Hoe probeer jij goed te doen in een wereld vol ruis en haast?

“Al zolang ik me kan herinneren maak ik graag persoonlijke kaartjes om mensen te verrassen. Na mijn illus­tratieopleiding wist ik dat ik iets creatiefs wilde doen, maar nog niet precies wat. Tijdens mijn verblijf op Bali ontdekte ik een winkeltje vol envelopjes en prachtig papier. Daar kreeg ik het idee om een ‘message for the finder’ op kaartjes te schrijven en achter te laten. Zo kon ik mensen blij maken.

Ze had het al die tijd bij zich gehouden, omdat het haar zo blij maakte

Terug in Nederland moest ik werk zoeken, dus raakte het op de achtergrond. Tot ik een half jaar later een bericht kreeg van een vrouw uit Brazilië. Ze had mijn kaartje gevonden en had het al die tijd bij zich gehouden, omdat het haar zo blij maakte. Dat bericht gaf me het duwtje om ermee verder te gaan, en zo ontstond in 2015 Happy Little Moment.

Later vond ik een drukker en begon ik samen te werken met sociale werkplaatsen. Inmiddels verspreid ik mijn geluksmomentjes ook via gedichten, stoepkrijt­tekeningen en muurschilderingen. ‘Je bent niet alleen, we zijn allen één’, schrijf ik bijvoorbeeld. Voorbijgangers zeggen: ‘Dankjewel’ of ‘Wat leuk.’ Ik merk echt dat mensen het zien en waarderen.”

Tekst gaat hieronder verder.

Wie heeft jou hierin gevormd?

“Het idee komt voornamelijk uit mezelf; ik heb het gevoel dat dit altijd al mijn roeping is geweest. Als kind maakte ik al creatieve dingen om mensen blij te maken. Jaren later hoorde ik van een juf dat iets wat ik voor haar had gemaakt toen haar vader overleed, veel voor haar be­-tekende. Iets wat ik me zelf niet eens meer herinnerde. Voor haar was het bijzonder, en voor mij voelde dit als bevestiging: dit is wie ik ben en wat ik te doen heb. Mijn oorspronkelijke idee was een beetje zoals kunstenaar Banksy te werk gaat: dat niemand ooit zou weten wie er achter de kaartjes zat. Maar dat lukte eigenlijk al snel niet meer, omdat ik er constant over vertelde. Het is zo’n grote passie van me. Dit is echt mijn levensmissie.”

Waar word jij écht blij van?

“Alles wat creatief is, maakt me blij: gedichten schrijven en mooi op straat zetten, kaartjes uitdelen of achterlaten in de trein of op een bankje in het park. Soms komt er een nieuw gedicht in mijn hoofd en kan ik er bijna niet van slapen, zo blij ben ik dan. De teksten komen op onverwachte momenten, alsof ze in mijn hoofd vallen. Het enige wat ik hoef te doen, is ervoor openstaan en ze opschrijven.

Iedereen die je tegen­komt, is een kans om impact te maken

Ik ben dit begonnen vanuit liefde voor mensen, en dat is nog steeds hoe ik het zie en voel. Veel mensen lijken niet echt gelukkig; hoeveel echt blije volwassenen zie je op straat? Niet zo veel. Dat is reden genoeg om vriendelijker naar elkaar te zijn. Iedereen die je tegen­komt, is een kans om impact te maken. Mensen hebben behoefte aan verbinding, dat merk ik steeds weer, in de kaartjes en in kleine contactmomenten. Juist in een wereld vol individualisme en eenzaamheid.”

Wanneer ervaar je de liefde het sterkst?

“Ik krijg regelmatig een knuffel van iemand nadat ik een kaartje heb gegeven. Of iemand krijgt tranen in de ogen en zegt vol verbazing: ‘Krijg ik zomaar iets liefs?’ Laatst zei een man dat hij die dag nog niemand had gesproken en dat hij zó blij was dat hij mij sprak. Hij nodigde me uit om thee te drinken. Afgelopen december vierde ik zelf geen Kerst, maar deelde ik speciale kerstkaartjes uit op stations. Een kaartje gaf ik aan een Arnhemse buschauffeur. Hij zei eerst alleen: ‘Leuk, dankjewel’, en liep door. Later stuurde hij een bericht waarin hij schreef dat het veel meer voor hem had betekend. Hij had iemand verloren en vond Kerst daardoor moeilijk. Dat ene bericht maakte alles al de moeite waard.

