Alleen hoe dat te combineren met wat er óók van hen werd verwacht: voor de kinderen zorgen en het huishouden runnen?

Misschien lijden vrouwen niet per se onder mannen, maar onder een gangbaar vrouwbeeld

De afgelopen jaren zag ik veel vriendinnen rond hun veertigste omvallen. Moe van het overal goed willen doen, van het gevoel dat ze altijd wel ergens tekortschoten. Onze dochters, geboren in de jaren nul tot tien, groeien op in een ultiem vrije tijd, waarin je mag zijn wie je bent qua gender, karakter, seksuele voorkeur, carrière. Maar kun je echt vrij zijn als je thuis je moeder ziet jongleren tussen zorg en carrière? En hebben de moeders van nu niet ook (on)uitgesproken verwachtingen van hun dochters? Over de carrière die zij misschien moesten laten gaan, of juist dat ze zorgzaam zijn, bescheiden, zich opofferen, hun best doen, glimlachen?

Veel meiden en jonge vrouwen hebben last van faalangst en overmatig perfectionisme. Daarbij wijzen we vaak naar scholen en social media. Deels terecht. Maar waarom kijken we ook niet wat vaker naar onszelf, naar onze standaard als ouder, naar wat we voorleven als moeder? Waarom wijzen we bij burn-outs naar mannen, en niet naar onze eigen overtuigingen? Misschien lijden vrouwen niet per se onder mannen, maar onder een gangbaar vrouwbeeld. Misschien kost verandering niet alleen tijd, maar vooral ook moed. De moed om het echt anders te doen. Om jezelf en je dromen serieus te nemen. En lieve moeders, daar is het nooit te laat voor.

• 

  Columnist Miloe over de ‘emo-periode’ van haar dochter: ‘Blijf bij ze. Ook als ze je wegduwen’

  Klik hier