Voor Rianne en mij is dit het fijne weerzien met de studenten aan wie we vorig jaar les hebben gegeven en met de docenten met wie we toen een paar maanden hebben opgetrokken. Het voelt een beetje als thuiskomen. Al was het maar omdat zo’n beetje de helft van de Amerikanen hier een Nederlandse achternaam heeft.

We hebben een lunch met president Greg Elzinga, hoogleraren en de burgemeester van Grand Rapids. We ontmoeten de gouverneur van Michigan en de andere politieke leiders in deze staat. Met studenten bespreken we tijdens een diner een tekst van Abraham Kuyper. En met iedereen die we spreken, nemen we ook altijd toch nog even de huidige, moeizame verhoudingen tussen Europa en de VS door. Er blijken nog heel veel redelijke Amerikanen te zijn.

Ze wonen op de campus, volgen lessen, eten in het restaurant met andere studenten en sporten in de sportschool van de universiteit

Maar Brandon, Taton en Mary zijn hier toch vrienden van de buitencategorie. Ze volgen de Life and Career Studies (LCS) van Calvin University. Dat is een programma voor jongeren met bijvoorbeeld het syndroom van Down. Ze wonen op de campus, volgen lessen, eten in het restaurant met andere studenten en sporten in de sportschool van de universiteit. Ze horen er helemaal bij. Over inclusief onderwijs gesproken.

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

De mooiste momenten op Calvin beleven we als we de dag – samen met een paar honderd andere studenten – in de chapel beginnen. Een viering met een krachtige overdenking en goede muziek. En als het volume van de worshipmuziek wat omhooggaat en het ritme wordt opgevoerd, gaan de eerste handen in de lucht. Als het aan het einde van de dienst echt losgaat, komt vaak de uitnodiging om naar voren te komen. Dat is het moment dat je je met lichaam en geest even helemaal kunt overgeven aan de God die we bezingen.

Mijn armen komen niet hoger dan tot buikhoogte

De laatste die aan zo’n uitnodiging gehoor zou geven, ben ik. Het zit er niet in. Mijn DNA is te calvinistisch. Mijn spieren swingen niet. Mijn armen komen niet hoger dan tot buikhoogte. En ik bespaar me mijn eigen ongemak.

De eersten die aan de uitnodiging gehoor geven, zijn Brandon, Taton, Mary en andere LCS’ers. Ze springen en ze zingen. Er wordt op een fluit gespeeld en dus dansen ze.

• 

  Gert-Jan Segers volgde zijn roeping: 'We zouden een nieuw leven krijgen langs de Nijl'

  Klik hier