En dat is eigenlijk best gek. Ik heb weinig reden om ertegenop te zien. Ik heb namelijk nog nooit een gaatje gehad.

Ik merk altijd een zekere trots als ik dat vertel wanneer het over de tandarts gaat. Eerst zie ik ongeloof in de ogen tegenover mij. Dan verbazing. En daarna lijk ik het toch echt te zien: bewondering.

“Echt nog nooit?”

“Nee, ik snap het ook niet”, zeg ik met wat valse bescheidenheid.

Dat ‘nooit een gaatje’ kan ik zomaar gaan zien als mijn eigen verdienste. Alsof ik de toptandenpoetser van Nederland ben. Alsof ik álle tips van de tandarts of preventieassistent perfect opvolg. Alsof ik amper snoep, niks zuurs drink en gebitsverzorging mijn absolute specialiteit is. Met als glorieus resultaat: er is nog nooit in mijn gebit geboord.

Nu de realiteit. Ik poets één à twee keer per dag. Ik zeg elke keer tegen de tandarts dat ik nu echt ga beginnen met stoken. En ik stop daar na drie dagen weer mee, omdat ik het zo tergend vervelend vind.

Dat is het.

Kortom: het is gewoon genetisch geluk.

Maar ik kan dus prima een paar centimeter gegroeid uit die tandartsstoel stappen, mezelf een denkbeeldige schouderklop geven en denken: tjonge, wat doe ik dit goed.

Dat kan met meer dingen. Alles wat goed gaat, jezelf aanrekenen als succes. Maar hoeveel daarvan is eigenlijk gewoon geluk?

Als ik dat allemaal ga zien als mijn eigen verdienste, dan zet ik mezelf automatisch boven anderen

Heel veel komt voort uit het geluk dat ik in Nederland geboren ben.
Geluk dat ik in een redelijk normaal gezin ben opgegroeid.
Geluk dat ik me kon ontwikkelen.
Geluk dat mijn lichaam het over het algemeen gewoon doet.

Als ik dat allemaal ga zien als mijn eigen verdienste, dan zet ik mezelf automatisch boven anderen. Dan doen die vast iets verkeerd.

Het wordt nog ongemakkelijker als ik het een zegen zou noemen. Alsof een goedwillende God mij welgezind was en die 95 procent van de wereld die het werelds gezien slechter heeft dus blijkbaar niet.

Nee. Ik noem het geluk.

En bij geluk hoort verantwoordelijkheid.
Alsof God zegt: “Jij hebt geluk dat je genoeg te eten hebt, anderen niet. Dus wat doe jij met dat gegeven?”

Het enige rechtvaardige wat je ermee kunt doen, is iets betekenen voor mensen die minder geluk hebben gehad.

Mooie woorden.

Een vriendin van mij heeft namelijk écht mega pech met haar gebit. Met mijn gebitsgeluk zou ik haar dus kunnen helpen. Dat is rechtvaardig. Zal ik haar een poetsles geven? Tandpasta-advies? Zeggen dat stoken wel écht belangrijk is? Ah zie je, daar ga ik weer. Mijn geluk verwarren met een gebruiksaanwijzing voor een ander.

• 

  Jorieke Eijlers zoekt een nieuwe kerk: 'De perfecte kerk? Die bestaat niet'

  Klik hier