We zijn als Groot Nieuws Radio genomineerd voor de Gouden RadioRing voor het populairste programma! En ik ben ook nog eens genomineerd in de categorie Populairste Presentator!

Het zijn onze luisteraars die ons naar de finale hebben gebracht. De luisteraars die ik nu zo liefheb, maar tien jaar geleden zo verguisde…

Tien jaar geleden zat ik in een zware burn-out. Ik had mezelf volledig gegeven, ik was leeg. Ik kreeg een bloedhekel aan die luisteraars. Waarom? Ze wilden iets van mij. Ze vonden iets van mij.

Ik was een jaar lang niet op radio te horen. Een jaar om te ontdekken dat het helemaal niets met die luisteraars te maken had, maar precies alles met mezelf.

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Ik had geen grenzen. Ik haalde mijn identiteit volledig uit mijn werk. Want als ik presteerde, mocht ik er zijn.

Maar toen ik een jaar lang niet kón presteren en vervolgens uit een diep dal klom, ontstond er nieuwe waarheden:

Ik presteer niet, maar toch mag ik er zijn. Ik kan niets, maar toch doe ik ertoe. Ik heb weinig te geven, maar toch ben ik geliefd.

Toen ik voorzichtig weer radio ging maken, wilde ik voorlopig in de luwte blijven. Niet te veel op de voorgrond treden. Niet langer het uithangbord zijn. Even niet op een groot podium staan. Want stel je voor dat ik weer die bevestiging nodig zou hebben - dat wilde ik niet laten gebeuren!

Twee keer werkte ik door een zwangerschap een periode niet. Een identiteitscheckmoment. Kan ik het werk loslaten? Dat lukte prima. Een grote opluchting. En zo kwam ik langzaam weer tevoorschijn. Elke keer bleef ik checken: wat doet dit werk met mij? Heb ik iets nodig? Waar zit mijn ego? Wat haal ik hieruit?

Deze nominatie is opnieuw zo’n checkmoment. Het maakt me blij. Vrolijk. En ongemakkelijk.

Ik lees mijn eerdere column ‘Je mag wat van mij vinden’ vaak terug deze dagen. Ook mijn eerste column over de kilo’s. Want ja, ik moet kleren uitzoeken, en die kilo’s zijn er nog steeds.

• 

  'Waarom doet het zo'n pijn als je een negatief berichtje krijgt van een vreemde?' vraagt Jorieke Eijlers zich af

  'Waarom doet het zo'n pijn als je een negatief berichtje krijgt van een vreemde?' vraagt Jorieke Eijlers zich af

Maar ik merk vooral: de nominatie vult geen lege tank. Er is geen gat in mij waardoor ik me nu ineens geliefd of gewaardeerd voel. Want dat bén ik al.

De nominatie zegt me iets anders, namelijk dat ik me in al die jaren opnieuw - en gezond - heb weten te verbinden met onze luisteraars. En daar ben ik intens dankbaar voor.

En als ik de prijs niet meeneem? Dan is dat weer een checkmoment. Hoe ga ik om met verlies? Kan mijn ego dat aan?

Maar als we er dan toch zijn: wil jij me helpen onderzoeken of ik het gevoel van winnen gezond kan doorstaan? Breng dan je stem uit via Radioring.nl