Mag Matthijs even uit zijn cancel-kooitje?

Dat komt omdat het de stemweek van de NPO Radio 2 Top 2000 is. Dat sentimentele eindejaarsfeestje van wit Nederland, dat oneindig uitgesmeerde kitsch-kerst-oliebollen-openhaard-gevoel: ik ben een grootgebruiker. Ik kijk alle tv-programma’s eromheen, heb de radio tussen Kerst en oud en nieuw non-stop aan, wentel me vanaf eind november in voorpret en – uiteraard – ik stem trouw.

Bij die voorpret hoort ook de Top 2000-quiz, waarin niet-zo-bekende-Nederlanders onzinnige feitjes over popmuziek mogen oplepelen. Traditiegetrouw was dat het feestje van Matthijs van Nieuwekerk, maar die mag dus niet meer (zie hierboven). En nu doet Thomas van Luyn het.

En dat doet-ie helemaal niet slecht. Hij heeft humor (meer dan Van Nieuwkerk), speelt neusfluit en/of xylofoon (kon Matthijs niet) en zijn immer olijke eekhoorngezichtje maakt mij altijd een beetje vrolijk (en geeft me lust tot chipjes knabbelen). Bovendien is Thomas van Luyn een briljant columnist en een fijn cabaretier. Maarrrrrr (en hoor hier de keel-r van Matthijs van Nieuwkerk): hij is niet idolaat.

Niemand kan zo intens idolaat zijn als Matthijs van Nieuwkerk. Niemand kan zo de woorden uit de mond van een interviewkandidaat kijken. Niemand kan zo aan lippen hangen. Niemand kan je zo het gevoel geven dat je net iets heel belangrijks hebt gehoord of gezien. Niemand kan zo overtuigend zeggen dat Aretha Franklin de Beste Zangeres Aller Tijden Is, dat Charles Aznavour De Stem Der Eeuwen heeft, dat Leo Blokhuis Alles Weet Over Alle Popmuziek Ooit, dat een Top2000 zonder Barry White een Loze Lijst is.

En dat hoort bij de Top2000. Die drijft op het idee dat hier iets Groots gebeurt. Dat we naar de Beste Muziek Ooit luisteren. Dat dit een Samenbindend Moment van tout Nederland is (want bij Matthijs moet er ook altijd een Frans woord bij). Zonder die zinloze, pompeuze, opgeblazen knusheid is het maar gewoon een lijstje.

Dus alsjeblieft: mag Matthijs héél even, tussen Kerst en Oud en Nieuw, uit zijn cancel-kooitje? Noemen we het gewoon een genade-momentje, een moment van Kerstliefde en vrede op aarde. Na de ‘Bohemian Rhapsody’ kunnen we gewoon stenen gooien, cancelen en veroordelen. Dan is Kerst lang genoeg voorbij.