“Heel eerlijk? Ik ben nog nooit alleen op reis geweest. Toen ik op de pabo zat, ben ik eens met een groep medestudenten naar de Ardennen gegaan om daar een paar dagen te wandelen. Iedereen vond het verschrikkelijk, maar ik vond het juist geweldig! Dus ik denk dat dit plan wel bij me past.

Het idee om in mijn eentje de West Highland Way te wandelen, ontstond afgelopen zomer. Toen was ik voor het eerst met mijn man en drie kinderen in Schotland. Tijdens die vakantie ontdekte ik dat daar een wereldberoemde wandelroute ligt, en dat maakte me nieuwsgierig.

Schotland fascineerde me meteen toen ik er voor het eerst kwam

Niet lang daarna verloor ik kort achter elkaar twee dierbaren, omdat ze het beiden mentaal te zwaar hadden. Ze zagen geen uitzicht meer in dit leven. Dat raakte me diep, dus toen mijn leidinggevende vroeg wat ik nodig had om tot mezelf te komen, wist ik het vrijwel meteen: een week lang wandelen om mijn hoofd leeg te maken. Ik wilde die route gaan lopen.

Schotland fascineerde me meteen toen ik er voor het eerst kwam. De lichtval, de heuvels, het groen en de heide: ik heb veel gereisd in mijn leven, maar zo mooi als daar zie je het nergens. Het is haast magisch, echt een plek van verstilling.

Dat hoop ik deze reis ook wat meer te ervaren, nu ik alleen ga. Ik hoop te vertragen en de stilte op te zoeken. Dat doet me nu ook vaak goed. Als ik tussen de bedrijven door weleens een moment van rust neem, merk ik dat ik tijd met God doorbreng en inzichten over het leven opdoe. Helemaal als ik in de natuur ben. Daar ervaar ik God eigenlijk altijd dichtbij. Ik vind het belangrijk om die momenten op te zoeken. Als je niet oppast, raas je maar door, en dat is gewoon niet gezond. Ik ga met een tent op pad en ben maar liefst acht dagen lang in de natuur.

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Aan mijn voorbereiding zal het in ieder geval niet liggen. De afgelopen tijd heb ik allerlei lijstjes gemaakt met plekken waar ik kan slapen en boodschappen kan doen. Dat geeft rust. Ik neem ook een schrijfboekje mee, waarin ik al mijn belevenissen wil opschrijven.

Ik ga vooral mijn gezin erg missen, en ik zie nu al op tegen de momenten waarop ik het even niet overzie. Als het bijvoorbeeld hard regent, ik helemaal doorweekt ben en dan nog mijn tent moet opzetten. Maar ik denk dat het ook weleens goed is om op mezelf aangewezen te zijn, om dan te ontdekken: nu lukt het ook. Ik hoop dat ik leer loslaten. En ik heb niet alles in de hand, maar ik weet: God is erbij. Ik ben niet alleen.”

• 

  Pleegzussen Babet en Annemarie vertrokken in een 21-jaar oude auto naar Noorwegen: 'We willen daar zijn waar God ons hebben wil'

  Klik hier