Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders me dat ooit zo letterlijk ingepeperd hebben, maar het was volstrekt helder dat ons soort mensen niet meedeinde op het wulpse ritme van moderne muziek.

Eén keer heb ik op een klassenavond met een klasgenote wat staan wiebelen wat op dansen leek. Met een sinaasappel tussen onze voorhoofden. Voor beginnende pubers was dat natuurlijk reuzespannend. Maar ik heb er nog een tijdje een zeurend schuldgevoel aan overgehouden. Steeds als ik die klasgenote zag, wist ik weer: ik heb stiekem met je gedanst.

Natuurlijk heeft in mijn studententijd de muziek van Bryan Adams en Dire Straits mij in huiselijke kring weleens een heel klein beetje in beweging gekregen. Natuurlijk heb ik met m’n meiden op en neer gesprongen op de muziek van Elly en Rikkert. Maar buitenshuis heeft mijn bevindelijk-gereformeerde DNA mij altijd in toom gehouden. En al zou ik wildere plannen gehad hebben, dan geldt nog de biologische werkelijkheid: white men can’t dance (witte mannen kunnen niet dansen).

Allerlei fraaie en minder fraaie fragmenten van haar leven trokken als in een meeslepende film aan me voorbij

Al had ik de aandrang gevoeld als David, toen hij bij de intocht van de ark in Jeruzalem van pure vreugde uit zijn dak ging. Dan nog had mijn innerlijke Michal mij met een minachtende blik wel in toom gehouden. Tot voor kort.

Alleen al de eerste aanblik van mijn oudste dochter in een prachtige trouwjurk emotioneerde me. Wat in 1998 begon toen ik haar na een lange bevalling voor het eerst zag, kreeg een intens vervolg met luiers, eerste tandjes, eerste schooldagen, eerste verliefdheden, eerste teleurstellingen, eerste stappen in het studentenleven en in het werkende leven. Na dat alles is die eerste ontmoeting op de grote dag van onze oudste en haar geliefde niet zomaar een moment.

• 

  Download de Visie-app en win een luxe overnachting voor twee personen!

  Download de Visie-app en win een luxe overnachting voor twee personen!

De persoonlijke geloften die ze aan elkaar – en aan alle familieleden en vrienden die erbij waren – voorlazen, waren ontroerend mooi en eerlijk. Allerlei fraaie en minder fraaie fragmenten van haar leven trokken als in een meeslepende film aan me voorbij. En toen moest de prachtige kerkdienst nog komen.

Ik realiseerde me heel goed dat er ook zware dagen zijn geweest en dat er ongetwijfeld nog zware dagen komen. Maar ik wist aan het eind van die mooie dag dat dit het moment was om de liefde te vieren. Ik heb met groot plezier gedanst. Niet eens stiekem.

• 

  Volgens Gert-Jan Segers zijn dit soort protesten een recept voor een ramp

  Volgens Gert-Jan Segers zijn dit soort protesten een recept voor een ramp