“Het was geen prater”, zegt Jenny over haar vader. “Als ik hem een té directe vraag stelde, begon hij gewoon over iets anders. ‘Mooi weer, hè’, zei hij dan.” Toch bewaart ze warme herinneringen aan hem. “Ik kon dat wel accepteren. We hadden niet veel woorden nodig. Hij was een vrije geest, wars van alles wat schijn is.”

Schipperskind

Jenny woont in Nieuwegein, is getrouwd, moeder van drie kinderen en inmiddels oma. Na een carrière van 45 jaar als verpleegkundige is ze met pensioen. Nu past ze op haar kleinkinderen en doet ze vrijwilligerswerk in de kerk.

Ze groeide op als schipperskind. Haar vader was zelfstandig schipper en nam zijn eigen vracht aan. Samen met haar zusje woonde Jenny de eerste jaren aan boord. “Totdat ik een jaar of 10 was en school niet meer goed te combineren was met het leven op het schip.” In die tijd kreeg ze zogenoemd ligplaatsonderwijs: wanneer het schip ergens aanmeerde, ging ze daar naar school, en voor onderweg kreeg ze een map met huiswerk mee. “Niet ideaal. Je kreeg geen begeleiding, dus op een gegeven moment begon ik achter te lopen.” Daarom werd uiteindelijk besloten dat ze bij haar oom en tante zou gaan wonen, zodat ze naar een vaste school kon. Haar zusje verhuisde naar een internaat. “Als ik er nu op terugkijk, verbaas ik me soms over hoe jong we al zelfstandig moesten zijn.” Maar destijds voelde dat voor haar helemaal niet bijzonder; het was simpelweg het leven dat ze kende.

Geloof

Jenny groeide op met het christelijk geloof. Vooral haar moeder sprak daar makkelijk over, herinnert ze zich. “Ze kwam uit een strenge kerk, maar was zelf heel optimistisch ingesteld. Een ‘blij’ geloof, zo zou ik het omschrijven.” Naar de kerk gaan was vanzelfsprekend. Haar vader ging wel mee, maar had weinig met de vorm en hield zijn geloof meer voor zichzelf. Toch voelde Jenny dat er veel in hem leefde. “Als hij soms iets zei, dacht ik: hier heeft hij vaker over nagedacht.”

Derk, de vader van Jenny

De vader van Jenny, Derk, met haar jongste zoon.

Jenny en haar vader

Verwondering

In 2010 kreeg haar vader een herseninfarct. Eerst leek dat niet direct levensbedreigend, maar er kwamen complicaties bij en al snel werd duidelijk dat het lichaam van Jenny’s vader, inmiddels 90, op was. Zijn ziekbed duurde niet veel langer dan twee weken.
Vooral die laatste week in het ziekenhuis werd voor Jenny onvergetelijk. “Mijn vader zei: ‘Jezus komt me halen, dat weet ik.’ En ook: ‘Het wordt zo mooi.’” Nog altijd klinkt verwondering door in haar stem als ze eraan terugdenkt. “Dat hij daar zo vol van was, had ik niet verwacht. Het was alsof in die laatste dagen ineens een boek openging wat al die jaren gesloten was geweest.”
Toen hij later door benauwdheid nauwelijks meer kon praten, maakte hij met gebaren duidelijk waar zijn verlangen lag. “Hij wees op zijn hart en daarna naar boven, naar de hemel. Hij wist waarheen hij onderweg was. Dat was heel bijzonder om mee te maken.” Jenny noemt het een bemoedigend sterfbed. “Hij was klaar om naar de Heer te gaan.”

Woorden voor haar zoon

Het moment dat Jenny het meest is bijgebleven, was niet eens iets wat haar vader rechtstreeks tegen haar zei, maar tegen haar jongste zoon, toen zestien jaar oud. “Uit het niets richtte hij zich tot hem en zei een paar zinnen uit een bekend christelijk lied: ‘Als g' in nood gezeten, geen uitkomst ziet, wil dan nooit vergeten, God verlaat je niet. En daarna: Zul je het niet vergeten?’ Dat vond ik zó mooi. Mijn vader ging daar verder niet over preken. Het waren maar een paar zinnen, maar juist daardoor kwam het des te sterker binnen.”
Ook nu, jaren later, zijn die woorden niet verdwenen. Haar zoon is net als haar vader niet zo’n prater, zegt ze, maar draagt ze nog altijd met hem mee.

God zal je niet verlaten. Vergeet dat nooit

Helper in nood

Voor Jenny zelf passen de laatste woorden van haar vader in een langere lijn van eigen geloofservaringen. Dat geloven voor haar niet altijd zonder vragen is, merkte ze ook toen ze twee jaar geleden een zware hartoperatie onderging. “Toen kwam het sterven ook dichtbij. Ik dacht: ben ik er eigenlijk wel klaar voor? Of zit ik nog te vast aan het aardse? Daar was ik echt mee bezig.”
Juist in die kwetsbare periode kwam er een oude psalmtekst in haar gedachten, woorden die ze vroeger op school uit haar hoofd had geleerd zonder die toen echt te begrijpen: ‘Die in de nood Uw redder is geweest’. Ineens waren ze daar weer, als een herinnering aan Gods nabijheid door haar leven heen.

Dat typeert haar geloof, zegt ze: soms zie je Gods trouw pas achteraf. “Dan komt er ineens als een zonnestraal een woord, een lied of een Bijbeltekst in je gedachten, precies op het moment dat je het nodig hebt.” De woorden die haar vader meegaf aan haar zoon zijn ook voor Jenny van blijvende betekenis. “Want uiteindelijk geldt die belofte niet alleen voor mijn zoon, maar voor ons allemaal: God laat je niet in de steek.”

• 

  Yvonne verloor haar man Eric (54) binnen tien dagen: ‘Ik zie je in de eeuwigheid, zei hij’

  Yvonne verloor haar man Eric (54) binnen tien dagen: ‘Ik zie je in de eeuwigheid, zei hij’