Zoals Gert-Jan Segers en Klaas Dijkhoff nog maar eens bevlogen betoogden bij Jeroen Pauw aan tafel (waarom draagt hij tegenwoordig zijden sjaaltjes? Is dat een ding?): het vertrouwen in de politiek is ontzettend laag, en dat heeft de politiek vooral aan zichzelf te danken. Dijkhoff probeerde er nog een positieve draai aan te geven door te zeggen dat afgehaakte kiezers dolgraag weer aan willen haken, maar vrolijk werd je niet van hun scherpe analyse.

Messias-syndroom

Dat lag, legde Segers overtuigend uit, aan het messiassyndroom waar de Nederlandse politiek aan lijdt. Iedere keer staat er een nieuwe leider op waar iedereen z’n hoop op vestigt, en iedere keer blijkt het geen messias maar gewoon een mens. Zoals Gert-Jan Segers zei tegen verstokt atheïst Jeroen Pauw: als je toch een redder zoekt, ga dan voor degene die tweeduizend jaar geleden op aarde rondliep.

Wekelijks huilen

Is er een medicijn tegen die ziekte? Ik meen er voorzichtig een gevonden te hebben in het liefste programma van de Nederlandse televisie: Beste Zangers. Het programma loopt al jaren, en heeft een heel simpel concept: sluit een groep Nederlandse artiesten op in een Spaanse villa, en laat ze elkaars liedjes zingen. Er wordt wekelijks gehuild van ontroering, iedereen is complimenteus, lief en persoonlijk. En, leuke bonus, de laatste jaren zit er altijd een uitgesproken christen in, die ook nog iets van z’n geloof deelt. Nog nooit was de AvroTros zo EO.

Injectie Beste Zangers

Als de politiek íets kan gebruiken, dan is het wel een injectie Beste Zangers. Dat Yesilgöz vol bewondering tegen Timmermans zegt: “Dat wetsvoorstel zou ik zelf nooit zo gebracht hebben, maar wat héb je dat knap geformuleerd!” En dat Timmermans zou antwoorden: “Ach, jij hebt me er gewoon helemaal toe geïnspireerd.” Dat Wilders en Jetten samen een amendement moeten fabriceren en na afloop elkaar bedanken voor de fantastische samenwerking. En dat Ouwehand en Stoffer via de voorzitter elkaar complimenteren met hun politieke stijl.

Vermusicald

Niet omdat ze het met elkaar eens zijn. Dat is het leuke van Beste Zangers: iedereen heeft en houdt een hele uitgesproken, eigen stijl. Het idee is niet dat ze op elkaar gaan lijken, juist niet. Snelle maakte afgelopen zaterdagavond van een Krezip-liedje een hiphop-liedje, en een ander Krezip-liedje werd helemaal vermusicald. Nee. Het grote verschil met Den Haag is: er wordt geluisterd.

Misschien moeten we Jan Smit eens een weekje kamervoorzitter laten zijn.