Tot enkele weken eerder leidde Kashif (41) een betrekkelijk gewoon leven in Pakistan. Hij werkte als verpleegkundige en woonde met zijn vrouw en zoontje in Karachi. In 2008 rondde hij zijn opleiding af en begon hij op de neonatologieafdeling van een ziekenhuis. “De zorg voor kinderen zag ik niet alleen als werk, maar als roeping”, vertelt Kashif, die sinds 2016 in Nederland woont. “Kinderen horen thuis bij hun ouders. Daarom wilde ik er alles aan doen om hen beter te maken.”

Kashif merkte al snel dat hij anders werd behandeld dan zijn islamitische collega's. “Collega's zochten actief naar fouten en rekenden mij daar extra op af. Ik liep voortdurend op mijn tenen, maar bleef mij inzetten voor de kinderen. Uiteindelijk werd de druk te groot en stapte ik over naar de ambulancezorg in Karachi.”

Die ene oproep

Als ambulanceverpleegkundige kwam Kashif terecht bij ongelukken en medische noodsituaties. “Mensen rekenen op je op de moeilijkste momenten van hun leven. Tot die ene dag in 2016. Ik werd opgeroepen voor een zwangere vrouw die zich niet goed voelde. Uit een vingerprik bleek dat haar bloedsuiker gevaarlijk laag was. Ze moest iets eten. Maar omdat ze vanwege de ramadan aan het vasten was, ontstond discussie met haar man. Ik bleef uitleggen dat dit belangrijk was voor haar gezondheid én die van haar baby.”

De sfeer werd steeds grimmiger. “De man zei: ‘Mijn vrouw heeft vijf kinderen en die hebben de ramadan allemaal overleefd. Zij gaat niet eten.’ Toen de situatie dreigender werd, zijn we teruggereden naar de ambulancepost. Maar de volgende dag hoorde ik dat de familie van deze vrouw daar was geweest. Ze vonden dat ik met de vingerprik haar ramadan had onderbroken. Ik vreesde het ergste. In Pakistan weten mensen wat beschuldigingen rond religie kunnen betekenen. Door de blasfemiewetten ben je als niet-moslim je leven niet meer zeker. Mensen wachten niet altijd af wat er juridisch gebeurt. Soms kost dat iemand het leven.”
Kashif voelde zich machteloos en bezocht een katholieke priester. “Ik dacht dat de kerk de juiste plek was om hulp te zoeken, maar de priester wist niet direct wat hij moest doen. Hij schrok en raakte in paniek”, herinnert Kashif zich. “Hij vertelde dat mensen die mij hielpen, zelf ook in gevaar konden komen. Als bekend zou worden dat hij mij onderdak gaf, kon hij ook beschuldigd worden. De priester was bang, maar stuurde mij niet weg. Samen probeerden we te bedenken wat de veiligste stap was.”

Een onmogelijke keuze

Kashif dook een aantal weken onder. Ondertussen zochten de priester en bevriende christenen naar een oplossing. “Langzaam drong het tot mij door dat vluchten misschien de enige optie was. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn gezin. Ik wist dat de familieleden van de zwangere vrouw naar mij op zoek waren. En zolang ik in Pakistan bleef, waren mijn vrouw en zoontje niet veilig. Door weg te gaan hoopte ik dat zij met rust gelaten zouden worden. Op deze manier bekende ik ‘schuld’. Toch voelde vluchten als een onmogelijke keuze. Het was nooit onderdeel van mijn plan. Ik wilde helemaal niet weg uit Pakistan. Mijn leven was daar. Mijn gezin was daar. Ik bleef hopen dat de situatie zou veranderen.”

Houvast vond Kashif in Psalm 23. “De Heer is mijn herder, mij ontbreekt niets, zelfs al ga ik door een diep dal, ik vrees geen kwaad. Ik ken de psalm uit mijn hoofd”, vertelt Kashif. “Ik bad voortdurend en vroeg God om mij te beschermen én mij de juiste weg te wijzen.”

