“Met het zingen van die psalm was het alsof God tegen mij zei: dit gaat ook over jou. Ik realiseerde me: nu gaat alles anders worden. Geen idee wat, maar ik kon er niet meer omheen.” 

Eddie (35) vertelt hoe het voor hem, na een kerkdienst op zondagochtend, duidelijk werd dat God hem riep om Hem te dienen in het buitenland. “Het was psalm 108, waarin het gaat over Gods naam bekend maken onder de volken. Wat wilde Hij tegen mij zeggen? Ik begreep het aanvankelijk niet, maar ik voelde wel dat dit iets bijzonders was.” 

In tranen kwam Eddie thuis uit de kerk. Zijn vrouw Roeliene (36) zag direct dat er iets was. “Toen heb ik hem verteld waar ík al een poosje mee rondliep. Want ik ervoer ook dat God tot me sprak, dat dit ergens heen leek te leiden. Maar ik had Eddie er nog niet over verteld en nu vielen de puzzelstukjes op hun plaats.” 

Eddie en Roeliene kijken elkaar aan. “En hier zitten we nu, twee jaar later: klaar om naar het buitenland te gaan”, concludeert Eddie nuchter. 

Lege boekenkast

Ze vertellen erover in hun knusse woning in Veenendaal, die inmiddels is verkocht. Een sfeervol rijtjeshuis met een kastje naast de voordeur, waar buurtbewoners gratis boeken kunnen halen. De boekenkast binnen is al bijna leeg: alles is ingepakt of weggegeven. Tijdens het gesprek dartelt Abel (2) vrolijk rond. Hij heeft nog geen idee van het avontuur waar zijn ouders hem in storten; hij wil vooral graag met zijn trein spelen. 

Ik vond het eerlijk gezegd niet heel leuk om een roeping te krijgen

De andere twee kinderen, Sare (4) en Jonna (7), zijn vandaag op school. Sare heeft al bezorgd gevraagd of er wel wc’s zijn in het nieuwe land, en neemt in elk geval haar prinsessenjurk mee.  

Jonna snapt meer van wat er gaat gebeuren, en had aanvankelijk één concrete zorg: of ze straks nog Nederlands zal kunnen. “Gelukkig hebben we haar gerust kunnen stellen dat wij thuis gewoon Nederlands blijven praten”, glimlacht Eddie. 

‘Dat begon bij jou toch?’

Voor hem is de internationale wereld niet nieuw. Eddie werkte jarenlang in de internationale sector en reisde veel: eerst bij de christelijke hulporganisatie Woord en Daad en de laatste jaren bij het ministerie van Buitenlandse Zaken als senior beleidsadviseur.  

Hoewel hij vroeger ook droomde van wonen en werken in het buitenland, liet hij die droom rond zijn dertigste los. “Ik had een goede baan, en wist ook dat Roeliene niet het verlangen had om naar het buitenland te gaan. Het was goed zo.”  

Hij kijkt naar zijn vrouw en geeft een knipoog. “Tot we allebei een roeping ervoeren. En dat begon bij jou toch, Roel?” 

Niet heel leuk

Roeliene knikt. Ze vertelt hoe zij voor de kinderen zorgt en daarnaast een webshop heeft waarin ze kaartjes verkoopt die ze zelf maakt. “Het buitenland was nooit mijn droom. Ik wilde juist hier blijven: met mensen om me heen die ik ken en misschien een keer een huisje buitenaf, met een moestuin.” Ze zoekt even naar woorden. “Ik vond het eerlijk gezegd niet heel leuk om een roeping te krijgen.” 

Toch kon ze er niet omheen. Ze vertelt hoe ook zij in de kerk zat toen ze iets bijzonders ervoer. “Wij gaan naar een reformatorische kerk. We zongen Psalm 45, waarin het gaat over: dochter, verlaat je vaders huis, je volk en alles wat je voorheen kon bekoren. Dat zinnetje bleef bij me hangen; ik raakte het niet kwijt.” 

Die psalm was de eerste van een serie momenten waarin Roeliene steeds duidelijker Gods stem herkende. Bijvoorbeeld: vrienden die tegen hen zeiden dat ze ‘uit de boot’ moesten stappen, of een artikel in een tijdschrift waarin diezelfde psalm werd geciteerd.  

Folder van MAF

Toen Eddie die zondag emotioneel thuiskwam uit de kerk, keken ze elkaar aan. Ze erkenden al snel dat dit leek op een roeping naar het buitenland. “We zijn toen gaan bidden, in de verwachting dat Hij ons dan ook wel duidelijk zou maken waarheen”, vertelt Eddie. “De eerste post die later die week op de mat viel, was een folder van MAF.” 

