“Ik groeide op in een klein dorp, waar het kerkleven vanzelfsprekend en belangrijk was. We gingen twee keer per zondag naar de kerk en er waren een hoop regels.”

Dubbelleven

Toen Wilma 19 jaar was, kwam er een schokkende waarheid aan het licht. Haar vader, die ondernemer was en daardoor veel in het buitenland verbleef, biechtte op dat hij een dubbelleven leidde. Ze bleek zelfs een paar halfzussen te hebben in binnen- en buitenland. “En misschien heb ik er nog wel meer”, zegt Wilma.

“Deze onthulling deed veel met mij als jongvolwassene. Ik hád al weinig zelfvertrouwen en ontwikkelde hierdoor een eetstoornis. Daarvoor ben ik meerdere keren opgenomen geweest in een kliniek. Sowieso had ik al geen onbezorgde jeugd. Ik heb een aangeboren hartafwijking, ben twee keer geopereerd, mijn vader was vaak weg, zijn bedrijf ging failliet en we hadden geldzorgen. En dan daarbovenop de bevestiging van wat ik al die tijd toch ergens heb aangevoeld: mijn vader was niet helemaal wie hij zei dat hij was.”

Mijn vader was niet helemaal wie hij zei dat hij was

Ongeneeslijk ziek

“We gingen altijd trouw twee keer naar de kerk, maar de laatste jaren gingen we minder. Mijn vader voelde zich daar niet op zijn gemak. Achteraf begrijp ik dat wel: zijn geweten drukte zwaar op hem. Later hoorde ik dat mijn moeder al vóór zijn bekentenis van zijn dubbelleven afwist, maar ons daartegen heeft beschermd. Toch ging hij ermee door. Ik begreep van haar dat hij haar regelmatig uitdaagde om hem de deur te wijzen, maar dat deed ze niet. Blijkbaar durfde hij zelf ook niet weg te gaan. Voor mijn moeder was het een principekwestie, maar ze wilde ons ook een gezin met twee ouders geven. Daarbij had ze haar handen vol aan andere zorgen: onze gezondheid en de vraag hoe ze elke maand weer rond moest komen. Maar uiteindelijk brak het overspel haar op, en zei ze tegen God: ‘Ik kan dit echt niet meer.’ Ze ging niet bij hem weg, maar twee maanden later werd mijn vader ongeneeslijk ziek. Toen kwam alles in een stroomversnelling: na dertien weken overleed hij. Ik was toen 23 jaar.”

‘Ik heb altijd geweten dat er iets niet klopte’

De onthulling van haar vader verklaarde veel van de subtiele spanning die Wilma altijd tussen haar ouders had gevoeld. “Je kunt je voorstellen dat mijn vaders dubbelleven voor een bepaalde dynamiek bij ons thuis zorgde. Ik voelde dat het niet lekker ging tussen mijn ouders, maar ik kon er mijn vinger niet op leggen. Ik wist dat er veel meer speelde.”

Toen het uitkwam, voelde Wilma daarom gek genoeg als eerste, opluchting. “Nu wist ik eindelijk wat er aan de hand was. Ik zei tegen mijn vader dat ik altijd heb geweten dat er iets niet klopte.” Waarop hij zei: Dat weet ik.

Tijdens het ziekbed van haar vader kwam er nóg iets aan het licht: Wilma’s vader leidde ook op financieel vlak een dubbelleven. In Nederland was zijn bedrijf failliet verklaard, terwijl hij in het buitenland over veel geld beschikte. “Steeds meer mensen namen afstand van hem.  Zijn gezin, zijn familie, zijn vrienden. Geld had hij hier ook niet meer, om voor ons te zorgen. Hij zei: ze kunnen me alles afnemen, behalve mijn gezondheid. Tja, totdat hij ziek werd…”

