Wim Grandia over verlies, roeping en eindtijd: ‘God was er in de zwartste nacht’

“Ik weet dat dit een persoonlijk interview is, maar laat het vooral over God gaan”, zegt Wim aan het eind van het gesprek. Het tekent de nu 64-jarige Bijbelleraar. Hoewel hij zich “als een vis in het water” voelt op het podium, gaat het niet om hem, benadrukt hij. Of hij nu praat over zijn loopbaan bij de EO en daarna, over het overlijden van zijn eerste vrouw Gees of over zijn studies met betrekking tot de eindtijd: hij wijst op Christus en het evangelie.

Geen EO-fan

Als tiener was dat anders voor Wim, die opgroeide in de rechterflank van de gereformeerde gezindte. Hij was in die tijd rebels en zeker geen fan van de EO. Dit veranderde toen hij op 17-jarige leeftijd tot geloof kwam. “Ik kreeg al snel een diep verlangen om mensen het evangelie te brengen, vooral jongeren. Ik had in Jezus zoiets waardevols gevonden; dat wilde ik met iedereen delen”, vertelt hij.

Hij begon als jongste EO-correspondent ooit en hielp als vrijwilliger bij lokale bijeenkomsten in Hardinxveld-Giessendam. Vanaf 1980 ging hij fulltime aan de slag bij de EO, waar hij al snel betrokken raakte bij de Ronduit Club (het huidige Beam). In de jaren die volgden, ontstonden tal van activiteiten voor jongeren en vonden honderden Ronduit Praiseavonden en conferenties plaats. Ook was Wim intensief betrokken bij de EO-Jongerendag, waar hij vier keer sprak.

Als je terugkijkt op die jaren, wat springt er dan het meest uit?

“Het eerste waar ik aan denk, zijn de honderden praiseavonden. Vooral omdat dit de activiteit was met de meeste impact. Maar zeker ook alle conferenties, waar je met elkaar veel meer de diepte in kon gaan.”

Nog regelmatig ontmoet Wim mensen voor wie die activiteiten levensveranderend waren. Onlangs was hij in het Groningse Leek voor een serie Bijbelstudieavonden. “Twintig jaar geleden vond daar een praiseavond plaats in een sporthal. Verschillende aanwezigen vertelden me dat ze tijdens die avond hun keuze voor Jezus hadden gemaakt.”

Twintig jaar geleden hebben verschillende mensen op die praiseavond een keuze voor Jezus gemaakt

Ondanks deze mooie ervaringen verliet je in 2006 de EO. Was je toe aan iets anders?

“Ik kreeg in mijn EO-jaren steeds vaker uitnodigingen om in kerken en gemeenten te spreken en mede daardoor groeide mijn visie voor de lokale kerk. Tijdens praiseavonden, conferenties en Jongerendagen zag ik jongeren belangrijke keuzes maken, maar daarna moest de EO ze weer loslaten. De Bijbelse opdracht om hen ook tot discipelen te maken, ligt veel meer bij de lokale gemeente. Daarnaast realiseerde ik me: ik kan niet altijd eindredacteur blijven van een jongerenclub. Op een dag moet een jongere generatie dat overnemen.”

Tien kostbare maanden

Dit bezinningsproces duurde een paar jaar. Uiteindelijk werd Wim gevraagd voorganger te worden bij de Evangelische Gemeente Jozua in Dordrecht. Alles bij elkaar is hij zo’n achttien jaar voorganger geweest: eerst in Dordrecht, daarna in Apeldoorn en tot vorig jaar in Haarlem. Terugkijkend constateert hij: “In al die jaren is het accent steeds meer komen te liggen op het uitleggen van Gods Woord. Van evangelist tot leraar.”

Vrij snel nadat je voorganger werd, bleek je vrouw Gees ziek te zijn en overleed ze.

Wim knikt. “Ze was pas 45, wat waren we nog jong. Toen haar ziekte werd ontdekt, was het eigenlijk al te laat. Uiteindelijk hebben we nog tien kostbare maanden met haar en ons gezin gehad. Dat was de moeilijkste, maar in zekere zin ook de mooiste tijd uit mijn leven. Ik snap dat dit tegenstrijdig klinkt, maar dat kan samengaan. Ik denk dat ik door deze ervaring veel bewuster ben gaan leven. Mijn relatie met God heeft meer diepgang gekregen. Ik heb ontdekt dat verdriet je óf doet afkeren van God, óf juist dichter bij Hem kan brengen. Ik heb het laatste ervaren.”

Heb je daar als mens invloed op, welke kant het opgaat?

Wim is even stil. “Je hoort de twijfel, hè? Het heeft te maken met genade. Ik geloof dat God diezelfde genade aan iedereen wil schenken. De vraag is: wil je het aanvaarden? Ik heb in die periode intens ervaren wat het is om te leven uit genade. Je moet de moed vinden om het zelfs in de zwartste nacht uit te roepen naar God. Hoe diep je ook wegzakt, God is altijd dieper gegaan en Hij is daar om je op te vangen. Dat heb ik in mijn hele leven ervaren, maar zeker in die periode.”

