Heidi’s tante is al 41 jaar vermist: ‘Ik ben bereid de dader te vergeven als hij vertelt waar Germa is’

“Nooit zal ik vergeten hoe ik als jong meisje mijn moeder geknield voor ons bad zag zitten. Ze zei: ‘Ik zou het hele bad vol kunnen huilen’. De pijn en het verdriet om de vermissing van mijn tante Germa was allesoverheersend. Niemand in mijn familie was nog zorgeloos sinds ze 41 jaar geleden uit ons leven werd gerukt en verdween. Hoewel ik Germa niet ken, voel ik me innig met haar verbonden.

Door een speling van het lot raakte Germa vermist op de dag dat ik ter wereld kwam, op 28 juli 1984. Na een stapavondje met vriendinnen werd ze thuisgebracht, maar sindsdien ontbreekt ieder spoor. Wat er met Germa is gebeurd en waar ze nu is, is tot op de dag van vandaag een mysterie én een open wond.”

Eindelijk naar huis

“Mijn familie en ik missen Germa enorm en blijven ons afvragen wat haar is overkomen. Deze verschrikkelijke onzekerheid zorgt voor een permanent gevoel van rusteloosheid. Ik heb niet de illusie dat mijn tante nog leeft, maar haar lichaam moet ergens zijn. Het zou ons alles waard zijn als we weten waar, zodat Germa eindelijk naar huis kan worden gebracht. Het zou rust brengen. Hier zijn mijn familie en ik aan toe.

Mijn ouders zijn lieve mensen die hun uiterste best deden om hun kinderen een fijne jeugd te geven. Hoewel ze wisten dat mensen tot vreselijke daden in staat zijn, stimuleerden ze mij, mijn broer en zus om te blijven geloven in de goedheid van anderen. Hier ben ik ze dankbaar voor. Maar hoe mijn ouders ook hun best deden om ons te ontzien, altijd voelde ik het gemis en verdriet om Germa’s vermissing – vooral op mijn verjaardag."

Ik heb niet de illusie dat mijn tante nog leeft, maar haar lichaam moet ergens zijn

"Ieder jaar op 28 juli kregen we kaarten waarin ‘gefeliciteerd’ maar ook ‘sterkte’ geschreven stond. Toen ik zes jaar oud werd, gaf mijn verjaardag zo veel spanning dat ik het nooit meer wilde vieren. Gelukkig reageerden mijn ouders lief en begripvol. Ze drukten me op het hart dat ze mijn verjaardag zouden blijven vieren, maar wel op een moment en plek waarop het voor mij goed voelde en we niet met Germa bezig waren. Er werd thuis veel over mijn tante gesproken, meestal in relatie tot de vermissing. Iedere dag hoopten we op een doorbraak in de zoektocht. Maar Germa was natuurlijk zoveel meer dan een vermist persoon."

De tekst gaat hieronder verder.

• 

  Uus’ broer raakte vermist in Venezuela: ‘Je blijft zo lang mogelijk hoopvol’

  Klik hier

Kipkluiven

"Ik vond het fijn om met mijn moeder over haar zus te praten. Door haar verhalen ontdekte ik dat ik op Germa lijk. Germa zat net als ik op het atheneum en allebei stelden we als kind veel diepzinnige vragen. We dachten ook op een vrije manier na over het geloof. Maar de gelijkenissen zaten ook in kleine dingen, zoals eten met onze handen. Niemand in onze familie houdt van kipkluiven, behalve Germa en ik.

Germa was blij, vrijgevochten en stoer. Ze maakte lol en makkelijk contact. Ze kickbokste en had een racefiets. Als ik me voorstel hoe het zou zijn als Germa nog bij ons was, dan word ik verdrietig. Haar vrolijkheid en lef straalden op iedereen af. Ik vermoed dat ik dan een stuk minder streng voor mezelf zou zijn. Ik zou me ook niet meer schuldig voelen."

Soms dacht ik zelfs dat als ik niet was geboren, Germa er nog zou zijn

"Verstandelijk weet ik dat het onzin is, maar diep van binnen voel ik de zwaarte van schuld. Germa verdween op de dag dat ik ter wereld kwam. Als jong kind moet ik onbewust mijn bestaan hebben gelinkt aan haar verdwijning. De gevoelens rondom mijn komst en haar vermissing waren zo met elkaar verweven dat ze niet zonder elkaar bestonden. Soms dacht ik zelfs dat als ik niet was geboren, Germa er nog zou zijn. Voor dat laatste had ik alles over. Ik werd ontzettend streng voor mezelf. Lang lukte het niet om mijn gevoelens te verwoorden en dat wilde ik ook niet. Er was al genoeg pijn in onze familie."

Peter R. de Vries

"Misdaadverslaggever Peter R. de Vries was een enorme steun. Hij liet Germa nooit los. In zijn programma bleef hij aandacht aan de verdwijningszaak besteden, in de hoop deze ooit op te lossen. Drie jaar geleden deed de Peter R. de Vries Foundation een ultieme poging om haar te vinden. Er werd een geldbedrag uitgeloofd voor de gouden tip.

Verschillende meldingen kwamen binnen, waarvan sommigen nu worden onderzocht. In interviews gaf ik aan dat ik de dader zou vergeven in ruil voor informatie waar Germa is. Ik hoopte dat deze handreiking de weg zou vrijwaren om te bekennen. Of, als iemand meer weet, zijn hart te laten spreken. Iemand die een ander zoiets verschrikkelijks heeft aangedaan of hier meer van weet, moet toch gewetenswroeging krijgen?"

Misdaadverslaggever Peter R. de Vries was een enorme steun, hij liet Germa nooit los

"Ik hou er rekening mee dat de dader zich op een dag meldt en dan ben ik bereid om zijn verhaal aan te horen. Ik zeg nu dat ik de dader vergeef als hij vertelt waar Germa is, maar hoe ik reageer als ik daadwerkelijk tegenover hem sta, weet ik niet. Vergeving is een complex en veelomvattend thema, dat voor ieder mens misschien iets anders betekent."

Zachte ogen

"Voor mij bestaat vergeving uit drie componenten. De eerste component ligt bij mezelf en mijn gezondheid. Ik weet dat het niet heilzaam voor mij is om nog langer een strijd te voeren, om boosheid te voelen. Ik hoop dat vergeving een gevoel van mildheid in me losmaakt, waardoor ik eindelijk met zachte ogen naar mezelf kan kijken en verlost wordt van dat laatste restje schuld.

De tweede component ligt bij de dader. Vergeving kan hem genade schenken. Een voorwaarde is wel dat de dader berouw toont. Als hij niet kan nadenken over de gevolgen van zijn daden en geen zelfreflectie heeft, houdt het op.

De derde component van vergeving is de meest ongrijpbare. Het is een overstijgende kracht die alles raakt en met elkaar verbindt. Het is de kracht die nodig is om mij de mildheid te geven en de dader inzicht en berouw. Wanneer de waarheid om Germa’s vermissing aan het licht komt en niet langer verborgen is, krijgt deze kracht ruimte.”

• 

  Zij maakt verschil

  Klik hier

Tekst: Sonja Brekelmans
Beeld: Nienke van Denderen
Visagie en styling: Très Jolie Visagie
Met dank aan: Puntkomma Bodegraven