Wilma heeft ook mooie herinneringen aan haar jeugd: dit is haar favoriete foto

De laatste weken

In de laatste weken van zijn leven, tijdens zijn ziekbed, maakte Wilma’s vader een verandering door. Terwijl hij zich realiseerde dat hij niets meer had, brak hij. En ging hij op zijn knieën. In wanhoop riep hij tot God: Heer, ik heb niets meer. Wat moet ik nu nog doen? Waarop God hem aanraakte en antwoordde.
Bij deze herinnering raakt Wilma nu, jaren later, zichtbaar geëmotioneerd. Maar op dat moment kwamen er vooral gevoelens van onrecht en verwarring bij haar boven. “Ik vond het veel te makkelijk, ging hij nu ineens over God beginnen? Is dit nu een bekering? Hij wel, en wij niet? Wij, die al die jaren hadden geploeterd? Ik vond het vooral oneerlijk. Nu weet ik dat God zijn hart zag en hem genadig is geweest. God liet mijn vader weten dat het goed zat op het moment dat hij op zijn knieën viel, en dat zijn zonden vergeven waren. God verwelkomde hem met open armen.”

In de weken erna sprak Wilma’s vader veel over God, over geloof en over dingen die de Heer hem liet zien. Wilma ging van boos en sceptisch naar geraakt en verwonderd. “Ik zei weleens tegen mijn moeder. Papa is al weg, dit is een andere man.”

Ik vond het veel te makkelijk dat hij nu ineens over God ging beginnen

Laatste woorden

Vlak voor zijn overlijden sprak haar vader woorden die Wilma voor altijd in haar hart zal dragen. Ze zat aan zijn bed toen hij zei: “Wilma, ga de Heere zoeken. De weg zal je gewezen worden. Maar je moet er wel naar leren luisteren.’

Toen hij overleed, voelde Wilma zich ook verward “Wat moest ik met die woorden? Waarom had hij dit tegen mij gezegd en niet tegen mijn zusje of broertje? Hoe nu verder?’ In de jaren daarna gebeurden er diverse dingen die ze niet kon verklaren. Zo adviseerden twee mensen in haar omgeving haar om de Alpha-cursus te volgen. Ze besloot hun advies op te volgen en herinnerde zich haar vaders woorden: ‘De weg zal je gewezen worden.’ “Het was mijn eerste stap in het leren luisteren naar de heilige Geest, zonder dat ik besefte wie de heilige Geest was.”

Vergeving

Jaren later solliciteerde ze bij de EO, waar ze nu werkt. Via haar werk als zakelijk relatiemanager, kwam ze in contact met twee verschillende mensen, die haar beiden bevestigden dat God haar echt op het oog had. “Zij hadden onafhankelijk van elkaar ‘een woord’ voor mij. Dat betekent dat God tot hen sprak over mij. Beiden wisten ze niets van mijn geschiedenis en kenden mij en mijn vader niet.
De eerste keer kon ik niet vatten wat er gebeurde. Waarom zou God mij iets te zeggen hebben, doe ik er dan ook toe voor Hem? Maar drie maanden later kreeg ik van een totaal ander persoon exact hetzelfde woord. God sprak door hem: ‘Ik zie jou, jij bent mijn geliefde dochter. Jij hoort bij Mij.’
Dat raakte mij diep en heeft mijn leven volledig veranderd. Het was jaren na de Alpha-cursus, dat ik me voor het eerst realiseerde dat het geloof ook voor mij is, dat God mij écht ziet. Dat Jezus ook voor mij gestorven is. Daardoor heb ik een persoonlijke relatie met God gekregen. En tjonge, wat een avontuur is dat.”

Ik realiseerde me voor het eerst dat God mij écht ziet

Het lukte Wilma ook om haar vader te vergeven. “God gaat aan de slag met je hart. Ik mis mijn vader vaak niet, maar ik voel wel ontzettend veel liefde voor hem. Ik heb ook mooie herinneringen aan mijn jeugd en de dingen die we ondernamen. Maar wat had ik hem nog graag willen laten weten, dat ik Jezus óók gevonden heb. Op zijn grafsteen koos hij de tekst uit Job 19:25: ‘Ik weet dat mijn Verlosser leeft’. Dat geldt nu ook voor mij. Mijn vader zette mij op de weg naar mijn Vader. Het is zijn nalatenschap aan mij, het kostbaarste wat hij mij kon geven.”

• 

  Emma moet haar vader loslaten. ‘Hij zei ineens: ik heb Jezus gezien vanavond’

  Emma moet haar vader loslaten. ‘Hij zei ineens: ik heb Jezus gezien vanavond’