Tekst gaat hieronder verder.

Nog een reactie die me is bijgebleven, was van een man die een kaartje vond in het vliegtuig. Zijn vader was twee weken daarvoor overleden en hij had om een teken gevraagd. Toen lag dat kaartje ineens op zijn stoel. Voor hem voelde dat niet als toeval. Ik wil mensen op het juiste moment een geluksmomentje geven, of het gevoel dat ze niet alleen zijn.”

Hoe ga je om met onrust of conflict?

“Ik word vaak al blij wakker, nog voordat ik iets heb gezien of gelezen. Tegelijkertijd let ik bewust op wat ik binnenlaat. Ik volg niet intensief het nieuws. Natuurlijk krijg ik dingen mee via social media of via anderen, maar ik verdwaal er niet in. Dat helpt me positief te blijven en op mijn eigen manier bij te dragen.

Soms vind ik het lastig te begrijpen hoe mensen naar de wereld kijken, maar doordat ik zelf vriendelijk ben tegen onbekenden, zijn ze meestal ook vriendelijk terug. Daardoor voelt mijn wereld over het algemeen als een plek waar mensen aardig zijn voor elkaar. Door alles wat ik doe, merk ik juist hoeveel mensen behoefte hebben aan verbinding.”

Hoe oefen je jezelf of de ander in liefhebben wanneer het moeilijk is?

“Ik deel bijvoorbeeld kaartjes uit met de tekst ‘Je bent geliefd’, en spiegeltjes met ‘Je bent goed zoals je bent’. Daar krijg ik veel mooie reacties op. Als ik die boodschap zelf hoor, voel ik hem echt. Misschien mag ik daar zelf wat vaker bij stilstaan. Wat je vaak ziet en leest, ga je geloven.

Wat je vaak ziet en leest, ga je geloven

Begin je je dag met zo’n liefdevolle boodschap, dan beïnvloedt dat hoe je je voelt en hoe je naar de wereld kijkt. We hebben allemaal behoefte aan verbinding en kennen moeilijke dagen. Vriendelijkheid kan dan een groot verschil maken. Zie je iemand die je kunt helpen, doe het – ook al is het maar iets kleins. En anders: glimlach wat vaker naar een voorbijganger. Zo maak je de wereld een beetje minder individualistisch en meer liefdevol.”

Tekst gaat hieronder verder.

Waar word je geroepen om trouw te zijn?

“Op iemand afstappen om een kaartje te geven wordt niet minder spannend, ook niet de duizendste keer. Je geeft telkens opnieuw iets van jezelf en stelt je open. Ik word weleens afgewezen, maar toch heb ik de motivatie om door te gaan. Mijn missie is geslaagd als ik zo veel mogelijk liefde in de wereld heb gebracht. Ik wil dit graag op grotere schaal doen, zodat ik nog meer vreugde en vriendelijkheid kan verspreiden. Daarnaast ben ik sinds een paar jaar vegan en ben ik bezig met een project om als maatschappij liefdevoller met dieren om te gaan. Ik hoop dat mijn tekeningen daaraan bijdragen.

Eigenlijk is mijn missie al geslaagd, en tegelijkertijd voelt het alsof ik nog maar net ben begonnen. Dat het zo zou lopen en dat ik er mijn werk van kon maken, had ik nooit kunnen bedenken. Het geeft me veel energie en voldoening om te zien hoe een klein gebaar iemands dag kan opvrolijken.”

Beeld: Elisabeth Ismaïl 
Visagie: Judith Looye

• 

  Caatje en Marie maken een podcast over mentale gezondheid: ‘Hoe struikelen we met z’n allen een beetje leuk door het leven?’

  Klik hier