MAF (Mission Aviation Fellowship), bekend van de EO-serie Junglepiloten, is een christelijke organisatie die in tientallen landen vliegtuigen inzet om artsen, hulpverleners en zendelingen de meest afgelegen gebieden te laten bereiken. Voor Eddie was de keuze voor deze organisatie ook persoonlijk: “MAF was het eerste goede doel dat ik ooit ging steunen, met het geld dat ik als tiener verdiende met mijn bijbaantje. De missie van MAF, om Gods naam bekend te maken onder de volken, heeft me altijd aangesproken. Het is ons echt te doen om Gods koninkrijk en het volgen van Jezus.” 

Eddie en Roeliene worden zelf geen piloot. “Dat was vroeger wel mijn droom”, bekent Eddie. “Maar met mijn opleiding en ervaring bij het ministerie bleek ik meer geschikt voor de rol van deputy-landendirecteur. Samen met de directeur ben je dan verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van het hele team in een land: het contact met de luchtvaartautoriteiten, de vliegdocumenten, de veiligheidssystemen.” Hij grinnikt even. “Maar ik heb wel een paar vlieglessen moeten volgen, omdat je in deze rol de wereld van een piloot wel moet begrijpen.” 

Telkens vertragingen

Hun weg naar het buitenland verliep verre van soepel. Het proces bij MAF duurde maanden langer dan verwacht, met verschillende vertragingen. “We begrepen er soms niets van”, zegt Eddie. “Maar achteraf zagen we in waarom het zo ging.”  

Als deel van hun voorbereidingstraject moet de familie drie maanden training volgen op een bijbelschool in Engeland. In de periode dat dit volgens de oorspronkelijke planning zou gebeuren, werd Roelienes moeder ernstig ziek, vertelt ze. “Ze overleed afgelopen november. Als alles was gegaan zoals gepland, was het verblijf in Engeland heel lastig geweest.” 

Eddie: “De God van de richting is ook de God van de timing.” 

We kunnen één zeecontainer met spullen meenemen

Leven van giften

Die ervaring raakte ook aan een andere grote stap: het loslaten van financiële zekerheid. MAF-medewerkers leven namelijk van giften, terwijl Eddie een goede baan bij het ministerie neerlegde. “Dat heeft een proces gevraagd”, geeft hij toe. “In onze samenleving is de norm: je fikst het zelf. Terwijl we nu moeten leren leven in afhankelijkheid.”  

Hij beschrijft hoe hij op een ochtend, na weer een dure autoreparatie, zat te balen over de financiën van het gezin. “Toen stond er opeens iemand uit de kerk voor de deur met een zelfgebakken brood. Het klinkt misschien sentimenteel, maar voor mij was dat een kantelpunt. Ik voelde: maak je geen zorgen. God voorziet.”  

Bestemming onbekend

Wat die missie concreet gaat betekenen, weten ze nog niet precies. Want er is nog één grote onbekende: de bestemming. Ze weten nog steeds niet naar welk land ze worden uitgezonden. Dit voorjaar is het gezin in Engeland, voor training. De uiteindelijke bestemming wordt pas de komende maanden duidelijk.  

Roeliene is eerlijk over hoe dat voelt. “Gisteren heb ik nog een potje zitten huilen, omdat ik het even allemaal niet meer wist. Dat dit zo lang onzeker blijft is echt een tegenvaller. We kunnen één zeecontainer met spullen meenemen naar ons nieuwe land van bestemming. We hadden het liefst nu al geweten: zo ziet het huis eruit, dit is het klimaat, dit nemen we mee.” Ze aarzelt even. “Maar zo werkt het dus niet.” 

Prinsessenjurk

Intussen komt het vertrek voor het gezin steeds dichterbij. Jonna heeft inmiddels haar zorgen kunnen loslaten. Ze verheugt zich op de vliegreis, en heeft besloten dat ze later gewoon terugkomt naar Nederland om te trouwen met haar vriendje. De prinsessenjurk van Sare is veilig ingepakt en Abel speelt nog rustig met zijn trein.  

En Roeliene? Die vindt haar anker in de roeping waarmee dit verhaal voor haar begon. “Ook als ik even denk: ‘lieve help, wat gebeurt er nu?’, dan ga ik terug naar dat moment: God heeft ons hiervoor geroepen, Hij zal met ons zijn. Daar mag ik op vertrouwen.” 

• 

  Leonie gaat viraal met Bijbelse kunstwerken: 'Schilderen is mijn manier om God te aanbidden'

  Klik hier