In ons beste Frans deden we navraag en begrepen we voor het eerst iets van wat er in Tibhirine in Algerije moest zijn gebeurd. De onvergetelijke film Des Hommes et des Dieux vertelde de rest van het verhaal. Over Franse broeders die in een klooster in het Atlasgebergte van Algerije midden in de bloedige burgeroorlog van Algerije voor een beklemmende keus staan. Eerst houdt abt Christian de Chergé nog een jihadistenleider tegen voor de kerk. “Dit is een plaats van vrede.” Dan hangt op een bange avond een helikopter van het regeringsleger dreigend boven de kapel. Binnen klampen de bange mannen zich voor het altaar amechtig aan elkaar vast. Als een kleine, zwakke kerk. Aan de tafel waar de broeders samenkomen, vindt de finale stemming plaats. Zullen ze vluchten of moeten ze blijven?

Op Palmzondag – de dag waarop de hoop nog even opleefde om een paar dagen later in totale Godsverduistering te eindigen – zat ik aan de tafel waar ook de monniken zaten. Het ontroerde me. Hier stelde Christian de broeders de vraag. Eén voor één, weifelend maar beslissend, gingen de handen omhoog. Ze wilden trouw blijven aan hun roeping.

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Omdat de jihadisten dachten dat er maar zeven broeders in het klooster woonden, hebben ze twee monniken en hun gasten achtergelaten. Zeven zijn bruut meegenomen – nu precies dertig jaar geleden – om daarna onthoofd te worden. Samen met mijn oudste broer en zijn dochter en haar gezin die in Algerije wonen, liep ik naar de begraafplaats van het klooster. Hier liggen alleen hun hoofden begraven. Hun lichamen zijn nooit gevonden.

Dit is een van de weinige plekken waar Algerijnen iets kunnen horen en zeggen over de burgeroorlog

We liepen samen met een Algerijns gezin de kerk in. Dit is een van de weinige plekken waar Algerijnen iets kunnen horen en zeggen over de burgeroorlog. Hier horen al die Algerijnen die hier langskomen over het geloof van deze mannen, hun liefde voor dit land en hun hoop op Christus.

Terwijl ik daar met mijn broer op pelgrimage was, las ik een preek van een beroemde zoon van Algerije. Augustinus. “Heilige martelaren hebben liever door te sterven willen leven dan door te leven willen sterven.”

In de sneeuw reden we bij het klooster van Tibhirine vandaan. Toen moest het nog Pasen worden.

• 

  Gert-Jan Segers bezoekt een worshipdienst: 'Mijn spieren swingen niet'

  Klik hier