“Dit jaar mag ik voor de tweede keer een krans leggen. Best bijzonder als je bedenkt dat ik van origine geen Rotterdammer, maar Amsterdammer ben! Ik ben in 1996 hiernaartoe verhuisd, en wist toen vrijwel niets over het bombardement op Rotterdam. Inmiddels is dat wel anders, en vind ik het enorm eervol om een krans te leggen. Wanneer ik dat doe, ga ik in gedachten terug in de tijd. Het is een eerbetoon aan alle mensen die slachtoffer zijn geworden van het bombardement op Rotterdam op 14 mei 1940. Mijn gedachten gaan daarnaast uit naar alle Joodse slachtoffers en de mensen die in het verzet zaten. Dat heeft met mijn persoonlijke geschiedenis te maken: mijn vader was Joods en had zijn leven te danken aan een gereformeerde boer uit de Achterhoek. Die man zat in het verzet en waarschuwde het gezin van mijn vader tijdig, zodat zij konden onderduiken. Zonder die boer had ik dus niet bestaan.

Hoe zorg je ervoor dat mensen zich betrokken blijven voelen op de geschiedenis? Met die vraag houd ik me graag bezig. Dat was vroeger wel anders, trouwens. In de jaren vijftig deelden gemeenten pamfletten uit waarop stond dat iedereen door moest gaan met zijn leven. Mensen moesten het maar niet te lang over het verleden hebben. Nu pas komen er steeds meer verhalen los, en juist dat vind ik zo belangrijk. Dat is ook de boodschap die ik met mijn kranslegging hoop door te geven: blijf die verhalen delen. Alleen dan houden we de geschiedenis levend. Herdenken is sowieso heel belangrijk om de oorlog levend te houden voor nieuwe generaties.

Het beeld van Zadkine op Plein 1940 – waar de kranslegging plaatsvindt – illustreert de horror van oorlog op een indrukwekkende manier. Er wordt wel gezegd dat Rotterdam een stad zonder hart is, maar eigenlijk is het een stad zonder geheugen. Op het moment dat een stad wordt gebombardeerd, wordt namelijk het verleden uitgewist. De plekken waar mensen herinneringen aan hebben, zijn dan weg.

Wat mij het meest raakt tijdens de herdenking van het bombardement op Rotterdam, zijn de gedichten die kinderen voordragen. Kinderen willen maar één ding, en dat is: geen oorlog. Dat hoor je op alle mogelijke manieren terug in die gedichten. Knap, hoe die kinderen zich kunnen verplaatsen in wat er jaren geleden gebeurd is, en hoe ze hoop houden dat het beter wordt.”