Een van de veranderingen die het leven met zich meebrengt, is dat je overgaat van het jeugdige verlangen dat er voortdurend iets moet gebeuren naar de hoop dat er niets zal gebeuren. Maar waarschijnlijk is het onmogelijk om te leven zonder dat er iets gebeurt waar je bang voor was. Zonder daar allemaal voorbeelden van te geven, kan ik zeggen dat ik nog nooit een mens heb ontmoet die ongeschonden door het leven is gegaan. Je kunt gemakkelijk angstig worden voor het leven.

Ik bid dat er niets zal gebeuren

Ook ik draag een beetje van die angst met me mee, als een stil gezelschap dat vermoedelijk voortkomt uit ervaringen. Ik ben niet voortdurend bang, maar soms slaat het toe. Ik merk dat de gebeden dat mijn dierbaren veilig mogen zijn steeds frequenter worden. Ik merk dat ik in het verkeer vaker bedenk hoe dun de lijn is tussen leven en dood, hoe broos alles is. Ik bid dat er niets zal gebeuren. Ik geloof niet dat ik hierin alleen ben, maar denk dat heel veel mensen dat zo beleven.

Regelmatig luister ik naar een lied van de Noorse componist en zangeres Rebekka Karijord. Zij geeft woorden aan een vergelijkbare angst, maar deinst er niet voor terug: “I'm gonna take that fear and wear it like a crown.” Ik houd van die regel en word gesterkt door de realiteitszin en de strijdlust erin. Ik probeer haar voorbeeld na te volgen, de angst op te pakken en te dragen als een kroon, iets waar je je niet voor hoeft te schamen.

Tekst gaat hieronder verder.

• 

  Sanne Akkerman: ‘Ik denk niet dat ik ooit van mijn ziektevrees afkom’

  Klik hier

Ik heb zo veel mensen ontmoet die hun lijden hebben gedragen zonder te wanhopen. Ze hebben zich niet heldhaftig of stoïcijns boven de pijn verheven. Ze hebben ermee moeten leven en ermee geworsteld zoals iedereen, maar ze hebben dat gedaan zonder eraan ten onder te gaan of verbitterd te raken. Ze delen hun ervaring graag als je ernaar vraagt, en in hun gezelschap moet in elk geval een deel van de angst wijken.

Zij dragen hun heftige levensverhalen als kronen

Als je iets wezenlijks wilt leren over het leven denk ik dat je zulke mensen moet opzoeken. De ervarenen. De doorboorden. Zij die hun wijsheid niet uit goedkope zelfhulpboeken hebben gehaald, maar het zelf hebben geleerd. Sommige dingen kun je op geen andere manier leren dan via de weg van ervaring. Het is een hobbelige weg, maar als je de genade ontvangt om samen op te trekken met iemand die hem eerder heeft bewandeld, dan wordt hij begaanbaar. Ik bewonder vrienden van mij die bijvoorbeeld door verschillende vormen van verslaving of slopende scheidingen heen zijn gegaan, maar weer zijn opgestaan. Zij die voor het leven hebben gekozen en het leven eren puur door te bestaan. Zij dragen hun heftige levensverhalen als kronen.

De Bijbel beweert onvermoeibaar dat ware liefde de angst verdrijft

Blijkbaar heeft deze strijd de mens altijd al vergezeld. Ze loopt in elk geval als een dunne, rode draad door de duizenden jaren oude teksten van de Bijbel. Niet als hoofdthema, want dat is de bevrijding, maar als een draad die onmisbaar is wanneer het beeld de werkelijkheid wil weerspiegelen. Ontbreekt die, dan wordt alles slechts goedkope kunst. Maar de Bijbel laat de angstigen niet aan hun lot over en beweert onvermoeibaar dat de ware liefde de angst verdrijft, en dat angsten kunnen worden omgesmeed tot kronen. Misschien is dit het moeilijkst om te zeggen zonder in het cliché te belanden: dat het onmogelijk is te leven zonder soms bang te zijn, maar dat de angst niet almachtig is. Het is de God van het leven die dat is.

• 

  David Boogerd (40): ‘Ik ben beschadigd, maar ik ga er niet onder gebukt’

  Klik hier