Jorieke Eijlers zit in een fuik: 'Filmpjes met confetti, ballonnen en kleding in blauwe of roze kleuren'

Begrijp me niet verkeerd: ik houd van feestjes. Maar deze sla ik liever over. Filmpjes vol spanning over wat de baby zal worden: een jongen of een meisje. Confetti, ballonnen, kleding in blauwe of roze kleuren. En soms – dat zie je ook – teleurstelling als het anders blijkt te zijn dan gehoopt.

Die gender disappointment vind ik moeilijk te begrijpen.

Verdriet omdat je een jongen krijgt in plaats van een meisje, of andersom. Omdat je een bepaald plaatje in je hoofd had, of omdat je al een kind hebt en nu graag het andere wilt. Je hebt een wens hoe het zou kunnen zijn. Ik hoor het ook om me heen. Iemand zei zelfs: “Weer een jongen! Nu word ik later niet als eerste gebeld als mijn kleinkind is geboren, want dat is altijd de moeder van de dochter.”

En ergens denk ik: alles mag er zijn. Verdriet ook. Je voelt wat je voelt. Onderdruk het niet. Maar toch schuurt het hier bij mij…

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Klik hier

We leven in een wereld waarin we denken en te horen krijgen dat we alles kunnen vormen naar óns beeld. En dan kan je dus verdriet krijgen om een geslacht. Dat is (nog) niet maakbaar.

Terwijl de werkelijkheid zoveel weerbarstiger is.

Onze plaatjes komen zelden uit. Het geslacht zegt niet hoe het zal zijn en worden. Hoogstens zegt een perfect plaatje waar een kind invulling aan moet geven.

Waar het op neerkomt, is dat een kind krijgen geen wens is die uitkomt, maar een geschenk dat je ontvangt

En hoeveel mensen kennen we niet die helemaal geen kinderen kunnen krijgen? Dan voelt teleurstelling over het geslacht helemaal moeilijk te rijmen.

Waar het op neerkomt, is dat een kind krijgen geen wens is die uitkomt, maar een geschenk dat je ontvangt.

Ik heb zelf twee jongens. En bij de tweede kregen ook wij opmerkingen: “O, alweer een jongen?”, “Ah jammer, geen koningskoppel?”, “Door voor een meisje?”

Maar voor mij werd het steeds helderder:

Dit kind is al.
Het is.
En het is ons gegeven.

Alles zit er al in. Ik kan van alles hopen, denken of verwachten – maar uiteindelijk mogen wij ontvangen. Want nog vóór de moederschoot kende Hij al je naam.

Dus voor al die mensen in dezelfde fuik van gender reveal-filmpjes zitten: mocht je echt héél graag een jongen of een meisje willen, bouw er dan geen heel feest omheen, zodat je kind in ieder geval later niet hoeft te zien dat je wat anders hoopte. Praat erover en ga die spade dieper waarom een jongen of meisje zoveel voor je betekent.

En ik ga maar eens bij mezelf te rade waarom ik in deze fuik ben beland...