De trein naar Islamabad

Via de priester hoorde Kashif dat er een mogelijkheid was om via een pelgrimsvisum legaal naar Polen te reizen. Voor de aanvraag moest hij naar Islamabad reizen. “Dat vond ik spannend. Ik zat ondergedoken en probeerde juist uit beeld te blijven. Nu moest ik opeens zichtbaar worden. In de trein probeerde ik zo min mogelijk op te vallen. Ik hield een krant voor mijn gezicht. Niemand mocht weten waarom ik reisde. Ik was bang, maar wist ook: ik heb geen andere keuze.”

Eenmaal in Islamabad, worstelde Kashif met onzekerheid: zou zijn pelgrimsvisum worden goedgekeurd, of niet? “Ik kon alleen maar bidden en wachten.”

Na enkele dagen kreeg hij het verlossende nieuws: het visum was goedgekeurd. Via Polen verliet hij Pakistan. “Toen ik met de bus het land verliet, voelde ik vooral verdriet. Ik liet mijn gezin, mijn land en alles wat vertrouwd was achter. Tegelijkertijd was ik dankbaar dat God een weg had geopend. Via Polen kwam ik in Nederland terecht, waar ik asiel aanvroeg. Ik kende niemand en sprak de taal niet. Alles was nieuw. Ik had geen idee waar mijn leven naartoe zou gaan.”

Opgevangen door de kerk

Kashif kwam terecht in verschillende asielzoekerscentra en moest wennen aan een nieuwe taal, een nieuw land en een toekomst die nog altijd onzeker was. Juist in die periode ontmoette hij christenen die hem hielpen. “Mensen uit de Hoeksteenkerk in Emmeloord namen me mee naar kerkdiensten en nodigden me uit bij hen thuis. Krijn de Jong en zijn vrouw hebben veel voor mij betekend. Ze hielpen me bij het invullen van documenten, dachten mee over mijn toekomst en bleven vragen hoe het met mij ging.”

Kashif glimlacht. “Een ander echtpaar uit de kerk leerde mij boerenkool eten en Rummikub spelen. We zaten vaak samen aan tafel, praatten over het leven en lachten veel. Krijn leerde me sjoelen. Dat lijken misschien kleine dingen, maar juist daardoor voelde ik mij welkom.”

In 2020 kwam Kashifs gezin naar Nederland. Na jaren van onzekerheid zag hij zijn vrouw en kinderen weer terug. “Dat was het mooiste moment uit mijn leven. Ik had daar zó lang voor gebeden. Toen ik Nederland binnenkwam, wist ik niet of ik mijn gezin ooit nog terug zou zien. Die onzekerheid vrat jarenlang aan mij. Toen ik ze eindelijk in mijn armen kon sluiten, wist ik dat God mijn gebed had verhoord.”

Terug naar mijn roeping

Langzaam bouwde het gezin samen een nieuw leven op in Nederland. Ook kreeg Kashif iets terug waarvan hij dacht dat hij het voorgoed kwijt was: zijn werk als verpleegkundige. “Na het leren van de taal en het behalen van de benodigde diploma's werk ik nu opnieuw als kinderverpleegkundige in het UMCG in Groningen. Voor mij is dat een groot geschenk van God. Toen ik Pakistan verliet, verloor ik bijna alles wat mij dierbaar was. Mijn land, mijn werk en bijna mijn gezin. Dat ik nu opnieuw voor kinderen mag zorgen, maakt me enorm dankbaar.”

Wanneer Kashif terugkijkt op zijn leven, ziet hij hoe God hem steeds heeft geleid. “Mijn moeder overleed toen ik nog jong was. Daarna groeide ik op in een weeshuis van het Leger des Heils. Daar hoorde ik voor het eerst over Jezus en leerde ik bidden. Toen begreep ik niet waarom bepaalde dingen gebeurden. Toen ik mijn moeder verloor, voelde ik alleen verdriet. Toen ik moest vluchten uit Pakistan, voelde ik alleen angst. En toen ik alleen in Nederland aankwam, voelde ik vooral onzekerheid. Nu zie ik dat God al die tijd voor mij uitging: Hij liet mij nooit alleen.”