Mijn relatie met God heeft meer diepgang gekregen. Ik heb ontdekt dat verdriet je óf doet afkeren van God, óf juist dichter bij Hem kan brengen. Ik heb het laatste ervaren

We zijn nu bijna twintig jaar verder. Hoe ziet je leven er tegenwoordig uit?

“Ik hou me in deze fase van mijn leven vooral bezig met schrijven, spreken en coachen; dat is waar ik me toe geroepen voel en van toegevoegde waarde denk te kunnen zijn.”

Te weinig geduld

Wim is inmiddels alweer bijna vijftien jaar getrouwd met Sonja, wier eerste man Eduward ook op jonge leeftijd overleed. Ze leerden elkaar kennen tijdens een Eva-vrouwendag waar Wim sprak. Naast aandacht voor hun beider kinderen en inmiddels ook heel wat kleinkinderen, is hij vooral bezig met Bijbelstudie en het voorbereiden van spreekbeurten overal in het land. “Mensen vragen zich soms af waar ik de energie vandaan haal, maar ik ben gewoon niet iemand die de hele avond op de bank zit en televisiekijkt. Ik ga liever een uur wandelen en dan weer aan het werk.”

Hij vertelt dat hij al jaren het verlangen had boeken te schrijven. “Maar daar had ik door het voorgangerschap nog geen tijd voor, en eerlijk gezegd ook nog te weinig geduld. Een studieboek schrijven vraagt om intensief denkwerk en biddend zoeken naar de juiste toon en inhoud. De daarvoor benodigde discipline hoort misschien wat meer bij deze fase van mijn leven.”

Wim schreef de afgelopen jaren twee studieboeken voor een breed publiek: Zie, Ik kom spoedig (over Openbaring) en De tijd van het einde (over het Bijbelboek Daniël). Ook op YouTube is hij actief met vooral studies die over de eindtijd gaan.

Waarom is dit voor jou zo’n belangrijk onderwerp?

“Bij de EO sprak ik hier al regelmatig over. We hebben bijvoorbeeld ooit een interactieve theatertour gedaan met als thema Revelation. En mijn eerste Jongerendagtoespraak in 2000 ging over the comeback of Jesus (de terugkomst van Jezus, red.) Dat thema had toen een dubbele laag: we wilden zo graag – en dat is nog steeds mijn gebed – dat Jezus een ‘comeback’ zou maken in ons land en vooral onder jongeren. Maar het was ook een verwijzing naar zijn aanstaande wederkomst.”

Radicale toewijding

De laatste jaren is het thema van de eindtijd nog meer voor Wim gaan leven. "Jezus roept ons op om te letten op de tekenen van de tijd, zodat we kunnen weten hoe laat het is op Gods klok. Er is zoveel gaande in de wereld. Ik geloof dat we in een tijd leven waarin veel profetieën tot vervulling komen of op het punt staan vervuld te worden.

Het zou mij niet verbazen als wij de eindtijd meemaken

Dat besef heeft mijn geloof verdiept en is ook een oorzaak van die toegenomen ernst. Dat vraagt om radicale toewijding en een leven in verbondenheid met God. Het zou mij niet verbazen als wij de generatie zijn die de wederkomst mag gaan meemaken, dat we op een dag de bazuin horen klinken en dat Jezus terugkomt om ons op te halen, Hem tegemoet in de lucht.”

Jongerendag-reünie

Wim keert in elk geval nog één keer terug op het EO-podium. Want in juni vindt de vijftigste EO-Jongerendag plaats, met de avond daarvoor een reünie met bekende oud-artiesten, waar hij zal spreken. Een deel van het publiek zal hem 25 jaar geleden in de ArenA ook hebben meegemaakt, toen hij voor het eerst op de Jongerendag sprak.

In hoeverre staat er nu een andere Wim Grandia op het podium dan toen?

“Geen andere Wim dan toen, maar ik ben wel veranderd door het leven, door de tijd en door wat God in mijn leven heeft uitgewerkt. Er is gebeiteld en geschaafd, en het is nog steeds ‘werk in uitvoering’. Ik hoop dat mensen in mijn leven steeds meer van Jezus zullen zien en minder van mijzelf."

Wat wil je deze bezoekers 25 jaar later meegeven?

“Laat ik eerst dit zeggen en dat raakt me echt: ik zou het liefst alle mensen uitnodigen die ooit hun leven aan God hebben toegewijd, maar die om welke reden dan ook in de loop van de jaren toch weer zijn afgehaakt. Want dat is helaas de realiteit: bij sommigen valt het zaad op de rotsbodem, bij anderen valt het in goede aarde maar verdort het snel, of raakt het overwoekerd waardoor het geen vrucht draagt. Juist aan hen zou ik willen vragen: hoe komt het dat je van Jezus bent losgeraakt? Er is een weg terug, Jezus ís de weg, de waarheid en het leven.

Maar wie er ook gaat komen, het zal sowieso een feest worden. En mijn boodschap nu, 25 jaar later, is: ‘Hou vol!’ Laat je vooral niet gek maken en loop met volharding de wedloop die voor je ligt, ook als het moeilijk wordt. Kijk om je heen, word wakker, ontdek wat er in onze wereld gaande is, spiegel het aan Gods Woord en wees er klaar voor wanneer Jezus terugkomt.”