Ik begrijp dat het een leuk smalltalk onderwerp is. Even met elkaar wegvluchten uit de realiteit. Maar waarom begint die vraag al ongeveer in januari? We zijn de kerstspullen nog maar net terug naar zolder aan het sjouwen en blijkbaar moet ik dan al weten waar ik in augustus op een campingstoel zit.

Mijn hoofd werkt zo niet.

In januari ben ik bezig met handschoenen die ik altijd kwijt ben, goede voornemens en of het morgen misschien gaat sneeuwen. Niet met zwembaden en animatieteams. Pas als ik voor het eerst bevangen word door de warmte, denk ik: o ja... vakantie.

Dus daar zitten we dan: halverwege juni zoekend naar een parel tussen de allerlaatste plekjes

Enfin, inmiddels zitten er al een aantal hittegolven op en weet ik wat we gaan doen deze zomer. Dit jaar gaan we voor het eerst écht kamperen met het gezin. Een tijdje terug kregen we de oude tent van mijn broer.  Inclusief gasstel en koelkast. (Waarvoor meer dan dank!) Tot ik besefte dat we verder helemaal niets hadden. Geen slaapzakken. Geen matjes. Geen stoelen. Geen camping.

En toen begon de stress.

Want iedereen die in januari al wist wat hij deze zomer ging doen, had toen blijkbaar - en ook wel logisch - meteen geboekt. Dus daar zitten we dan: halverwege juni zoekend naar een parel tussen de allerlaatste plekjes.

Want ja, natuurlijk wil ik een zwembad, goede reviews en als het even kan ook graag nog betaalbaar. Je gaat niet voor niets kamperen. En o ja: het liefst geen camping waar het animatieteam met grote boxen in een stoet over het terrein trekt. Maar wel een beetje animatie, anders ben ik zelf de entertainer de hele zomer.

En ja hoor! Uiteindelijk hebben we iets gevonden. Maar het beste is aan mij uiteraard voorbijgegaan. En ergens denk ik toch dat ‘het beste’ – whatever dat ook moge zijn – een garantie is voor een vlekkeloze zomer, enkel lachende gezichtjes en mooie verhalen bij terugkomst.

Maar hoe weet je in januari nou waar je in augustus zin in hebt, is mijn steekhoudende argument – dat snel vervalt. Want mijn vrienden vinden dat onzin. Die paar maanden maken echt niet uit, zeggen ze. De stress die jij krijgt van dat late gedoe wél.

Dus de drummer heeft inmiddels een terugkerende afspraak in onze agenda gezet: 5 januari, camping boeken.

Maar ik ga er niet over praten. Met niemand. Ik ben dan gewoon op zoek naar mijn handschoenen en sjouw de kerstpullen naar zolder. Pas als de eerste hittegolf zijn intrede doet, hoor je me misschien over onze vakantieplannen.  

• 

  Jorieke ziet haar grootste angst onder ogen: 'De vreze des hardopgebeds'

  Klik hier