Dat gestaar naar je spieren, of de – eigenlijk zeer vreemde – gedragingen van andere mensen in een sportschool. Geef mij maar gewoon de veranda met uitzicht op het platteland en wat oefeningen.

Maar sinds een tijdje beoefen ik tóch weer een officiële sport. Ik zit zelfs bij een clubje. Aquafit, welteverstaan, in het plaatselijke zwembad.

Nu onze jongste naar school gaat, meldde ik me op zijn eerste schooldag bij het zwembad voor mijn eerste les Aquafit. Al snel bleek ik de enige man te zijn in een groep van allemaal – hoe zeg je dat netjes? – rijpere dames. Maar daar deins ik heus niet voor terug!

Ze hebben mij geaccepteerd als de vreemde eend in de bijt

En die dames trouwens ook niet voor mij: “Hoi Elbert, leuk die column laatst over die wolkjes!” (Kijk, dan zie je toch dat Visie een enorm bereik heeft.) Nu is het wel even ongemakkelijk als andere mensen jou wél kennen en jij hen nog niet. Maar ach, zo spring ik maar meteen in het diepe. Ik check in welke baan ik mag en voeg me bij de sportieve dames.

En zo gaat het nu al weken hartstikke lekker. Elke maandag plons ik – de dames hartelijk groetend – mét zwembril en strakke Speedo in het water om even mijn hoofd leeg te maken.

Soms aquajoggen we in rijtjes, al kletsend, door het water. Soms moeten we sprinten of onderwaterzwemmen. En ’t clubje blijkt hartstikke gezellig. Ze hebben mij geaccepteerd als de vreemde eend in de bijt. En ik? Ik vind het wel lekker, zo’n plek zonder ook maar een enkel spoor van haantjesgedrag.

Tot we laatst moesten reddingszwemmen. Even dacht ik: gaat dit niet te ver? Het leek meer alsof we elkaar in de houdgreep namen en het zwembad door sleurden. Maar het bleek uiteindelijk hilarisch en nog leerzaam ook. En stiekem dacht ik: goed verhaal voor een column! Kijken wat de dames ervan zeggen bij de douches volgende week…

• 

  Elbert Smelt ervaart een stukje hemel op aarde op een schip

  Klik hier