We zijn nu twee dagen verder. Hoe is het met je?

“Heel goed. Wat moe, natuurlijk, maar dat ben ik sowieso in deze periode in mijn leven. Door mijn ziekte – ik heb beenmergkanker – houdt de energie niet over, en zo’n dag is erg intensief. Maar ik ben vooral aan het nagenieten van wat ik heb mogen doen. En de reacties aan het lezen, die stromen continu binnen. Zoals deze: ‘Mijn zoon was op de EO-Jongerendag en was zó onder de indruk van je verhaal’, en: ‘Prachtige en krachtige woorden! Onze zoon kwam enthousiast thuis.’ Het is heel bijzonder dat een tiener thuis vertelt dat de preek hem heeft geraakt. Zondag moest de adrenaline nog wat zakken, vandaag kan ik echt de rust pakken.” Lachend: “Als ik tenminste geen telefonische interviews hoef te doen.”

Wat blijft je vooral bij van zaterdag?

“De ontroering. Om daar te staan, op mijn leeftijd, met mijn ziekte, met alles wat ik dit jaar heb doorgemaakt, en dan voor 15.000 jongeren iets te mogen delen van God… dat is prachtig. Op het moment dat ik daar stond, voelde ik me heerlijk ontspannen. Het was ook heel stil in de zaal, dat raakte me enorm. De tieners hebben heel veel verschillende redenen om naar de EO-Jongerendag te komen. Veel komen er om uit hun dak te gaan bij hun favoriete artiest. Maar ik was verrast door de stilte, waarin het Woord van God bij ze naar binnen kon komen.”

Een tijdlang mócht ik van mijn artsen niet eens meer spreken

“Ik sprak op twee momenten, en heb ze later op die dag ook in een gebedsmoment mogen leiden. Toen ik al die jongeren in groepjes zag staan om voor elkaar te bidden, ontroerde dat me zeer.”

Je hebt de afgelopen tijd veel nagedacht over het thema en je goed voorbereid. Wat neem je zelf mee uit deze dag?

“De enorme genade van God. Ik heb in een heel diepe crisis gezeten en gedacht dat mijn bediening voorbij was. Een tijdlang mócht ik van mijn artsen niet eens meer spreken, vanwege mijn lage weerstand. Daar had ik vrede mee, ik kon met dankbaarheid terugkijken. Het was genoeg.

Maar een half jaar later mocht ik toch weer spreken. Het voelde als een tweede kans: ik mag nog! En toen kwam ook nog de vraag of ik op de EO-Jongerendag wilde spreken. God blijft me verrassen. In al het lijden, alle moeite die ik meemaak, gaat Hij verder met me.”

Wat was voor jouzelf het hoogtepunt van de EO-Jongerendag?

“Ik vond het heel indrukwekkend om al die jongeren uit hun dak te zien voor God. Niet alleen bij hun muzikale helden, maar juist ook bij de aanbiddingsmuziek van de BEAM-band. Ik zag een generatie die hongert en dorst naar God. Niet alleen in Ahoy, maar in heel Nederland. Juist onder jongeren zie ik een verlangen naar God, naar zingeving. Ze leven in een tijd vol onzekerheden en crises rond wonen, het klimaat en de politiek. Dat roept diepe vragen op. Juist daarom raakt het me als ik – in Ahoy, maar ook in kerken waar ik kom – zie dat jongeren zich uitstrekken naar God.”

Nu is het tijd voor rust. Hoe vind jij die?

“Vanaf vandaag sluit ik me een paar dagen helemaal af. Geen afspraken. Ik kom tot rust door te wandelen, dus straks stap ik de deur uit en ga ik lekker op weg.”

De hele preek van Jan Pool is te zien tijdens de BEAM Kerkdienst. Deze wordt uitgezonden op 28 juni en 26 juli om 11:30 uur. Je kunt deze uitzendingen live volgen via NPO 2 of online via het BEAM YouTube-kanaal.