In januari van dat jaar – vlak na de laatste Elfstedentocht – waren we getrouwd. In de zomer bezochten we mijn oudste zus en zwager en hun kinderen in het snikhete Guinee. We werden daar diep geraakt door een kwetsbare kerk van volgelingen van Jezus met een islamitische achtergrond. Bij terugkeer in Nederland hebben we twee keer verteld dat dit bezoek aan West-Afrika ons niet koud had gelaten. Eén keer aan God. En terloops aan René van Loon, die kwam preken in de Leidse Marekerk. Tot mijn verbazing stelde René voor daar eens over door te praten, samen met een zekere Niek Tramper van de GZB.

We zouden een nieuw leven krijgen langs de Nijl

Die avond viel het woord roeping. Vreugde. Er was een vriendelijke suggestie ons dienstbaar te maken aan de kerk die het met minder vrijheid moet doen. Egypte kwam langs. Op de een of andere manier leidde dit gesprek tot de rustige overtuiging dat we ergens in de komende tijd een nieuw leven zouden krijgen langs de Nijl. We hebben al die jaren daarna en bij alle uitdagingen die zouden volgen nooit meer getwijfeld dat dit onze roeping was.

Het was het begin van een lange weg die Rianne en ik gingen met Niek Tramper. Hij reikte ons in de voorbereiding op ons vertrek naar het Midden-Oosten het onvergetelijke boek Celebration of Discipline van Richard Foster aan. Hij bezocht ons geregeld op onze nieuwe plek in Cairo. Stelde vragen die ons hielpen zicht te houden op onze roeping. Deelde over het leven van Dietrich Bonhoeffer, zodat ik meer over die Duitse dominee wilde weten. En vertelde over zijn eigen weg met Christus.

Op het palet van onze goede God ligt ook zwarte verf

Soms geeft God je een reisgenoot die zo af en toe een stukje met je oploopt. Ook nu Niek ziek is en niet meer beter wordt. Onlangs deelde hij nog zijn gedachten in zijn laatste boek Liefde, lijden, leven. We spraken erover door dat er op het palet van onze goede God, naast alle andere kleuren, ook zwarte verf ligt. En dat Gods schilderij uiteindelijk prachtig wordt. Tot in eeuwigheid.