Wachten. Ik heb er een hekel aan en toch doe ik het geregeld. Niet alleen letterlijk in de rij of op het perron van een treinstation; ik wacht ook op toestemming. Om dat boek te schrijven. Tot ik zeker weet dat ik een investering terugverdien. Ik twijfel, wik en weeg niet alleen over grote beslissingen, ook over kleine dingen. Nu sporten of later op de dag? Aardappels of rijst eten?

In mijn hoofd spelen zich tientallen scenario’s af. Hobbels, obstakels, voors, tegens, wat-als-scenario's. Lang dacht ik: dat hoort bij mij. Met ‘weegschaal’ als sterrenbeeld ben ik nou eenmaal een tobber en twijfelaar. Mijn oma en ouders omschreven me als serieus, verlegen, een dromer. Wat klopte, maar tegelijk voelde ik vaak ook iets anders: borrelen en bruisen. Een vuur dat oplaait in discussies over politiek, de wereld, wie we zijn en wat we willen bereiken.

In mijn hoofd spelen zich tientallen scenario’s af. Hobbels, obstakels, voors, tegens, wat-als-scenario's

Toen de leidinggevende in mijn eerste baan zei dat het hoofdredacteurschap echt iets voor mij was, lachte ik hard. Later voegde hij er tijdens een borrel aan toe dat hij veel potentie in mij zag, maar ook een angst. Alsof ik in de wachtkamer zat en de dokter nooit kwam. Ik lachte opnieuw.

Later zou ik vaker soortgelijke dingen horen: dat ik altijd al voorsorteer op een negatieve uitkomst. Op het ergste scenario. Waarom ik niet gewoon in het diepe sprong?

De tekst gaat hieronder verder.

• 

  Weg met de meetlat op school: ‘Ik had twee ongekend blije tieners dit jaar. Dat gun ik veel meer jongeren’

  Klik hier

Pas de laatste jaren luister ik naar de kriebels in mijn buik. Schreef ik in vijf jaar drie boeken, begon een bedrijf en verhuisde tijdelijk naar Amerika. Het springen liet me ontdekken waar dat dubben vandaan kwam: Ik brak met een ongeschreven wet, een rol die ik mezelf had toebedeeld. Mezelf klein houden, het goede doen, aanpassen, scannen wat anderen nodig hebben. Mijn taak was vooral niet opvallen, niet veranderen. Daar past geen spotlight bij en al helemaal geen foute beslissing.

Als kind voelen dat het niet om jou draait, dat je anderen moet redden, sijpelt een leven lang door in alles wat je doet'

Ik werk veel met vrouwen die voelen dat ze wat te vertellen hebben, op een podium, in een boek of op hun werk. Vrouwen met verlangens, die hun baan opzeggen, voor zichzelf beginnen, een reis maken. Maar hun hoofd zegt dat dat onverantwoord is. Hoe moet het met hun pensioen? Wat vinden hun kinderen ervan? Hun partner? Wat als het mislukt?

Omdat er altijd meer redenen zijn om dingen bij het oude te laten, omdat veranderen buikpijn geeft, blijven ze vaak zitten in de wachtkamer. En kijken ze niet naar de oorzaak van de buikpijn: als kind voelen dat het niet om jou draait, dat je anderen moet redden, sijpelt een leven lang door in alles wat je doet. Het is de plek die je kent. En dus blijf je in de relatie die niet goed voor je is, de baan waar je niet blij van wordt, de vriendschap waarin je een voetveeg bent. De remedie? Sta op, open de deur en loop weg uit de wachtkamer. Die dokter komt toch niet.

• 

  Een God die barst van de emoties: is dat niet eigenlijk heel raar?

  Klik hier