Voor mijn eerste maakte ik elke groentehap nog liefdevol zelf, bij de tweede ging dat al met iets minder toewijding. Helaas voor mij: nu schijnt die biologische variant uit het schap béter te zijn dan je eigen gepureerde creaties. Had me een hoop gedoe bespaard.

Maar goed. Daar stond ik dan. Met mijn tas vol met toch-best-handig-om-in-huis-te-hebben-want-je-weet-maar-nooit babypotjes. Op de drempel van de winkel, in een drukke winkelstraat, klaar om ze aan mijn fietsstuur te hangen.

Iedereen keek naar mij én naar die babypotjes, die normaal dus echt nooit koop!

Maar toen… kletterde alles opeens keihard op de grond. Potjes kapot. Inhoud uitgesmeerd over de stoep. En overal – maar écht overal – glas.

En dát moment – de combinatie van glas, gepureerde groente en gêne – dat voel je. Ik houd van de spotlight, maar niet van deze!  

Iedereen keek naar mij én naar die babypotjes, die ik normaal dus echt nooit koop!

Ik had de spreekwoordelijke schep om een gat in de grond te graven al in mijn hand. Maar ik besloot ter plekke het gat niet te maken. Als een daad van verzet. Nee, ik doe het niet! Weg met die schep!

• 

  Waarom Jorieke Eijlers niet wil evangeliseren: 'Zo wil ik niet met mijn buren omgaan'

  Waarom Jorieke Eijlers niet wil evangeliseren: 'Zo wil ik niet met mijn buren omgaan'

Door zo’n zelfde soort gat heb ik op de middelbare school jarenlang een bepaalde trap vermeden, omdat ik daar als brugklasser een keer een leraar in mijn val meenam voor het oog van vijfdeklassers. Ik kan de schaamte nog naar boven halen. Dus die trap? Daar bleef ik van weg.

Maar toen ik tussen de glasscherven en wortellucht zat, koos ik dus voor een andere aanpak. Ik liep niet weg. Ik keek de mensen juist aan. En daarmee keek ik ook recht in de ogen van mijn eigen ongemak en schaamte. Ja, er ligt hier geprakte wortel op de grond. En duizenden stukjes glas. Maar weet je? Dat kan gebeuren. Ik haalde een medewerker erbij, en ging schoonmaken.

Wat een opluchting: nu hoefde ik deze winkel niet maanden te vermijden zoals ik met die trap had gedaan. Ik kon gewoon weer verder met mijn dag, net zoals al die voorbijgangers deden. Niemand die thuiskomt met het verhaal: “Weet je wat ik nou heb gezien? Een vrouw die allemaal babypotjes op straat liet vallen!” Waarom zou ik er dan wel mee zitten?

Wel zonde van al die geprakte worteltjes. Maar ach, die potjes waren toch niet biologisch.